เมื่อเห็นบันทึก บล็อกเกอร์จิตอาสา: ขอตุ๊กตาให้น้องได้ไหม ก็ได้รู้สึกปีติใจในการ "ทำความดี" ทุกครั้ง...
การกระทำความดี ถึงแม้นว่าทำเพียง "หนึ่ง" แต่ก็สามารถรับรู้ รับซึ้ง รับถึงสิ่งซึ่ง "ตรึงใจ" ได้เป็นล้านครั้ง
จุดเริ่มต้นแห่งการกระทำ ที่น้อมนำโดยท่านอาจารย์ ขจิต ฝอยทอง ได้สานต่อความรู้สึกดี ๆ ให้เกิดขึ้นกับผู้ที่ร่วมกระทำหรือแม้นผู้ที่ใช้ "ใจ" กระทำ...
การคิดวก คิดวน ใช้จิต "ปะปน" อยู่ในความดีนั้นเป็นวินาทีอันประเสริฐ
มนุษย์เราในสังคมที่ต้องเกลื่อนกร่นด้วย "กิเลส" ทั้งหลาย เราต้องวิ่งวุ่นและสับสนไปไม่เว้นแม้นเพียงครึ่งวัน
การที่เสี้ยววินาทีหนึ่งของชีวิตที่จิตได้น้อมนำ "ความดี" เข้าสู่จิต สู่ใจ เป็นช่วงเวลาที่เปรียบได้ดั่งจิตได้ "กลับบ้าน"
บ้านที่แท้ บ้านที่ประเสริฐ คือบ้านที่เลิศด้วย "การให้ (Give)"
การที่ชีวิตอยู่ในการ "เอา" Take Take Take แล้วก็ Take ทำให้จิตใจของเราหลงทางไปในวงเวียนแห่ง "ความทุกข์"
การคิดที่แต่จะได้ จะเอานั้นเป็น "ความคิด
การคิดที่มีแต่ให้นั้นแลคือ "ความสุข"
หรือเมื่อให้แล้ว ความคิดดี ๆ ความรู้สึกดี ๆ นั้นหมุนเวียน ผันแปลี่ยน แวะเวียนเข้ามาสู่จิต สู่ใจนั้นไซร้ก็ "เป็นสุข"
สุขแท้ คือ "การให้" อันเป็นการให้ที่ไร้ซึ่งผลตอบแทน
รอยยิ้มนั้นย่อมเกิดขึ้นเมื่อก่อนให้ ขณะให้ และหลังให้ รอยยิ้มทั้งหลายย่อมถูกบันทึก ตราตรึงไว้ ในที่แท้ ณ ก้นบึ้งแห่งจิตใจ
จิตของเราเป็นนักสะสมผู้เลิศ
เมื่อทำความดีก็สะสมดี เมื่อทำความชั่วก็สะสมชั่ว
บล็อกเกอร์จิตอาสา: ขอตุ๊กตาให้น้องได้ไหม เป็นการชำระล้างใจให้หายเมามั่ว พ้นเกลือกลั้วความเห็นแก่ตัวของจิตใจ
การวนเวียนในความดีของสมาชิกทุกคนที่มี "จิตอาสา"
ความดีที่วนเวียนนั้นย่อมนำพา เพื่อรักษา แผลชีวิตและจิตใจ
ความคิดในความดีนั้นสำคัญนัก เราควรจัก รีบกระทำ มิสงสัย
เพราะพรุ่งนี้ ใครจะรู้ ซึ่งความตาย ณ แห่งใด
วนเวียนไว้ ซึ่งความดี นี้ "สุขจริง..."
อ่านเสร็จเกิดรอยยิ้มอิ่มใจกับบันทึกของคุณคะ