มีความตั้งใจที่จะสร้างงานเขียนเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิด ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์สำหรับหลาย ๆ ท่านบ้างแต่จนแล้วจนรอดก็ไม่สำเร็จสักที เริ่มจากสร้างเว็บไว้ใช้เอง จนถึงไปฝากไว้ใน blog อื่น ๆ หลาย ๆ แห่ง แต่ก็จอดทุกครั้ง

ครั้งนี้จะมีความพยายามอย่างสูงที่จะเริ่มอีกสักครั้ง สำหรับเรื่องราวที่จะสื่อนั้นคงมีหลากหลายตั้งแต่เรื่องใกล้ตัวจนถึงเรื่องไกลตัวเลยทีเดียว แต่ก็เหมือนที่บอกไว้นั่นแหละ มันยากนะสำหรับจะทำอะไรให้เป็นสิ่งที่ดีสักอย่างหนึ่ง แต่มันคงไม่เกินความพยายามของคนหรอกนะ...

ครั้งแรกที่รู้จัก gotokhow.org ก็เนื่องจากไปช่วยงานถ่ายทอดเสียงสถานการณ์หน่อไม้ปี๊บที่โรงพยาบาลน่าน จากคุณหมอชาตรี เจริญศิริ (http://gotoknow.org/c4hnews) โดยส่วนตัวแล้วชอบการคิดของคุณหมออยู่แล้ว และเมื่อได้มาช่วยงานจึงรู้ว่าเป็นประโยชน์ และครั้งนั้นแหละทำให้ผมเริ่มตระหนึกถึงคำว่าการจัดการองค์ความรู้

เชื่อหรือไม่ว่าผมฉุกคิดคำว่าการจัดการองค์ความรู้จากคำบอกเล่าของท่านในเรื่อง "การลำเลียงคนป่วยขึ้นเครื่องบิน c130 โดยมีการจัดเอาคนที่มีอาการน้อยขึ้นก่อน ส่วนอาการหนักขึ้นทีหลังเพื่อจะได้ลงก่อน" แล้วท่านบอกว่านี่คือการจัดการ

ในตำราคงไม่ได้กล่าวไว้เป็นแน่ว่าต้องเอาคนป่วยหนักขึ้นทีหลังเอาคนป่วยน้อยขึ้นก่อน แต่นี่เป็นประสบการณ์ (Tacit khowlegde?) และเป็นวิธีการคิดที่ธรรมดา แต่ใช้แล้วได้ผล...

หลังจากนั้นผมก็ได้มีโอกาสค้นคว้าศึกษามาเรื่อย ๆ ทั้งเรื่อง KM, LO และเรื่อง Mind Mapping ปรากฏว่ายิ่งค้นก็ยิ่งเจอ ยิ่งเจอก็ยิ่งรู้ว่าเรากำลังจะมองข้ามเรื่องพื้น ๆ ที่เป็นพื้นฐานของการดำรงชีวิต

แต่อย่างว่านั่นแหละการจะลงมือทำสิ่งใดแล้วถ้าหากเราไม่มีประสบการณ์หรือไม่เคยทำแล้วมันยากจริง ๆ ต่างกับการนั่งมองหรือคิดตามคนอื่น รู้สึกมันง่ายไปเสียหมด แต่พอมาลงมือเองมันก็ติดไปหมดกว่าจะผ่านได้เล่นเอาท้อไปหลายครั้ง

อย่างไรก็ตามสิ่งที่รู้มาเพียงแต่เป็นการศึกษาด้วยตนเอง การลองผิดลองถูก ครั้นเมื่อนำมาเปิดเผยต่อสาธารณะแล้วถ้าหากว่าผิดพลาดประการใดขอผู้รู้โปรดให้อภัยในความไม่รู้และโปรดช่วยชี้แนะเพื่อเป็นทางสว่างด้วยจักเป็นพระคุณยิ่ง...