แผ่นดินมีค่าที่ตรงไหน

             

                พระสันตเถระ ตั้งสำนักอยู่ในป่าใหญ่แห่งหนึ่ง พระเถระมีลูกศิษย์อยู่ด้วยกัน  ๓รูป แต่ละรูปล้วนแต่มีปัญหาทั้งสิ้น

               รูปหนึ่งเป็นคนโทสจริตมีนิสัยหนักไปในทางใจร้อนวู่วามพูดผิดหูไม่ได้เป็นต้องมีเรื่องทุกที
               รูปที่สอง เป็นพุทธิจริตมีนิสัยหนักไปในทางชอบคิดวิเคราะห์ วิจัยวิจารณ์ เชื่อมั่นในความรู้ของตนเอง ใครเถียงไม่ได้
               รูปที่สาม เป็นคนวิตักจริตมีนิสัยหนักไปในทางวิตกกังวลฟุ้งซ่าน

               พระเถระพยายามหาทางแก้นิสัยของศิษย์ทั้ง ๓
                            คนโทสจริตก็พยายามสอนให้เจริญเมตตาสร้างความรักในบุคคลอื่นสัตว์อื่น
                           คนพุทธิจริตก็พยายามสอนให้ทำตัวเป็นคนโง่รับฟังความคิดเห็นของคนอื่นบ้าง
                          คนวิตักจริตก็พยายามสอนให้คิดแต่น้อยมีสติอยู่กับตัวให้มากทุกอิริยาบถที่
เคลื่อนไหวให้มีสติกำหนดรู้แต่แล้วก็ไร้ผล
                          คนโทสจริตเคยใจร้อนวู่วามอย่างไรก็ยังคงเป็นอยู่อย่างนั้น
                          คนพุทธิจริตเคยอวดรู้อย่างไรก็ยังคงเป็นอยู่อย่างนั้น
                          คนวิตักจริตเคยฟุ้งซ่านอย่างไรก็คงเป็นอยู่อย่างนั้น

                    ในที่สุดพระเถระเลยตัดสินใจสอนรวมหมู่ คือพาลูกศิษย์ทั้ง ๓ รูป  ไปเดินเล่นขณะที่กำลังเดินเพลิน ๆ อยู่นั้น พระเถระก็ถามขึ้นว่า

              "แผ่นดินมีค่าที่ตรงไหน ?"
             "ตรงที่ใช้เป็นที่ปลูกสร้างบ้านเรือน"ลูกศิษย์รูปที่หนึ่งตอบก่อน
             "แล้วเธอเล่า?" พระเถระหันมาถามลูกศิษย์รูปที่สอง
             "ตรงที่ปั้นทำภาชนะของใช้"ลูกศิษย์รูปที่สองตอบ
             "แล้วเธอเล่า ?" พระเถระชี้นิ้วถามลูกศิษย์คนที่สาม
             "ตรงที่ซื้อขายกันได้"
                           ลูกศิษย์รูปที่สามตอบหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
              "เธอทั้งสามตอบไม่ผิดแต่ยังไม่ถูกต้องแท้"
                            พระเถระยอมรับแบบมีข้อแม้เมื่อเห็นว่าลูกศิษย์สงสัยพระเถระจึงกล่าวว่า
                 "ค่าของดินที่แท้อยู่ที่อดทน"
                          พระเถระกล่าวต่อว่า
           "เธอเคยเห็นไหมคนพากันทิ้งของสะอาดบ้างไม่สะอาดบ้างลงไปบนแผ่นดินแต่แผ่นดินไม่เคยแสดงอาการอย่างใดเลยยินร้ายก็ไม่มี ยินดีก็ไม่มี   นี่แหละนับเป็นความอดทนของแผ่นดินผู้ใดก็ตามที่ไม่สามารถทำใจให้อดทนอย่างแผ่นดินได้   ผู้นั้นก็ยากจะบรรลุธรรมได้"

                     ศิษย์ทั้งสามได้ฟังพระเถระกล่าวเช่นนั้นต่างพากันนิ่งอึ้งแล้วพระเถระก็พาศิษย์ทั้งสามกลับสำนัก

                   นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา ปัญหาต่างๆ ในสำนักเริ่มลดน้อยลง จนในที่สุดไม่มีเลยเพราะต่างรูปต่างบรรลุธรรม    เนื่องจากทำใจได้อย่างแผ่นดินตามที่พระเถระสอน

           


.............................................................................................................................................

ที่มา  : หนังสือนิทานปรัชญาพุทธ ชุด ผู้แสวงหาของ บรรจบ บรรณรุจิ หน้า ๗๖ -๗๙
ภาพ จากอินเทอร์เน็ต    โพสต์โดย วราภรณ์   ธรรมทิพย์สุกล