ความรักมีอยู่ในโลกใบนี้เสมอ สิ่งต่างๆ ยังคงกำเนิดมาจากความรักทั้งสิ้น

สการ์เลต ; ความรักของแม่แมว       

            ผมทำงานเป็นพนักงานดับเพลิงในนิวยอร์ก

บางครั้งอาชีพนี้ก็ทำให้หดหู่ใจเพราะคราใดที่บ้านถูกไฟเผาผลาญ

คุณจะหัวใจแหลก สลายไปด้วย

พนักงานดับเพลิงเจอแต่เรื่องน่าสะพรึงกลัว

และบางครั้งก็ต้องเจอความตาย

          แต่วันที่ผมเจอเจ้าแมว "สการ์เล็ต" เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

และมันเป็นเรื่องของชีวิตและความรัก

วันนั้นเป็นวันศุกร์ เรารุดออกไปดับเพลิงตามที่ได้รับแจ้งตั้งแต่เช้าตรู่ว่า

มีไฟไหม้ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ระหว่างที่เตรียมอุปกรณ์อยู่นั้น

ก็ได้ยินเสียงแมวร้องแต่ผมหยุดมือไม่ได้ต้องดับไฟก่อนแล้วจึงจะ

หาแมวได้

          ไฟไหม้ครั้งนี้ลุกลามใหญ่โตมาก

เราจึงมีหน่วยงานอื่นๆมาช่วยสนับสนุนด้วย   ทั้งฝ่ายตะขอเกี่ยวและบันได

เราได้รับแจ้งว่าทุกคนในอาคารนี้ออกมาได้โดยปลอดภัยแล้ว

ผมเองก็หวังเช่นนั้นเพราะที่ปั๊มมีแต่เปลวไฟเต็มไปหมด

ใครขืนเข้าไปกู้ภัยคงจะไม่รอดแน่

          กว่าจะดับไฟได้กินเวลานานมากและต้องใช้กำลังคนมากมาย

ถึงตอนนี้ผมมีเวลามองหาแล้วว่าเสียงแมวมาจากไหน ควันไฟยังพวยพุ่ง

ออกมาจากตัวปั๊มเต็มไปหมด ผมมองอะไรไม่ค่อยเห็น

          ได้แต่เดินตามเสียงแมวร้องไปเรื่อยๆ

จนถึงบริเวณบาทวิถีห่างจากหน้าปั๊มราวๆ 5 ฟุตเห็นจะได้

ก็เห็นลูกแมวตัวเล็กๆ ท่าทางอกสั่นขวัญแขวนสามตัวกอดกันกลม

ส่งเสียงร้องกันระงมอยู่

          พอมองไปรอบๆ ผมก็เจออีกสองตัว

อยู่บนถนนตัวหนึ่งส่วนอีกตัวหนึ่งอยู่อีกฝั่งถนนหนึ่ง

ด้านหน้าของปั๊ม

 

          แมวพวกนี้คงจะติดอยู่ในอาคารเป็นแน่เพราะขนมันถูกไฟลนจนโก๋รน

ผมตะโกนขอลังสักใบและมีนักมุงหามาให้ใบหนึ่ง 

ผมจับลูกแมวทั้งห้าตัวใส่ในลัง

และอุ้มลังไปพักไว้หน้าระเบียงบ้านหลังหนึ่งแถวนั้น

          ผมมองหาแม่แมว เชื่อว่าแม่แมวคงจะฝ่าเข้าไปในปั๊มที่กำลังไฟไหม้

และทยอยคาบลูกออกมาวางไว้บนบาทวิถีทีละตัว

จากนั้นมันคงพยายามให้ลูกแมวไปอยู่อีกฝั่งไกลอาคารออกไปทีละตัวเช่นกัน

 

          เอ๊ะ ..แล้วแม่แมวไปอยู่เสียทีไหน

ตำรวจคนหนึ่งชี้บอกผมว่าเห็นแม่แมวเข้าไปที่ร้าน

ตรงที่ผมเจอลูกแมวสองตัวสุดท้าย

          แม่แมวอยู่ที่นั่นจริงๆ มันนอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

แผลไฟไหม้ดูสาหัส  ตาเป็นแผลพองจนลืมไม่ขึ้น อุ้งเท้าดำเพราะถูกไฟลน

ขนถูกไฟลามเสียจนเห็นหนังบางแห่งจะเห็นเนื้อแดงเหวอะหวะ

ตัวอ่อนปวกเปียกจนเคลื่อนไหวอะไรไม่ได้

          ผมเดินไปหามันช้าๆ ค่อยๆ พูดกับมันเบาๆ มันคงจะเป็นแมวจรจัด

ผมไม่อยากให้มันตกใจ

เมื่อผมอุ้มมันขึ้นมา แม่แมวร้องอย่างเจ็บปวด

          กลิ่นขนและเนื้อหนังของมันส่งกลิ่นเหม็นไหม้

มันไม่กระดุกกระดิกแต่พยายามจะลืมตามองดูผม แต่ลืมไม่ขึ้น

ดูมันเหนื่อยอ่อนเต็มประดา ได้แต่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนผม

ผมตั้งใจจะช่วยชีวิตแม่แมวผู้กล้าหาญและลูกทั้งห้าตัวของมัน

ชีวิตของพวกมันขึ้นอยู่กับผม

          ผมค่อยๆวางแม่แมวลงในลังรวมกับลูกๆของมัน

แม่แมวตาบอดยังอุตส่าห์ใช้จมูกแตะลูกแมวแต่ละตัวจนทั่ว

เพื่อให้แน่ใจว่าทุกตัวปลอดภัย

มันคงเบาใจที่ลูกของมันอยู่ครบทุกตัวแม้ตัวมันเองจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม

