ข้าพเจ้าชอบมองดูท้องฟ้า โดยเฉพาะในวันที่รู้สึกแย่ๆ เพราะฟ้าทำให้เราเข้าใจว่า เราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนโลก ก็แค่นั้น!!!

 

มีใครชอบมองท้องฟ้ากันบ้างไหม?
ข้าพเจ้าชอบมองท้องฟ้ามาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นวันที่เมฆครึ้ม หรือวันที่ฟ้าเป็นสีฟ้าใส (แต่ถ้ามองตอนเที่ยง แดดเปรี้ยงๆ ก็ไม่ไหว แสบตาเกินไปเจ้าค่ะ)

เวลาแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า...จะเห็นฟ้าที่เปลี่ยนสีไปเรื่อยๆ ตามเวลา ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าแต่ละฤดูกาลสีของฟ้าก็จะไม่เหมือนกัน  แต่ละวัน  แต่ละตำหน่งที่อยู่บนผืนโลกใบนี้ ฟ้าเปลี่ยนสีไม่เคยซ้ำ...ยิ่งดูยิ่งน่าทึ่ง

ตอนกลางคืนในฤดูหนาว ฟ้าจะมีดวงดาวเล็กนับร้อยพันมาประดับเพิ่มความงดงาม เหมือนเพชรเม็ดเล็กๆ บนกำมะหยี่สีดำผืนโต

 

ในบางคืนพระจันทร์อ้วนจะค่อยๆ ลอยขึ้นมาเฉิดฉาย ราวกับว่าชั้นเป็นเจ้าของท้องฟ้าในราตรีนี้
ส่วนกลางวันนี่เลย.... ต้องยกให้ตะวันดวงโต ที่คอยโผล่มายิ้มแฉ่งทักทายทุกเช้า^^
ดูเหมือนว่าทุกช่วงเวลาฟ้าจะมีเจ้าของ แล้วเราจะได้มีโอกาสเป็นเจ้าของท้องฟ้าไหมนะ?

 


ฟ้าช่วงที่พระอาทิตย์จะขึ้นและพระอาทิตย์ตก เป็นสีกุหลาบ บ้างก็สีส้ม บ้างก็สีชมพูอมม่วงไล่เฉดสีผสมกลมกลืนระว่างสีโทนร้อนและสีโทนเย็นได้อย่างลงตัวโดยไม่มีศิลปินคนใดวาดหรือแต่งแต้มสีสันได้เสมอเหมือน

 

 

 

ปล.วันนี้ทำงานเหน็ดเหนื่อย แหงนหน้ามองฟ้าหวังจะชื่นชมแสงตะวันสุดท้ายของวัน แต่ก็ดันเจอแต่ฟ้าครึ้มเมฆหม่น ฝนทำท่าจะตกอีกแล้ว...เฮ้อ

ข้าพเจ้าชอบมองดูท้องฟ้า โดยเฉพาะในวันที่รู้สึกแย่ๆ เพราะฟ้าทำให้เราเข้าใจว่า เราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ บนโลก ก็แค่นั้น!!!