ขึ้นร้องเพลงบนเวที แบบไม่มีประสบการณ์

ข้าพเจ้ามีโอกาสได้ขึ้นร้องเพลงบนเวทีในงานแพทย์สาดสีที่นักศึกษาแพทย์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่นที่ข้าพเจ้าศึกษาอยู่จัดขึ้นเป็นปีแรก

ข้าพเจ้าเป็นผู้รับผิดชอบในส่วนของละครเวที ที่ข้าพเจ้าตั้งเป้าไว้ให้เป็นละครเพลงแต่ไม่ใช่ถึงขนาดอลังการอะไรหนักหนา ด้วยข้อจำกัดของเวลา นักแสดงแต่ละคนที่มาร่วมการแสดง

"อยากแสดงแต่ไม่อยากร้อง"

"อยากร้องแต่ไม่อยากแสดง ขอไปร้องหลบอยู่ข้างเวทีละกัน"

ซึ่งคนที่พูดประโยคหลังนี้ก็คือข้าพเจ้าเอง

อาจจะฟังดูเหมือนคนไม่มั่นใจในตัวเองสักเท่าไร แต่...

ก็นั่นแหละข้าพเจ้าไม่มั่นใจเลย ไม่ว่าร้องให้ใครฟังก็จะตื่นเต้นจนร้องเพี้ยน ในเวลาแค่เพียงไม่ถึงสองอาทิตย์ กับคนที่อยากร้องเพลงแต่ไม่เคยเรียนกับครูอ้วนหรือครูไหนๆ ไม่เคยฝึกซ้อม ตื่นเต้นตื่นเวทีจนวิตกจริตอย่างไร้สาเหตุจะเป็นอย่างไรกันหนอ??

"ให้คนอื่นที่เขาร้องดีๆ มีประสบการณ์มาร้องแทนเถอะ" เสียงหนึ่งในหัวมันบอกว่าอย่างนั้น

เพื่อนที่เป็นนักเปียโนก็เลยบอกให้ร้องให้ฟังหน่อยสิ เราก็ร้องให้เพื่อนไม่กี่คนฟัง ด้วยขาที่สั่นแบบไม่มีใครมองเห็น ในใจก็คิดว่า"เอาล่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มันไม่ถึงกับตายหรอก"

แล้วข้าพเจ้าก็ร้องเพลง Beauty and The Beast

เพื่อนที่ฟังมองหน้าแล้วบอกว่า "ปราง... แกร้องเพราะ"

คำพูดแค่นี้เท่านั้น... ข้าพเจ้าจะไม่ถอยอีกแล้ว

วิธีการฝึกของข้าพเจ้า(How?)

เนื่องจากข้าพเจ้าเป็นคนชอบฟังเพลง และชอบร้อง(เวลาอยู่คนเดียว) ทำให้ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ว่าเมื่อเราฟังบ่อยๆ เราจะเข้าใจคีย์ของเพลง เราจะซึมซับเสียงของนักร้อง แล้วมันก็จะถูกบันทึกในสมองไปโดยอัตโนมัติ มีเพื่อนคนหนึ่งข้าพเจ้าเคยสอนข้าพเจ้าว่าให้ร้องเพลงแบบใช้เสียงของตัวเองจริงๆ ไม่ใช่บีบเสียงให้เล็กเพื่อให้เหมือนนักร้อง

ข้าพเจ้าก็ต้องขอขอบคุณเพื่อนคนนั้นของข้าพเจ้า

วิธีฝึกของข้าพเจ้าอาจจะเรียกได้ว่าเป็นการ "ครูพักลักจำ" นั้นก็ไม่ผิดนัก

เราดูนักร้อง เราฟังนักร้องเขาร้อง แล้วเราก็นำมาปรับใช้กับตัวเอง ไม่ใช่การเลียนแบบแต่เป็นการสอนร้องเพลงให้ตัวเอง ค้นหาว่าร้องเพลงอย่างไรจะเป็นตัวเรามากที่สุด

ส่วนการฝึกร้องเพลงในระยะสั้นเพียงสองอาทิตย์นั้นข้าพเจ้าจะมองดูจุดบกพร่องของตนเองว่ามีอะไรบ้าง แล้วหาวิธีแก้ไข วิธีที่ข้าพเจ้าใช้คือ หาใน google

ใน google จะมีเทคนิคสอนร้องเพลงมากมาย เช่น

การหายใจที่ถูกต้อง

การร้องอย่างไรให้ไม่เจ็บคอ คือ เราต้องร้องมาจากท้องของเราไม่ใช่จากคอ

วิธีปฏิบัติตนเพื่อให้เสียงของเรายังดีอยู่ถึงแม้จะซ้อมทุกวัน เช่น ดื่มน้ำอุ่น ไม่ทานของทอด ไม่พูดเสียงดัง นอนหลับให้เพียงพอ ถ้านอนดึกเสียงจะไม่ใส และอื่นๆ

ข้าพเจ้าก็จะฝึกร้องกับเปียโน หรือไม่ก็เปิดเพลงแล้วร้องตาม แล้วให้เพื่อนวิจารณ์ว่าร้องเป็นอย่างไร

ที่สำคัญที่สุดต้องวอร์มเสียงทุกครั้ง ซึ่งข้าพเจ้าไม่เคยรู้หลักการนี้มาก่อน

การวอร์มเสียงก็คือการเตรียมความพร้อมของเสียงและกล้ามเนื้อก่อนจะใช้งาน จะทำให้เสียงเราออกมาเต็มที่และควมคุมเสียงได้ดียิ่งขึ้น

ผลของการฝึก (outcome)

ละครเวทีในวันนั้นผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่น อาจจะมีอุปสรรคในเรื่องของไมโครโฟนบ้างเล็กน้อย

ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตนเองร้องเพลงได้ดีขี้นกว่าเดิม มึความกล้าที่จะร้องเพลงให้ใครๆฟัง เพราะการฝีกซ้อมทำให้เรารู้สึกเคยชินกับการที่มีคนฟังอยู่ใกล้ๆ

ข้าพเจ้ารู้สึกรักการร้องเพลงมากขึ้น การร้องเพลงสำหรับข้าพเจ้าตอนนี้ไม่ใช่เพียงการเปล่งเสียงออกมาตามทำนองเพลง แต่เป็นการกล่อมเกลาจิตใจ ถ่ายทอดอารมณ์ของเพลงตามแบบที่เราเข้าใจ

ทุกเมโลดี้นั้นมีความหมาย

การฝึกซ้อมครั้งนี้ข้าพเจ้าได้รู้จักเพื่อนในชั้นปีมากขึ้น เมื่อเราได้ทำงานได้ผ่านปัญหา ได้ช่วยกันแก้ไข ได้ร่วมสุขร่วมทุกข์กันมา

ข้อคิดที่ได้จากการฝึกร้องเพลง