ข้อคิด...ความประทับจิตร....ข้อเสนอแนะ

......ระหว่างเดินทางกลับจากทัวร์ไม้ไผ่...อยากให้ผู้ที่ได้มาชะโงกทัวร์ด้วยกันในครั้งนี้..บอกเล่าประสบการณ์ ความประทับใจ การต่อยอดทางความคิด...อะไรก็ได้เพื่อเป็นการเก็บตก...เพราะเราต้องอยู่บนรถด้วยกันหลายชั่วโมง..^^ ดีไหมครับ.....

ชะโงกทัวร์ไม้ไผ่ในครั้งนี้...ได้ยินหลายคนบ่นแต่แรกว่าจัดแน่นไป..แทบไม่มีเวลาพักเลย...แต่เอาเข้าจริง...การบริหารเวลาสุดเนียบ...การประสานงานแต่ละจุดสุดยอด ต้องยกเครดิตให้ผู้ประสานงาน ผู้ถูกเสนอชื่อเป็นนักวิทยาศาสตร์ดีเด่น ท่านอาจารย์ชาญศักดิ์ ชนะนันท์

และขอปรบมือดัง ๆ ให้ผู้นำทีมที่มีวิสัยทัศน์เป็นเลิศ ท่านเกษตรจังหวัดหนองคาย หัวหน้าสมศักดิ์ อาศรัยจ้าว ทำให้การดูงานเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เร้าใจ...ได้บรรยากาศสุด ๆ อิ่มอร่อยกันทุกมือ จนหลายคนออกบากชมว่า “ตั่งแต่ดูงานมา..ครั้งนี้ประทับใจสุด ๆ”ป๊าดดดดด

แต่ที่ลืมไม่ได้คือกลุ่มเกษตรกร หน่วยงาน ที่ให้การต้อนรับคณะชะโงกทัวร์ของเรา ขอขอบพระคุณมา ณ โอกาสนี้...

ด้านเนื้อหาการดูงาน..ช่างตื่นตาทั้งตัวไผ่เอง...การแปรรูปไผ่...การจัดการไผ่..ครบวงจร...หลากหลาย

เช่นในเรื่องของไผ่ไผ่ซาง (แต่ก่อนได้ยินแต่ชื่อ) เป็นไผ่เอนกประสงค์ มีแป้งน้อย ลำใหญ่ เนื้อหนา แข็งแรง ไม่บิดเบี้ยว

แต่ไผ่หมาจู..เนื้อหนากว่า ลำโตกว่า..กลับนำมาแปรรูปแบบไผ่ซางไม่ได้..เพราะมีแป้งในลำต้นสูง..ทำให้มีมอดทำลายง่าย ผลิตภัณฑ์ที่ได้ก็จะบิดเบี้ยว...หักง่าย...จึงเป็นไผ่ที่นิยมบริโภคหน่อ และเก็บใบขายให้หมีแพนด้ากิน...หรือจะกินเองก็แล้วแต่..เผื่อจะดังแบบหมีบ้าง 555

......การแปรรูปเองก็มีหลากหลาย เริ่มจากเล็ก ๆ อย่างไม้จิ้มฟัน

ก๋วยใส่ผักใบละ 4-5 บาท

ขึ้นมาเป็นเข่งกระโจน ในละ หลายสิบบาท

จนถึงไผ่ทองคำอย่างไผ่เฮียะ ที่เพิ่มมูลค่าเป็นนับร้อยเท่า...

จะทำง่าย ๆ ขายเยอะ ๆ ถึงแม้จะถูก หรือจะทำให้สุดฝีมือ..เลิศหรู..ราคาแพงลิบ...ขายได้น้อยชิ้น..พูดง่าย ๆ คือ ตลาดบน ตลาดล่าง...ดี..

.....การจัดการไผ่โดยชุมชน อันนี้สุดยอด ใครกินหน่อปรับหน่อละ 5,000 บาท

ทำให้ไผ่โตทันใช้ลำ..(ข้อนี้เป็นที่หนักอกหนักใจของผมยิ่งนักเพราะถ้าส่งเสริมแถบอีสานแล้วไม่ให้กินหน่อ..คงต้องมีใครลงแดงแน่ ๆ ว่าไหมครับ)

......ชุมชนบางแห่งมีการตัดสางลำไผ่..แต่ชุมชนที่เคยได้รับความแห้งแล้งเพราะป่าถูกทำลายมาก่อนกลับชอบที่จะให้ไผ่ขึ้นอย่างหนาแน่น...ช่างขึ้นกับบริบทของแต่ละชุมชน

......สิ่งที่หลาย ๆ คนทึ่ง...และปลาบปลื้ม...คือภาพคุณยายวัย 79 ปี (เสื้อขาวนั่งตรงเกษตรจังหวัด ด้านขวามือของภาพ) นั่งสานก๋วยอยู่กับลูกหลาน หาเงินเลี้ยงตัวเองได้ไม่เป็นภาระใคร หางานให้ตัวเองทำได้ไม่หงอยเหงา ลูกหลานอยู่พร้อมหน้าค่าตา ไม่ต้องอพยพแรงงาน รู้สึกว่ารถจักยานยนต์จะเป็นสิ่งไม่จำเป็นสำหรับ“ชุมชนคนรักษ์ไผ่”ที่เราเยี่ยมชมด้วยซ้ำ (ผิดกับแถวบ้าน หน่อไผ่อยู่ใต้ดินก็ไปขุดมากิน จนกอไผ่จะล้ม สุดท้ายไม่มีไม้ไผ่ ไม่มีงาน ก่อปัญหาตามมามากมาย...)

แม่อุ้ยนั่งเล่นใต้ถุน..รอนับเงินค่าเข่ง...

 

แต่ที่คณะทัวร์ไม้ไผ่ ของเราเห็นพ้องต้องกันมากที่สุด...คืออยากมาทัวร์อีกซักครั้ง..ให้ดีก็..อีกซัก..หลาย ๆ ครั้งครับ....^^

.......แล้วท่านละครับ...มีความคิดเห็นเป็นประการใดบ้างครับ...

                   “โอ้...ป่าซาง..ดินแดนความหลัง....จุด ๆ ๆ ยังจำ..” ฮิฮิ เกิดไม่ทันเพลงนี้ครับ...ใครเกิดทันช่วยร้องหน่อยครับ