สำหรับบันทึกนี้ขอมอบให้กับแม่ทุกคนครับ...

             "คนที่ไม่เคยเป็นพ่อเป็นแม่คน ย่อมไม่เข้าใจความรักหรือความรู้สึกที่แม่มีให้ลูกหรอก" เป็นคำกล่าวที่เรามักจะได้ยินอยู่เสมอ ๆ นะครับ สำหรับผมแล้วแม้ผมจะไม่เคยมีลูก แต่ผมก็พอจะรับรู้ถึงความรักและความรู้สึกต่าง ๆ ของพ่อแม่ที่มีต่อลูก ๆ ได้นะครับ...

             สำหรับเดือนนี้เป็นเดือนแห่งวันแม่ ผมเลยอยากเขียนบันทึกนี้ให้แด่แม่ทุก ๆ คนนะครับ โดยเฉพาะแม่ของผมเอง...

             ผมเชื่อนะครับว่าพ่อแม่ทุกคนรักลูกเท่ากัน แต่อาจจะเป็นห่วงหรือกังวลใจกับลูกแต่ละคนไม่เท่ากัน สำหรับลูกคนไหนที่พ่อแม่มองว่าดูแลตัวเองได้ ก็อาจจะเป็นห่วงน้อยหน่อย แต่จะกังวลใจและเป็นห่วงลูกคนที่ยังดูแลตัวเองไม่ได้หรือเป็นลูกที่ค่อนข้างมีปัญหานะครับ...

             สำหรับพ่อแม่หลายคนที่ทนเหนื่อยยากลำบาก เลี้ยงลูกทุกคนจนโตขึ้นมาได้ แล้วก็สบายมากขึ้นเมื่อลูกแต่ละคนทำงาน และกลับไปเลี้ยงดูพ่อแม่ในยามแก่เฒ่านะครับ แต่ก็มีพ่อแม่หลายคนเช่นกันที่แม้จะแก่เฒ่าแล้วก็ยังต้องลำบากทำงานหาเลี้ยงตัวเองนะครับ...

            บางครอบครัวที่มีลูกหลายคน สำหรับลูกคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตพ่อแม่ก็ได้ภาคภูมิใจ แต่สำหรับลูกที่มีปัญหาพ่อแม่ก็ยังคงต้องเป็นห่วง ดูแล แม้ว่าตัวเองก็แก่ชรามากแล้วนะครับ แม้เลือกที่จะสุขสบายได้ แต่พ่อแม่หลายคนก็ยังคงต้องลำบากเพราะความเป็นห่วงลูกบางคนอยู่นะครับ...

            ผมมองว่าชีวิตแต่ละคนแม้ที่ผ่านมาจะยากลำบากหรือสุขสบายก็ตาม สำหรับชีวิตในบั้นปลายก็น่าจะเป็นชีวิตที่สงบนะครับ ไม่น่าจะต้องมีห่วงหรือกังวลใด ๆ อีก ถือว่าเราจะได้ทำทุกสิ่งทุกอย่างอย่างดีที่สุดแล้วนะครับ ทีเหลือคงต้องเป็นไปตามเหตุและปัจจัยของแต่ละคนนะครับ...

            ...สำหรับบันทึกนี้ขอมอบให้กับแม่ทุกคนครับ...