จากรากถึงใบ  โดย  ด.ญ. ณัฐณิชา  โชติมณี (ชั้น ม.๒)

 

          “... ดวงจันทร์สีเหลืองนวลนั้นยังคงทำหน้าที่ของตนอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล ภาพของสวนยางที่มีดวงจันทร์และความมืดเป็นฉากหลังนั้นช่างสวยงามยิ่งนัก คล้ายกับจะชักชวนให้ใครสักคนเข้าไปเยี่ยมเยือน เพื่อพบกับความงามที่จะติดตาตรึงใจ...

          หลังจากที่ออกจากสวนยาง ก็กลับขึ้นรถแล้วนั่งให้รถพาชมบรรยากาศรอบๆ หมู่บ้านอย่างสบายใจ

ระหว่างเราก็ได้พบว่าเนื้อที่ของสวนยางนั้นกว้างขวางมาก ข้างทางมองไปส่วนใหญ่ก็จะเป็นสวนยางเกือบทั้งหมด แลดูเป็นสีเขียวเย็นตา อีกทั้งยังให้ความรู้สึกสดชื่น สดใหม่ แก่พวกเราอีกด้วย

          “ต้นยางเนี่ย เป็นต้นไม้ที่ดีจังเลยนะ” ฉันคิด เพราะต้นยางให้ประโยชน์แก่มนุษย์มากมายหลายหลากจนนับไม่ถ้วน มันสร้างคุณค่าให้ตัวเอง มีคุณค่าตั้งแต่เป็นต้นอ่อนจนถึงโรงเลื่อยและหลังจากนั้นจนมันสูญสลาย...

          ทั้งๆที่เราเป็นมนุษย์ แต่เราไม่ค่อยทำประโยชน์ หรือสร้างคุณค่าให้ตัวเองเลย หรือไม่ก็ทำให้ตัวเองด้อยค่าลงโดยที่ไม่รู้ตัว...ทำไมกันนะ ?...”

 

 

ในการเรียนหลักภาษา เรื่องประโยคความเดียว คุณครูชนกให้ผู้เรียนเขียนเรื่องของดอกหญ้า ที่เป็นทั้งแบบฝึกให้ได้ใช้ประโยคความเดียวมาต่อกันเป็นเรื่องราว และเป็นโจทย์ให้ได้เรียนรู้ด้วยการใคร่ครวญถึงคุณลักษณะของดอกหญ้าที่ย้อนกลับมาสอนใจผู้เรียนได้

 

ดอกหญ้า  โดย น.ส.โอริสรา  เรืองเล็ก  (ชั้น ม.๓)

 

          “ในฤดูฝนไม่ว่าฝนจะตกหนักเท่าไร ดอกหญ้าก็ยังอยู่ ไม่ว่าลมจะแรงเท่าใด ดอกหญ้าก็ยังอยู่ ไม่ว่าพายุจะพัดมาแรงแค่ไหน ดอกหญ้าก็ยังอยู่ อยู่อย่างโดดเดี่ยว หยัดยืนอยู่เพียงลำพัง อยู่ที่กลางทุ่ง ไม่ว่าจะโดนใครต่อใครเหยียบย่ำสักกี่ครั้ง ดอกหญ้าก็ยังแข็งแรง ยังคงจะลุกขึ้นมาใหม่ หรือไม่ว่าน้ำจะท่วมทุ่ง ดอกหญ้าก็ยังพยายามที่จะลอยคอขึ้นมาเท่าที่ดอกหญ้าจะทำได้ หรือฤดูหนาวที่แสนจะเย็นเยือก ดอกหญ้าก็ยังอดทน หรือในวันที่แสนจะร้อนแห้งแล้ง ดอกหญ้าใช้น้ำเพียงน้อยนิดพอเลี้ยงตัวเอง ดอกหญ้าก็ยังรอดมาได้ จนกระทั่งวันหนึ่ง ความน่ากลัวที่ยิ่งใหญ่กว่าธรรมชาติก็มาถึง...ดอกหญ้าถูกเด็ดออกมาจากต้นที่ที่มันควรอยู่ แต่ถึงกระนั้นดอกหญ้าก็ยังคงเป็นดอกหญ้าอยู่เหมือนเคย”

 

 

ในการเรียนวรรณคดี เรื่องอิศรญาณภาษิต คุณครูชนกให้ผู้เรียนแต่ละคนได้เชื่อมโยงประสบการณ์ที่ตนเคยประสบพบพานเข้ากับภาษิตที่ได้เรียนรู้ไป

 

