บทแรก...เริ่มที่....กลางดิน
...เมื่อวาน...วันนี้.....พรุ่งนี้..เป็นอย่างนี้..วารวน..วนวาร...วนวารวารวนเคยเป็นชื่อการจัดแสดงผลงานในด้านความคิดครั้งหนึ่งที่เนลสันเฮ..สุริวงค์...ก็เป็นเรื่องราวที่ผ่านไปเป็นอดีต...วันนี้เรามีชีวิตอยู่..บนกลางดิน..ครั้งหนึ่งเราทิ้งปากกา...กับความคิด...มาจับดิน...มาจับจอบ...จับเสียม...ปลูกต้นไม้และมาถึงวันนี้..คือสิ่งที่เรียนรู้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน...ติดดิน...กับความสุขที่ตนยื่นให้กับตน..เมื่อก้มลงมอง..เห็นเท้าที่ติดอยู่บนดิน...ทุกย่างก้าวที่เดินไป....วันนี้...พรุ่งนี้..แล้วจะผ่านเป็นวันวาน....เพื่อนที่ดีและซื่อสัตย์คือลมหายใจ..ธรรมชาติ สัตว์ ต้นไม้..เป็นสิ่งแวดล้อมของเราที่มองผ่านเลยไปไม่ได้...อย่างวันเวลา..บนกลางดิน....
สวัสดีค่ะคุณ ยายธี
วัยวันผันผ่าน
กาลเวลาล่วงเลย
กี่คนกันเล่าเอย
ได้มาถึงวันนี้ ...
อ่านแล้วนึกถึงกลอนนี้ค่ะ คุณยายธี ... คิดถึงเสมอค่ะ
ขอบคุณค่ะคุณpoo..ยายธีก็ดีใจที่ผ่านมาด้วยดีถึงวันนี้..ค่ะ..และเรามาช่วยกันภาวนาสำหรับวันนี้ทุกๆวันนี้กันที่เรามีดีๆต่อกัน...เมื่อเรามีความสุข..ก็คงจะส่งผลให้ทุกคนมีความสุขเช่นกัน...ขอให้อยู่เย็นเป็นสุขนะคะ...สวัสดีค่ะ..ยายธี
เข้ามาเรียนรู้กับเพื่อนที่แสนดีและซื่อสัตย์ครับ
- ลมหายใจ
- ธรรมชาติ สัตว์ ต้นไม้
สวัสดีค่ะsmall man..ขอบคุณค่ะที่มาเยี่ยมเยียน..ลมหายใจเป็นกัลยาณมิตร..จากท่านคเวสโก..วัดป่าสุนันทวราราม..กาญจนบุรี.มีธรรมชาติและต้นไม้..ไปคราวที่แล้วได้ยินเสียงค่างโหยหวลค่ะ..เสียดายที่ช้างเดินไม่ได้มีอยู่ฝูงหนึ่งข้างทาง..อิอิ
พาหลานม่อนมากราบสวัสดีคุณยาย ขอเรียนรู้ด้วยครับ
มาส่งยิ้มไว้ในบันทึกนี้ค่ะ
(^___^)