ศิลปะ ก็คือครูของเรา

พี่นุช คะ

วันก่อนที่สัมนาที่อยุธยา โดนวิชาการบอมบ์ มึน เลยกลับบ้านไม่ได้แวะเที่ยว

น้องต้องใช้เวลาสักระยะขุดกรุความรู้ และ ปรับตัวค่ะ

อีกพักได้ออกเที่ยวอีกแน่ ๆ

ชอบภาพนี้จังค่ะ

ความหมกมุ่นพาให้คิดถึงงาน ว่า

บางสิ่งที่เราเห็นเตะตาทันที อาจไม่ใช่สิ่งที่เรากำลังค้นหา

ใบไม้แสนสวยเตะตา แท้จริง คือ "เงา" ของเขา

เงาเสี้ยวของน้ำ เกิดจากแสงเงาตกกระทบทำมุม พอดิบพอดี

ระดับน้ำจริง ๆ เท่าไหร่นะ?

ความคิดนี้เกี่ยวเนื่องมาจาก การอ่าน ค้นคว้า หา วิเคราะห์รอยโรคของชิ้นเนื้อ

และ โรคบางโรคของคนไข้ เช่นโรคของต่อมน้ำเหลือง

เชื้อโรค หรือรอยโรคที่ลอย โผล่ มาเตะตาเราในแว่บแรก...at first sight

เบื้องหลัง หรือ background มีอะไรเช่น โรคที่กำลังเปลี่ยนผ่านจาก การปรับ เปลี่ยนแปลง หรือ มีปฏิกริยา-reactive process จากร่างกายหรือเปล่า

เหมือนภาพศิลปะของพี่นุช คุณนายด็อกเตอร์

กว่าจะออกมาลงตัวแบบนี้ มีองค์ประกอบร่วมกี่สิ่ง

ฝากไว้ ลปรร กันค่ะ

อย่างน้อยดูภาพสวย ๆ

เกิดความคิดโยงไปได้ถึงการงาน

ศิลปะก็คือครู

แล้ว

ครูจึงเกิดความคิด ที่จะนำไปถ่ายทอดใหศิษย์

ครูเพื่อศิษย์

ขอบคุณค่ะ โดยเฉพาะ ภาพของบันทึกของพี่นุช-คุณนายด็อกเตอร์

นำมาใช้โดยยังไม่ได้เรียนขออนุญาต เลย เดี๋ยวไปขอ ค่ะ

อิ อิ เริ่มสับสนกับงานเห็นมั้ยคะ

อ่านบันทึกนี้ของคุณภูสุภาเหมือนเป็นครูให้ศิลาเลยค่ะ เพราะกำลังอ่านหนังสืออยู่ค่ะ
ศิลปะที่เรามองเห็นแล้วนำมาถ่ายทอดก็ดี ศิลปะที่เราสร้างสรรค์ออกมาก็ดี ล้วนสื่อสะท้อนเชื่อมโยงโลกภายในของเราออกมาให้ปรากฎและตีความค่ะ
ขอบพระคุณนะคะ สำหรับคำคม ๆ ศิลปะคือครูของเรา และธรรมชาติก็เป็นครูสอนเราเช่นกัน ฟังแล้วชุ่มฉ่ำใจค่ะ

สวัสดีค่ะพี่ภูสุภา

อ่านบันทึกนี้ทำให้เห็นว่า....อย่าเชื่อในสิ่งที่...เพียงเห็น...

อาจมีอะไรมากกว่านั้น ที่เป็นปัจจัย ฉาบทาอยู่...

มีความสุขในวันหยุดนะคะ

(^__^)