ประสบการณ์ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของข้าพเจ้า

_{ข้าพเจ้าแน่ใจว่าสำหรับใครหลายคนที่รู้จักข้าพเจ้า
หากได้อ่านหัวข้อของบล็อกนี้คงจะคาดเดากันไปแน่ว่า
ข้าพเจ้าจะพูดถึงประสบการณ์การไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ประเทศสหรัฐอเมริกาของจ้าพเจ้า
แต่ไม่ใช่เลย การไปประเทศสหรัฐอเมริกาเปลี่ยนแปลงข้าพเจ้าไปบ้าง
แต่ข้าพเจ้าก็ยังไม่ลืมตัวตนที่แท้จริง
ยังคงไว้ซึ่งความเป็นตัวตนของข้าพเจ้าอยู่
ประสบการณ์ที่เมื่อข้าพเจ้าได้ประสบแล้วทำให้ชีวิตของข้าพเจ้าเปลี่ยนแปลงไปอย่างแท้จริง
คือ การได้ไปเข้าค่ายปฏิบัติธรรมที่สถานปฏิบัติธรรมเวฬุวัน}

_{ข้าพเจ้าได้ไปสถานปฏิบัติธรรมนี้ครั้งแรกเมื่อสามปีที่แล้ว
โดยการไปครั้งนั้นทางโรงเรียนได้จัดให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาไป
การไปในครั้งนั้นไปทั้งหมดห้าวัน
โดยที่ผู้เข้าปฏิบัติธรรมทุกคนจะต้องนับถือศีลสิบ นุ่งขาวห่มขาว
ไม่ทานอาหารเย็น โดยในแต่ละวัน
ช่วงกลางวันเราจะได้เรียนรู้และฝึกปฏิบัติกรรมฐานมั้งการเดินจงกรมและการนั่งสมาธิ
และในตอนเย็นก็จะไปรับฟังเทศน์จากหลวงพี่ ซึ่งก็คือหลวงพี่ไก่
ท่านเป็นทั้งผู้ที่สอนการปฏิบัติกรรมฐานและเทศน์ในตอนเย็น ในช่วงแรกๆ
ข้าพเจ้ารู้สึกอึดอัดอย้บ้างเนื่องจากไม่เคยปฏิบัตกรรมฐานมาก่อน
และโดยปกติข้าพเจ้าแทบจะไม่เคยได้เข้าวัด
หรือทำบุญตักบาตรก็ไม่ค่อยได้ทำเหมือนคนอื่น
แต่ข้าพเจ้าก็พยายามเปิดใจ เรียนรู้ประสบการณ์อัันสดใหม่นั้น
และข้าพเจ้าก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น
ถึงแม้ว่าจะยังไม่ประสบความสำเร็จในการนั่งวิปัสสนาแต่ก็เริ่มที่จะทำได้มากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อผ่านไปหลายวัน ข้าพเจ้าก็รู้สึกเริ่มสงบมากขึ้นเรื่อยๆ
จนในที่สุดถึงวันสุดท้ายของการอยู่ที่นั่น
ข้าพเจ้าก็รู้แน่ว่าต่อจากวันนั้น
ข้าพเจ้าจะไม่เหมือนเดิมอีก}

