คนเราควรเป็นอยู่ด้วยความไม่ประมาท เพราะทุกสิ่งมันไม่แน่นอน

ยามเช้าเก้าลงจากบันไดบ้านพักกายใจในเมืองหาดใหญ่แล้วทำหน้าที่ตามปกติของตนคนกินเงินเดือนชนเดือนนี่นึกถึงชีวิตของพ่อแม่เมื่อก่อนนั้นไม่มีเงินเดือนกินแต่เลี้ยงลูกหลายคนรอดได้ด้วยการหาของป่าตามธรรมชาติเพราะอยู่ในชนบทยังอุดมสมบูรณ์เรื่องอาหารการกินและล้วนปลอดสารพิษทั้งนั้น 

 แม้แต่ข้าวยังตำด้วยครกมีรำข้าวเอามากินแย่งกับพวกมดยังอร่อยลิ้น...เมื่อขับรถวิ่งเข้าสู่ตัวเมืองสงขลาไปทำงานได้ฟังธรรมะจากวิทยุเป็นเสียงของหลวงปู่ชา สุภัทโท  ท่านว่าสะกิดใจดีแท้ที่จำได้ทำนองนี้คือ...

เหตุเกิดที่ไหน  ความทุกข์ก็เกิดที่นั้น  ถ้าจะดับก็ต้องดับที่ต้นเหตุละ...ทุกข์อย่างมันหมุนวนเวียนไปมา..มีเกิดขึ้น...ตั้งอยู่...และเสื่อมสลายไป...ที่เราเป็นทุกข์เพราะเอาจิตใจเข้าไปยึดถือมันไว้...

ด้วยความไม่รู้มันจึงเกิดเหตุสืบต่อกันมาไม่สิ้นสุด  หยุดการสัมผัสด้วยสติปัญญาสิ...ปล่อยวาง  จะเบาสบาย ๆ ...คนเราควรเป็นอยู่ด้วยความไม่ประมาท  เพราะทุกสิ่งมันไม่แน่นอน  ของที่ว่ามันแน่นอนหรือที่แน่ ๆ นั้นละคือความประมาทนั้นแล.