เมื่อเช้าวานนี้ก่อนออกจากบ้านมาทำงาน ฉันบอกสมัครพรรคพวกที่บ้านว่า
“เฮ้...พวกเรา เย็นนี้อย่าลืมเตือนแม่นะ... ให้ซื้อข้าวเม็ดให้หมาด้วย 1 กระสอบ”
สักครู่เสียงป๊าก็ลอดมาว่า
“ก็เขียนติดหน้าผากไว้ซี่...จะได้ไม่ลืม...” นั่นแน่...แนะนำเจ๋งจริง
“ติดหน้าผากป๊าละกันนะ จะได้เห็น... ติดหน้าผากตัวเองไม่เห็นอยู่ดี” ฉันนึกสนุกโต้ได้ทันที ป๊าเงียบไป สงสัยฉันพูดถูกใจเธอแน่ๆ...แหม..ออกจะภูมิใจในตัวเอง
ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงป๊าบอกลูกสาวเธอว่า
“ต้าร์...เมมไว้ในมือถือให้แม่เค้าไป๊...” นัยว่าเกรงฉันจะติดหน้าผากเธอจริง
ครู่ต่อมา ฉันเรียกลูกสาว
“ต้าร์...มามัดผมลูก…ทำอะไรอยู่น่ะ? ” ฉันเห็นลูกสาวเดินไปเดินมาพร้อมมือถือในมือ กำลังกดอะไรยุกยิกๆอยู่
“อ้อ...จะเมมเตือนแม่ในมือถือเหรอ...อู๊ยยย...ไม่ต้องๆๆๆ...นี่แค่เราพูดกันบ่อยๆก็จำได้แล้ว...” ลูกสาวถอนหายใจเฮือก คงนึกว่าเอาใจไม่ถูกสักคน
“อืมม...เอางี้ก็ได้ ตอนเย็นเวลาเราเจอหน้ากันก็นึกถึงหมาก็แล้วกัน...” ฉันมีไอเดียร์กระฉูด พูดจบก็นึกชมตัวเองในใจว่า...อืมม...คิดได้ไงหว่า...เก่งจริงเรา
“เฮ้ย...ท่าจะดีเหมือนกันนะลูก ตอนเย็นพอเราเจอหน้ากันปุ๊บ เราก็นึกถึงหมาปั๊บ พอแม่เห็นหน้าต้าร์ปุ๊บ...แม่ก็นึกถึง...หมาหมา..ทันทีเลย ดีมั้ย?” ฉันอมยิ้ม
แต่ดูท่าว่าคนที่ฉันมัดผมให้จะไม่ชื่นชมยินดีในไอเดียร์นี้นัก เธอมองผ่านกระจกมาที่แม่แล้วหน้างอ ค้อนให้วงเบ่อเริ่ม....รอบนี้ไม่มีใครโต้ฉันกลับเลย เงียบกันทั้งทีม... ฉันชักหนาวววว...
สวัสดีครับ พี่กฤษณา
สวัสดีค่ะ
เรื่องน่ารักมากค่ะ สำหรับที่บ้านเดือนเองลืมไม่ได้เลยค่ะ เพราะถ้าใครได้ออกนอกบ้านแล้ว ตอนกลับไม่มีของมาฝาก เจ้าพวกโฮ่งๆ ที่บ้านจะตะกายไม่เลิกค่ะ แม้แต่ไปทำงาน ตอนเย็นก็ต้องขนมมาฝาก (สักชิ้นหนึ่งก็ยังดี)
สวัสดีค่ะ คุณkrunarong
สวัสดีค่ะ คุณเดือนอ้วน
สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว
แวะมาทักทายบ้านพี่ติ๋วค่ะ
^_^
สวัสดีค่ะ น้องอาร์ม
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
แล้วพบกันค่ะ
อ่านบันทึกอาจารย์แล้ว
ธรรมฐิตมองถึงภาพแห่งความอบอุ่นที่กำเนิดเกิดก่อจากพ่อแม่ลูกอย่างแท้จริง..
ก็ขอจงพยายามถนอมไว้ให้มั่นคงตลอดไปขอรับอาจารย์
อ่อซื้ออาหารแล้วอาจารย์เรียกเจ้าตัวข้างล่างไปกินด้วยนะขอรับ
ฮาๆๆๆๆ....ค่ะพระคุณเจ้า ขอฮารูปที่พระคุณเจ้ากรุณาส่งมาก่อน
สาธุค่ะ...