สุขล้นใจริมกว้านพะเยา

         หลังจากนั่งรถแบบชะโงกทัวร์...ตั้งแต่ตีห้าครึ่งเมื่อเช้า....

บ่ายสามโมงรถตู้ทั้งสองคันก็ถึงจุดดูงาน ป่าชุมชนบ้านห้วยแม่หิน..ตำบลปงเตา อำเภองาว จังหวัดลำปาง......(สมาชิกท่านหนึ่งมีเรื่องด่วนต้องนั่งรถโดยสารกลับก่อนจะถึงจุดดูงาน)

เข้าชมงานโรงงานแปรรูปไม้ไผ่..ตื่นตาตื่นใจกันทุก ๆ คน (เดี๋ยววันหลังเล่าให้ฟังครับ..)

          แต่ที่มีความสุขใจสุขกายในวันนี้ก็หลังจากที่ดูงานเสร็จ เข้าพักที่พะเยา ก็มีหนุ่มน้อยหน้ามนคน ธกส. มาพบที่โรงแรม..เพื่อมอบซองที่มีรูปลุงปรี..อยู่หน้าซอง...พ่อวัตฒ์..ของครูแม่ใหม่..พ่อน้องพอน้องเพียง นั่นเอง...

          แม่ใหม่กับน้องพอน้องเพียงอยู่ห่างออกไป 60 กิโลเมตร..หอบเด็ก ๆ มาไม่ไหว...อดเจอ...รู้สึกแห้วหน่อย ๆ...โทรหาขอฟังเสียงน้องพอ..ก็บอกว่าหลับ..ได้ยินแต่เสียงน้องเพียงแง้ว ๆ ^^

          แต่ขณะที่นั่งทานอาหารอยู่ที่ร้านบ้านตะวัน ครูใหม่ก็โทรมาถามที่ตั้งของร้าน..และโผล่มาในที่สุด...

          โอ้ย..ดีใจสุด ๆ ปิติ..ใช้คำนี้ท่าจะดี...

           นั่นน้องพอ..น้องเพียง คุณตาขับรถพามาด้วย..แม่ใหม่และน้องสาว...ฮิฮิ..ขาดพ่อวัตฒ..ยังติดประชุมไม่เสร็จ...

           แล้วความฝันที่จะได้อุ้มน้องพอก็เป็นจริง....

           ปิติจัง..น้องพอคุยเก่ง..น่ารัก..ทั้งร้องเพลง..ทั้งเต้นโชว์...ทั้งถามตอบ..อะไรเอ่ย..แต่เขิน..ไม่กล้าเล่านิทาน

ประชันสีผิว..ฮิฮิ..

น้องเพียงก็ยิ้มแป้น...แต่ไม่ยอมให้อุ้ม..ฮิฮิ

โชว์ของฝาก..เล็ก ๆ จากลุงปรี..ฮิฮิ..

ขึ้นเวทีหินเกาะกลางถนน..โชว์น้ำเสียงให้ลุงปรีชม..

แม่ใหม่อยากกลับไปทานแหนมเนือง..แต่น้องพออยากทานน้ำในร้าน....เดาสิครับว่าใครชนะ...ฮิฮิ..

น้ำพริกที่สั่งใส่มาในครกน่ารัก ๆ น้องพอบอก..ถ้าทานเสร็จหนูขอตำครกเล็กได้ไหม..^^

ส่วนน้องเพียง..โชว์กินผักอย่างเอร็ดอร่อย..

น้องพอจึงต้องโชว์กินฟักทองบ้าง...ได้ตั้ง 1 ชิ้นแนะ..

แต่กุ้งนะ...ของโปรดเขาละ....กุ้งที่ลุงปราดี..อือ..ลุงปรีดาตักให้..หวาน..อร่อย....

แหม..ช่างเจรจาเสียนี่..แม่คุณ...^^

....น้องพอ..อร่อยไหม ????

...รำ..อีหลี๋..แป๋ว.....น้องพอเริ่มสับสนภาษาอีสานเหนือซะแล้ว..ฮิฮิ..

ส่วนน้องเพียงก็ขอ..น้ำแข็งเจ้า ๆ แล้วก็ได้เล่นถังน้ำแข็งสมใจ...

แล้วพี่ฝุ่นก็โทรมาขอบใจน้องพอที่วาดรูปสวย ๆ ให้.....

........แล้วกล้องก็หมดแบต แป๋ว.....

         แต่ความประทับใจยังฝังจำ..ไม่อยากเชื่อว่าแม่ลูกสองจะกระเตงลูกมารับตั้งเกือบร้อยกิโลเมตร..คุณตาก็อุตสาห์เป็นคนขับรถมาให้..ท่านคุยสนุก..เป็นกันเอง...

         ขอบคุณเหลือเกิน..สำหรับมิตรกะจิตร..มิตรกะใจที่มอบให้มา...จากครอบครัวที่น่ารักครอบครัวนี้....

         ....เหมือนตัวเองหลุดเข้ามาในบันทึกที่มีน้องพอน้องเพียงเป็นตัวเอก..ยังไงยังงั้น.....อิจฉาตัวเองจัง..ฮิฮิ

วันนี้ขอเก็บแรงไว้ก่อน..เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องชะโงกดูงานต่อ