วันนี้เรากำลังเดินตามเรือนร่างที่ไร้วิญญาณของพ่อ

                หลังจากที่ดิฉันได้นำเสนอ เรื่องเกี่ยวกับพ่อมา 3 ตอน ก็เรียนตามตรงว่าต้องการบันทึกความทรงจำบางส่วนที่เกี่ยวกับงานศพพ่อ

                หลังจากพ่อถึงแก่กรรมได้เพียงวันเดียว ก็มีเพื่อนบ้านถึงแก่กรรมอีกคนหนึ่ง ตรงนี้เป็นความรู้เพิ่มเติมของดิฉัน ที่เพิ่งทราบว่า คนที่ถึงแก่กรรมทีหลังต้องฌาปนกิจศพก่อน ตรงนี้คือปัญหาทันทีเพราะเมรุมีอันเดียว ของพ่อได้จองเอาไว้ก่อน และกำหนดการต่างๆก็กำหนดไปแล้ว เลื่อนไม่ได้ คนที่ถึงแก่กรรมทีหลังก็จำเป็นต้องฌาปนกิจศพก่อน และใช้เมรุไม่ได้ จึงต้องใช้วิธีการฌาปนกิจศพแบบโบราณ คือใช้ฟืนสุมเผา แบบที่หลายๆคนก็ไม่เคยได้เห็น วันนี้จึงมีการเผา 2 ศพ

                ศพพ่อจึงต้องรอและเลื่อนไปนิดหน่อย ดิฉันก็เพิ่งทราบว่า ในช่วงเข้าพรรษาเมื่อเผาเสร็จแล้วก็เก็บกระดูกไม่ได้ ต้องรอจนออกพรรษาไปแล้ว คนที่ถึงแก่กรรมต่อมาก็จะใช้เมรุไม่ได้อีก เพราะจะต้องรอเก็บกระดูกพ่อตอนออกพรรษาแล้ว ก็ไม่ทราบว่าหลักการตรงนี้เหมือนกันหรือไม่

                กำหนดการเคลื่อนศพบ่ายสองโมง วันนี้มีแขกมาก ดิฉันก็ยุ่งกับรับแขก เลยไม่ค่อยได้รู้เห็นพิธีต่างๆมากนัก แต่สามีจะได้เห็นเกือบทุกขั้นตอน เพราะเป็นคนถ่ายรูป สามีบอกว่าจะเก็บภาพให้มากที่สุดเพื่อเป็นการศึกษาเรียนรู้ และภาพแขกที่มาในงานจะมีภาพเกือบทุกคน สามีจะเก็บรายละเอียดทุกอย่าง ทำให้ดิฉันได้ดูภาพในภายหลังในขั้นตอนที่ไม่ได้เห็น

                ในช่วงที่จะเคลื่อนศพออกจากบ้าน ดิฉันก็กำลังยุ่งกับการต้อนรับแขก สามีได้โทรศัพท์บอกว่าเขาเคลื่อนศพแล้ว ดิฉันจึงรีบมา ดิฉันทำใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินเพลงธรณีกรรแสง ก็อดไม่ได้ที่ร้องไห้ ดิฉันจึงเดินตามขบวนไปกับเขาด้วย

                ในช่วงนี้ดิฉัน ก็อดหวนคิดถึงเรื่องราวของพ่อในอดีตไม่ได้ ภาพตั้งแต่เล็กจนโต มันพุดขึ้นมาในห่วงความคิด “......วันนี้เรากำลังเดินตามเรือนร่างที่ไร้วิญญาณของพ่อ.....”  เดินจนถึงเมรุ จึงหันมาถามสามีว่าเดินได้ไหม? ก็ได้รับคำแนะนำว่า ให้เจตตนาว่าเราเดินตามพ่อ ไม่ได้เกี่ยวกับพิธีใดๆ ซึ่งดิฉันก็ระวังในเรื่องหลักการมาก ดีที่พ่อเสียก่อนเข้าเดือนรอมฎอนเพียงไม่กี่วัน

                สิ่งที่เป็นกำลังใจมากๆก็คือญาติมิตรและเพื่อนๆครู จากโรงเรียนร่องคำ นำโดยนายอิทธิพร  ศรีแถลง รองผู้อำนวยการโรงเรียน ที่มาให้กำลังใจกันอย่างมากมาย ดิฉันว่าจะจบในตอนนี้ คงจบไม่ได้อีกแล้ว ตอนหน้าจะนำภาพทุกขั้นตอนมาให้ชมซึ่งจะต่อจากภาพที่ลงในบันทึกนี้ สามีถ่ายไว้มากเกือบจะทุกขั้นตอน

ภาพในขั้นตอนต่างๆที่ดิฉันไม่ได้เห็น

ทหารที่มาช่วยงานด้วยความเข็มแข็ง

 

ร.ท.นัฐพล น้องชายและพี่น้อง

 

(ใส่เสื้อขาวกลาง) หลานสาว

 

 

 

      

               

             

        

ที่ผ่านมาดิฉันไม่ทัน จะมาทันช่วงนี้เอง

เพื่อนๆครูจากโรงเรียนร่องคำ

 

 

      

เป็นช่วงที่ดิฉันคิดถึงอดีตที่เกี่ยวกับพ่อ

   

พี่สาวและหลานสาว

       

 

   

การเดินตรงนี้ก็ได้ปรึกษาสามีแล้ว เป็นการเดินตามพ่อ

 

    

 

 

      

  

   

 

 

น้องชายที่ติดกันซึ่งสนิทกันมาก

รองฯอิทธิพร และคณะครูโรงเรียนร่องคำ

ขอขอบคุณทุกท่านในภาพนี้และทุกท่านที่เข้าในบันทึกนี้คะ