แมวทั้งหมดต้องได้รับการรักษาโดยด่วน

          ผมนึกถึงบ้านสงเคราะห์สัตว์แห่งหนึ่งชื่อ สันติบาตสัตว์นอร์ทชอร์

ผมเคยนำสุนัขที่ถูกไฟไหม้อาการสาหัสไปให้ที่นั่นรักษาแผลเมื่อสิบเอ็ดปีก่อน

องค์การนี้ช่วยได้แน่

          ผมโทรศัพท์ไปแจ้งให้ทราบล่วงหน้าว่า

กำลังพาแม่แมวและลูกแมวที่ถูกไฟลวกอาการสาหัสไปให้รักษา

ผมไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า ยังสวมชุดดับเพลิงที่มีกลิ่นคราบควันไฟอยู่เต็ม

แล้วบึ่งรถบรรทุกของผมไปโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

          เมื่อไปถึงก็เห็นสัตว์แพทย์และเจ้าหน้าที่สองชุดเตรียมตัวรับแมวอยู่แล้ว

ที่ลานจอดรถ    พวกเขารีบนำแมวทั้งหมดเข้าไปในห้องพยาบาล

ทีมหนึ่งรักษาแม่แมวอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง

และอีกทีมหนึ่งดูแลลูกแมวอยู่บนโต๊ะอีกตัวหนึ่ง

          ผมรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเป็นกำลังจากการดับไฟ

และพยายามไม่เข้าไปเกะกะในห้องพยาบาล

ผมไม่ค่อยหวังเท่าใดว่าแมวเหล่านี้จะรอดชีวิต

แต่ถึงอย่างไรก็ทิ้งมันไม่ลงจริงๆ

หลังจากรออยู่ครู่ใหญ่สัตว์แพทย์ก็บอกผมว่า

เขาต้องเฝ้าอาการแม่แมวและลูกของมันทั้งคืน

และไม่มั่นใจว่าตัวแม่จะรอดหรือเปล่า

          วันรุ่งขึ้นผมกลับไปอีก รอแล้วรอเล่า กำลังจะเลิกล้มความหวัง

สัตว์แพทย์ก็เดินเข้ามาบอกข่าวดีกับผมว่า “ลูกแมวรอดแล้ว”

“แล้วแม่แมวล่ะ”  ผมกลัวคำตอบเหลือเกิน "ยังบอกไม่ได้ครับ ต้องรอดูก่อน"

ผมไปที่นั่นทุกวันเพื่อฟังอาการ แต่ละวันก็ได้ยินแต่คำตอบซ้ำๆว่า

"ต้องรอดูก่อน"

          ประมาณหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง

ผมไปที่สถานสงเคราะห์อีกครั้งด้วยความหดหู่ใจ

นึกในใจว่าถ้าแม่แมวไม่ตาย ป่านนี้ก็รู้แล้วละว่า

จะมีอาการร่อแร่อย่างนี้ไปอีกนานเท่าใด

ทันทีที่ผมเดินเข้าไป

สัตว์แพทย์ก็ยิ้มรับและยกนิ้วให้สัญญาณผมว่า

          แม่แมวไม่เพียงแต่รอดพ้นจากขีดอันตรายเท่านั้น

อีกหน่อยมันจะมองเห็นได้อีกด้วย  ช่างโชคดีจริงๆ

เอาละในเมื่อแม่แมวไม่ตายอุตส่าห์รอดมาได้ก็ต้องตั้งชื่อ

กันเสียหน่อยเจ้าหน้าที่คนหนึ่งตั้งชื่อว่า "สการ์เล็ต"

แปลว่าแดงก่ำเพราะผิวที่แดงเถือกของมัน

          ผมสะเทือนใจที่ได้เห็นแม่แมวเจอหน้าลูกๆ อีกครั้ง

เพราะรู้ดีว่ามันต้องกัดฟันต่อสู้ขนาดไหนกว่าจะรอดมาได้

แล้วทายซิว่าสิ่งแรกที่แม่แมวทำคืออะไร

มันนับลูกอีกครั้งโดยเอาจมูกแตะลูกทีละตัวๆ

เพื่อให้มั่นใจว่าลูกๆอยู่กันปลอดภัยโดยครบถ้วน

          มันยอมเสี่ยงภัยเพื่อลูก ไม่ใช่ครั้งเดียว

แต่ถึงห้าครั้งและได้ผลด้วย  ลูกๆของมันจึงรอดชีวิตทั้งหมด

ที่แม่แมวพิสูจน์ให้เห็นในวันนั้นเป็นสุดยอดวีรกรรม

เป็นวีรกรรมที่มาจากความรักของแม่โดยแท้!

สายตา(แม้ว่าจะเกือบบอด) และจมูกของแม่แมวที่พยายามมอง

และสัมผัสไปยังลูกๆ  พยายามช่วยเหลือลูกจนสำเร็จ

          ความรักมีอยู่ในโลกใบนี้เสมอ

สิ่งต่างๆ ยังคงกำเนิดมาจากความรักทั้งสิ้น

แม้โลกนี้ที่เป็นไปอยู่นี้จะไม่สวยงามอย่างที่คิด

แต่โลกก็อยู่ได้ด้วยคนที่มีน้ำใจเมตตา

ทำให้โลกใบนี้ยังคงเป็นโลกอยู่เสมอ............

 

ขอขอบคุณ Forward mail และน้ำใจอันดีของผู้ส่งครับ