อันความหลงแม้ไต่ปลงสังขารา แต่ทว่ารู้บ้างค่อยบางเบา โดยน.ส. โอริสรา  เรืองเล็ก  (ชั้น ม.๓)

 

          “ในวันที่ฉันได้ไปเดินห้าง ฉันผ่านหน้าร้านโทรศัพท์ที่มีตู้ขายมือถือรุ่นใหม่ๆ อยู่ด้านหน้า แล้วเกิดสะดุดตาอย่างแรง ทั้งรูปทรงที่ดูดีมีสไตล์แล้วไหนจะลูกเล่นที่อยู่ภายใน มันช่างเจ๋งอย่างมากมาย ฉันเกิดกิเลสแต่ยังไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อสิ่งนี้ด้วยตัวเอง ฉันกลับบ้านไปนอนเพ้ออยู่หลายคืน เวลาเรียนก็คิดถึง เวลากินก็คิดถึง จนตัดสินใจขอแม่ เอ่ยออกไปเท่านั้น แม่ก็ว่ากลับมาเป็นชุดตามที่คาดหมายไว้ มันไม่มีทางจริงๆ ฉันจึงเก็บเงินเพื่อจะซื้อโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่เป็นเวลาหลายเดือนพอสมควร วันหนึ่งเมื่อกราบพระแล้วเหลือบไปเห็นรูปพ่อหลวงที่ตั้งอยู่หัวนอน ท่านสอนให้อยู่อย่างพอเพียง ทำให้ย้อนกลับมาคิดว่ามือถือที่ฉันมีอยู่ก็พอเพียงแล้ว สภาพก็ยังดีใช้งานได้ดีอยู่ รุ่นใหม่ที่อยากได้เดี๋ยวก็มีออกมาใหม่ให้หลงใหลอีก แต่ถึงคิดได้กระนั้นแต่ใจก็ยังอยากได้อยู่ แต่ก็ได้ตระหนักถึงความพอเพียงด้วยเหมือนกัน เงินที่มีนั้นฉันจึงเก็บไว้ก่อนรอไว้ไปใช้กับสิ่งที่มีค่าและคุ้มกับชีวิตฉันที่สุด”

 

 

ในการเรียนวรรณคดี เรื่องบทพากย์เอราวัณ คุณครูชนกให้ผู้เรียนได้อ่านเก็บรายละเอียด คิดวิเคราะห์ แล้วเขียนแต่งเติมให้เป็นความเรียงที่มีความน่าสนใจ

 

ศึกอินทรชิต โดย น.ส. ภัททิยา  เมฆนาวิน (ชั้น ม.๓)

... “ พระองค์! นี่อาจเป็นกลลวงของข้าศึก ขออย่าได้ทรงวางพระทัยกับรูปโฉมอันสวยงามเพียงแค่นี้” แต่ทว่า...คำเตือนเพียงแค่นี้หรือจะสามารถปลุกผู้คนที่หลงใหลชื่นชมให้ตกใจตื่นขึ้นมาได้ มันสายไปเสียแล้วสำหรับศึกครั้งนี้

กองทัพขององค์อินทร์อันงามสง่า บัดนี้เปรียบประดุจกองทัพปีศาจเข้าโจมตีกองทัพพระลักษมณ์ที่ยังตกอยู่ในภวังค์ รวดเร็วดุจสายฟ้า โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อแห่งกองทัพตนเองสักหยด อินทรชิตในร่างองค์อินทร์แปลงขึงสายธนู แผลงศรพรหมมาศใส่ฝ่ายตรงข้าม ศรพรหมมาศมีอานุภาพสูงเสียเหลือเกิน พริบตาเดียวเท่านั้น พลทหารฝ่ายพระลักษมณ์ล้มตายเกลื่อนกลาด ไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว องค์ลักษมัณอนุชาแห่งองค์รามก็ต้องศรพรหมมาศขององค์อินทรชิตล้มสลบลงเสียแล้ว แต่ยังคงเหลือ ...เหลืออยู่ผู้หนึ่ง...หนุมานบุตรแห่งพระพายทหารฝีมือเอกแห่งกองทัพ แม้ว่าจะสิ้นทหารทั้งกองทัพไปสียแล้ว แต่ความหวังยังคงเหลืออีกหนึ่ง เราก็จำเป็นต้องคว้าความหวังนั้นไว้ ถึงมันจะเป็นความหวังสุดท้าย ก็ยังดีกว่าที่เราจะมิได้ลงมือทำสิ่งใดเลย

แต่ว่า...ความหวังสุดท้ายนั้น ยังจะอยู่รอดพ้นจากเงื้อมมืออสูรได้อีกหรือ?”