ภาพอดีต เจ้าตัวน้อย ของแม่ แน่ใจนัก ช่างน่ารัก แก้มป่อง ไม่ร้องไห้ ต้องนอนคว่ำ ให้ตบก้น จนหลับไป แม่ห่วงใย ให้ลูกนอน อ่อนอุรา เริ่มคืบคลาน ลานบ้าน ไม่พออยู่ บ้านพักครู ไม่กว้าง ช่างมันหนา ต้องปูเสื่อ ปูผ้าอ่อน ตามชายคา ให้แก้วตา คลานเล่น เห็นเย็นใจ จะไปไหน มาไหน ให้แม่อุ้ม ใครมารุม ขออุ้มบ้าง หันหลังให้ ไม่ค่อยยอม ให้หอมแก้ม ไม่ว่าใคร หันซบไหล่ พ่อกับแม่ แค่สองคน ออกวิ่งได้ ใกล้ใกล้ตา มาหน้ามุข เล่นสนุก พี่นักเรียน เวียนหลายหน ชอบเลี้ยงน้อง พาน้องเล่น แสนซุกซน สาละวน เล่นกุกกัก ห้องพักครู ภาพอดีต สะกิดใจ ให้คิดหนัก แม้ลูกรัก สุขใจกาย ไม่อดสู ให้ลูกรู้ ว่าแม่รัก แม่อุ้มชู เฝ้าเลี้ยงดู ด้วยรัก จากดวงใจ
ลูกของผม ตัวเล็กนิด ชอบติดมือ ชอบให้ถือ อุ้มเดิน เพลินหนักหนา
พอเติบใหญ่ อยู่มอสาม ตามตำรา ติดเพื่อนยา พ่อไม่สน จนอ่อนใจ
ขอบคุณท่านsmall man
มีลูกแสน เหนื่อยหนัก หนอเรานี่
ก็เพราะรัก ขอเพียงรัก ไม่พอดี
ได้ลูกดี ใจแม่พ่อ จึงพอเพียง
สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ น้องรัก
ขอชื่นชมว่า
* เป็นคำกลอนที่แสดงถึงความรัก-ความห่วงใยที่อบอุ่นดีจัง ชอบค่ะ ....!
มาเยี่ยมน้องอิฐกับคุณแม่ค่ะ
สบายดีนะค่ะ
หนเองก็ูดื้อแสนจะดื้อ พ่อแม่คงเหนื่อยน่าดูค่ะ
อิ อิ อิ
คิดถึงค่ะ
มีความสุขมากๆในวันหยุดค่ะ
มาดูภาพคุณแม่กับคุณลูกค่ะ...เห็นภาพใส่ชุดเหลือหัวเราะร่าเชียว
คนเป็นแม่...เห็นลูกหัวเราะก็มีความสุข...แต่พอลูกร้องใจแม่แทบขาดใช่หรือเปล่าหนอ!!
มีความสุขมาก ๆ ค่ะ...พี่ครู ป.1
ขอบคุณค่ะพี่ครูอ้อย แซ่เฮ
วันนี้คิดเรื่องลูกมาก
เลยเอารูปเก่าๆมาอวดค่ะ
สวัสดีค่ะคุณครู
น้องอิฐน่ารักนะคะ อยู่ชั้นอะไรแล้วคะ คุณครูสบายดีไหมคะ
หนูอ่านกลอนของคุณครูแล้วซึ้งจังคะ ขอขอบพระคุณค่ะ
วันนี้หนูขึ้นบันทึกใหม่ค่ะ แต่ไม่มีคนรู้จัก เพราะหนูยังไม่เข้าใจระบบค่ะ
บันทึกของหนูอยู่ที่นี่นะคะ
http://gotoknow.org/blog/wittayasamphan/297058
ขอบใจน้องYour sister. วันนี้น้องอิฐไปเข้าค่าย
แม่ก็เลยเหงาไปนิดหนึ่ง
สวัสดีค่ะหนูน้องนัท
น้องอิฐเรียน ม.1 ห้องเพชรบรรหารฯ 1ค่ะ
พี่เพิ่มขนาดตัวอักษรแล้วครับ...
เข้ามายังไม่ได้อ่านเลย
ขึ้นไปอ่านก่อนนะครับคุณพี่
หนานเกียรติ พ่อเฌวา เอ๊ย! พี่เริ่มมั่นใจ 80 % แร่ะ ว่าเฌวาติดใครมา
เมื่อคืนพาเฌวาไปนอนกะแม่ที่เซ็นทรัลลาดพร้าว
ไปถึงห้าทุ่ม ขึ้นรถแล้วหลับ ถึงโรงแรมตื่นทันที
.
จะอุ้มก็ไม่ยอม "เฌวาจะเดิน เฌวาจะเดิน" เฌวาว่างั้น
เลยปล่อยให้เดินเข้าโรงแรม...
เดินจนถึงห้องที่แม่พัก
กว่าจะหลับปาเข้าไปกว่าเที่ยงคืน
.
ตื่นเช้ามาพาเฌวาเดินไปเล่นที่สระน้ำ
รบเร้าจะเล่นน้ำให้ได้ แต่มิได้เตรียมชุดไป
เลยพาขึ้นไปเล่นน้ำที่อ่างอาบน้ำในห้อง
ปล่อยให้เล่นคนเดียว พักใหญ่เฌวาดินมาหาพร้อมแก้วน้ำที่มีน้ำอยู่เต็ม
"เฌวา อย่าเท..." ผมร้องเสียงหลง เพราะพื้นห้องเป็นพรม
ตุ๊บ... เฌวาไม่เทน้ำ แต่โยนมันลงพื้น...
.
อาหารมื้อเย็นกว่าจะหมด เล่นเอาเหนื่อย
กินข้าวเสร็จปล่อยเฌวาเดินเล่นข้างบ้าน
ยายเอาอาหารให้นินจา (หมา)
พอยายหันหลังให้ เฌวาเอาอาหารนินจาเข้าปากเคี้ยว
คงเห็นว่าไม่อร่อย จึงเอาอาหารนินจาหว่าน เทไปทั่วพื้น
กว่ายายจะเห็นไม่มีอาหารนินจาเหลือในจาน
"จืด..." เฌวาบอกยาย
.
อ่วย......
สมเป็นน้องเฌวา ลูกสาวหนานเกียรติ จริงๆ
อย่างงี้คุณครูป้า สละสิทธิ์แน่นอน
ขอบคุณพี่นาง นงนาท สนธิสุวรรณ ให้พี่มีความสุขเช่นกันค่ะ
(วันหลังจะเข้าไปผลิตอักษรบ้าง)