_{ข้าพเจ้ารู้สึกเลยว่าข้าพเจ้าสงบมากขึ้น มีสติในทุกการกระทำมากขึ้น
ซึ่งข้อนี้ก็สามารถพิสูจน์ได้จากการที่หลายๆคนบอกว่าข้าพเจ้าขับรถจักรยานยนต์เร็ว
แต่ข้าพเจ้ามีสติเสมอขณะขับขี่
ดังนั้นถึงแม้จะขับเร็วแต่ข้าพเจ้าก็ไม่เคยล้มเพราะข้าพเจ้าครองสติอยู่ตลอดเวลา
นอกจากการครองสติแล้ว สมาธิของข้าพเจ้าก็มีมากขึ้น
ซึ่งเป็นผลจากการได้สวดมนต์ โดยที่ตอนอยู่ที่ค่ายปฏิบัติธรรมนั้น
ข้าพเจ้าจะต้องสวดมนต์ ทั้งทำวัตรเช้าและเย็น
โดยการสวดมนต์ในแต่ละครั้งนั้นใช้เวลานานทีเดียว ประมาณสี่สิบนาที
แต่นั่นก็ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกมีสมาธิมากขึ้นจริงๆ
เป็นผลดีอย่างมากกับการใช้ชีวิตหลังจากการไปเข้าค่าย
การได้ไปเข้าค่ายครั้งนั้นนอกจากจะได้สติ สมาธิแล้ว
การรับังเทศน์จากหลวงพี่ก็ทำให้ข้าพเข้าได้ข้อคิดต่างๆมาใช้ในชีวิตอีกมากด้วย
ซึ่งที่สำคัญที่สุดคือการรู้บุญคัณของพ่อแม่
การได้รู้ว่าชีวิตคนเรามันมีแต่สิ่งที่ไม่แน่นอน
การได้นั่งทำความเข้าใจ
รู้ทันตัวเองอยู่เสมอว่าตอนนั้นๆเรากำลังรู้สึกอย่างไร และเข้าใจ
ยอมรับ และจัดการกับความรู้สึกเหล่านั้นให้ได้
ตัวข้าพเจ้าก่อนเข้าค่ายและหลังเข้าค่าย
ผู้คนภายนอกอาจจะสังเกตุเห็นไม่ได้มากนักว่าเปลี่บยแปลงไป
แต่ตัวข้าพเจ้าเองที่รู้เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว เหมือนคำกล่าวของ Maya
Angelou ที่ว่า "You alone are enough. You have nothing to prove to
anybody."}

_{หลังจากการไปครั้งนั้นซึ่งข้าพเจ้ารู้สึกประทับใจมากก็ทำให้ข้าพเจ้าพยายามหาโอกาสไปอีก
เพราะว่าอยู่ที่บ้านนั้น
ข้าพเจ้าก็มีภารกิจติดพันไม่สามารถที่จะเอาเวลาไปทุ่มให้กับวิปัสสนากรรมฐานได้หมดและข้าพเจ้าก็ได้มีโอกาสไปอีกสองครั้งนับจากนั้น
รวมเป็นสามครั้งแล้วที่ข้าพเจ้าได้ไปที่นั่น}

_{ข้าพเจ้าได้ยินจากรุ่นพี่มาว่าทางคณะจะจัดให้นศ.พ.ได้ไปที่นั่น
ก็ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกปลาบปลื้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง
เพราะตั้งแต่เข้าคณะมาข้าพเจ้าก็ยังหาโอกาสไปไม่ได้เลย ทั้งๆที่ตอนนี้
ได้มาอยู่ที่ขอนแก่นแล้วแท้ๆ
แต่ก็เป็นเพราะข้าพเจ้าเข้าร่วมกิจกรรมต่างๆเยอะเลยยังไม่มีโอกาสได้ไป}

_{การได้ปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานนั้นก่อให้เกิดประโยชน์แก่ผู้ที่ปฏิบัติอย่างแท้จริงไม่มากก็น้อย
ข้าพเจ้าขอแนะนำให้ทุกคนได้ลองฝึกดู
หากว่าคุณไม่มีเวลาไปถึงสถานปฏิบัติธรรม ก็สามารถลองผึกเองได้ที่บ้าน
โดยดูวิธีได้จาก http://www.jarun.org/v6/th/dhamma-meditation.html
การวิปัสสนาในแต่ละครั้งใช้เวลาไม่มากนัก
ดังนั้นก็อยากให้ทุกคนลองทำดูนะคะ}

_{สำหรับศูนย์ปฏิบัติธรรมเวฬัวันนั้น
เป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมที่ตั้งขึ้นโดย หลวงพ่อจรัญ
ฐิตธมฺโม(พระธรรมสิงหบุราจารย์)
ซึ่งเป็นเหมือนอีกสาขาหนึ่งของวัดอัมพวัน จ.สิงห์บุรี}