ครั้งแรกที่ผมเริ่มเรียนรู้อะไรหลายอย่างจากขลุ่ย

ขลุ่ยไทย...ไม่ธรรมดา

               

  การเป่าขลุ่ยได้ เป่าขลุ่ยให้ไพเราะเป็นเหมือนความฝันอย่างหนึ่งของข้าพเจ้า เริ่มตั้งแต่ตอนที่ข้าพอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปี่ที่2 ที่โรงเรียนของข้าพเจ้ามีการเลือกชุมนุมโดยรับชุมนุมละ45คน ข้าพเจ้ารีบไปสมัครแต่ก็ไปไม่ทันไปเป้นคนที่47 ทำให้ข้าพเจ้าไม่มีโอกาสได้เป่าขลุ่ยอย่างที่หวัง
    จนเมื่อข้าพเจ้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่นึกเลยว่าข้าพเจ้าจะมีโอกาสได้เรียนดนตรีพื้นบ้านของคณะศิลปกรรม แน่นอนเครื่องดนตรีที่ข้าพเจ้าเลือกเล่นนั่นคือขลุ่ย
               
                                                                                    
       สำหรับขลุ่ยที่ข้าพเจ้าเป่านั้นเป็นขลุ่ยเพียงออ เป็นขลุ่ยไทย ขนาดกลางยาวประมาณ 45 – 46 ซม. กว้างประมาณ 4 ซม.วิธีการเรียนเป่าขลุ่ยของข้าพเจ้านั้นเรียนรู้จากให้เพื่อนที่เป่าเก่งมาช่วยสอน เรียนรู้โดยผ่านทางอินเตอร์เน็ตโหลดวิดีโอมาดู  ร่วมทั้งยังมีการศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับขลุ่ยแต่ละประเภท การเป่าให้ไพเราะ การรักษาขลุ่ยให้ถูกวิธี
    ตอนนี้ข้าพเจ้ากำลังหัดเป่า ลายโปงลาง ลายเต้ยโขง และลายพม่า แม้จะยังไม่คล่องแต่ข้าพเจ้าก็จะพยายามเป่าให้ได้ครับ
    สิ่งที่ข้าพเจ้าเรียนรู้จากการเป่าขลุ่ยนั้นมีมากมาย ทั้งได้เพื่อนใหม่ที่ช่วยสอน ได้ความบันเทิงผ่อนคลายหลังจากเรียนหนังสือมาอย่างเหน็ดเหนื่อย รวมทั้งมีสมาธิ ฝึกสมองซึ่งได้จากการใช้ความจำในการจำโน๊ตเพลง และการใช้ความคิดสัมพันธ์กับมือในการเป่าขลุ่ย
ข้อคิดที่ผมได้จากเป่าขลุ่ยนั่นคือ
"การไม่กลัวที่จะเริ่มต้นการเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ  
  แม้การเริ่มต้นอาจไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด
 แต่ก็จะสำเร็จได้ด้วยการใช้ความเพียร  หมั่นฝึกฝน  หมั่นหาประสบการณ์
เท่านี้การเรียนรู้ก็จะเกิดขึ้นกับผู้ที่แสวงหา"
 
 
 
 แหล่งอ้างอิง:
      1.http://www.youtube.com
      2.http://th.wikipedia.org
      3.http://school.obec.go.th
      4.http://sanga04.multiply.com/video/item/3
 ภาคผนวก: 
   เพลงลาวจ้อย

วันที่บันทึก 12 ก.ย.2552
 แก้ไขครั้งที่ 1 วันที่ 13 ก.ย. 2552
แก้ไขครั้งที่2 วันที่ 14 ก.ย. 2552 เวลา 14.16 น.