ไอ้คนบ้า ๆ บอ ๆ แบบเราก็ดีอยู่อย่างหนึ่ง เวลาทำงานที่ยาก ๆ "ลำบากใจ" บางครั้งก็ต้องอาศัย "ลูกบ้า" กันบ้าง...!
การทำงานที่นี่ ณ เวลานี้ "หนัก" น่าดู
ถึงแม้นว่าจะไม่หนักกายมาก มีงานแบกหามบ้างเป็นบ้างวัน แต่ว่างานที่ "หนักใจ" นั้นมีเป็นประจำทุกค่ำคืน
งานแบบนี้ ที่นี่ ใคร ๆ เขาก็ไม่อยากมา แต่ที่เรามาก็เพราะด้วย "ลูกบ้า" ของเรานั้นเอง
"ลูกบ้า" ซึ่งสามารถทางภาษาดี ๆ ก็คือ "ความเสียสละ"
เสียสละความสุข เสียสละชีวิต เสียสละจิตใจมาทำงานเพื่อ "ส่วนรวม"
เราทำได้ แล้วก็ทำมาได้กว่าสองเดือนแล้ว
วันนี้ที่งานใกล้จะเสร็จเราก็เพิ่งมารู้จักคำว่า "เสียสละ" ก็วันนี้
เอาน่ะ! เสียสละ...
งานใดที่ทำไปด้วยจิตใจที่มี "ความเสียสละ" อยู่นั้น ถึงแม้นว่างานจะยากเย็นหรือลำบากสักเพียงใด จิตใจนั้นย่อมข้ามผ่านและก้าวไปได้ด้วย "ความดี"
ความดีในจิต ในใจ ที่ทำไป ทำไป ทำให้สองเท้าเดินก้าวได้โดยก้าวหน้า
ถึงแม้นว่าจะซัดเซ เรรวน ไปบางครา แต่เดินหน้า ด้วยความดี มีพลัง
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเราก็ "ไปแล้ว" ล่ะ ไม่มาจมอยู่ในที่ที่น่าอึดอัดเช่นนี้
แต่นั่นสินะ... ถ้าเราไม่ทำแล้วจะให้คนอื่นเขามาทำเหรอ?
ทุกข์นะ!!! เราขอเสียสละรับความทุกข์นี้เอง เพื่อให้ชีวิตนี้ เวลาที่เราได้เกิดมาเป็นมนุษย์และพบพระพุทธศาสนานี้ "มีค่า" และ "คุ้มค่า"
วันพรุ่งนี้เราก็ยังไม่รู้หรอกว่า เราจะมีชีวิตอยู่หรือไม่ เพราะใครก็มิสามารถรู้ถึงความตายแม้นพรุ่งนี้
เมื่อคืนนี้เรากลับไปยังสถานที่ที่มีสุข หนาวกายแต่อบอุ่นใจ
เมื่อเช้านี้เราต้องจากสถานที่นั้นมาทำงาน ณ ที่นี่ อบอุ่นกาย แต่ "หนาวใจ..."
นะ "เสียสละ...!" ทำไปเถอะ ทำไปเถิด
ไม่ต้องเสียเวลามัวนั่งหาเหตุผลว่า "ทำไปทำไม...?"
อย่าคิดมากเลยถึงสิ่งที่จะได้กลับมา จงคิดไว้เสมอว่า ณ เวลานี้เรากำลังทำอะไร
ตราบใดเมื่อเรายังใช้มือตักช้อนที่มีคำข้าวแล้วนำเข้าใส่ปากอยู่ ตราบนั้นเราก็ไม่ต้องคิดคำนึงว่าเราจะอิ่มไหม หรือจะอิ่มเมื่อไหร่...? กินไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวมันก็อิ่มเอง
การทำความดี ประกอบการเสียสละ ทำแล้ว ทำอยู่ก็ทำไปเถิด วันใดอิ่มก็อิ่มเอง
ไม่ต้องใช้ใจไปกังวลถึงเรื่องอนาคต
ใช้จิต ใช้ใจ "ภาวนา" อยู่ ณ เวลาปัจจุบัน
ทำอยู่อย่างนี้ ก็สุขอยู่อย่างนี้
หายใจอยู่อย่างนี้ ก็เสียสละอยู่อย่างนี้
ใช้ความดี ความเสียสละเป็นสรณะ เป็นที่พึ่งแห่งจิตใจ
เอ้า... เสียสละ! ทำไป ทำไป เช้าพรุ่งนี้ย่อมสดใส เพราะดวงใจที่งดงาม...
การเสียสละในบางครั้งบางคราวทำไปตั้งมากมายไม่มีใครใครเห็นแต่ที่เห็นแน่ๆคือใจเราที่เห็นและคิดที่จะทำสิ่งที่ดีถูกคะที่ต้องรีบทำเพราะไม่รู้พรุ่งนี้เราอาจไม่อยู่แล้วอาจต้องเสียใจว่ารู้อย่างนี้รีบทำเสียก่อนดีกว่าการทำคว่ทดีนั้นมันไม่สุขกายแต่สุขใจยิ่งนักคำว่าสุขใจนั้นไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันสุขแค่ไหนมันว่างๆมีความสุขน่าดูต่างจากทุกข์ใจมากมายมีแต่ความคิดที่วนๆในใจคิดแต่เรื่องที่แง่ลบหามีความสุขไม่ท่านโชคดีแล้วที่มีความสุขใจมันเป็นสุขที่บอกไม่ถูกเลยทีเดียวดีใจกับความสุขใจนี้ด้วยคะ