เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่ลูกไปโรงเรียน

ผมจำได้ว่าเคยไปส่งเธอแค่ครั้งเดียว  นอกนั้นเป็นคุณยายและแม่ทั้งหมด

ตอนแรกๆที่ๆปด้วความเป็นคุณพ่อที่แอบห่วงลูกก็ไปดูเธอตอนพักเที่ยงหลายครั้ง

ตอนนี้ไม่ไปแล้ว.......

 

 

การไปโรงเรียนก็ทำให้ได้เติบโตและมีเรื่องเล่ามากมาย   เธอมีความสุขที่ได้ไป และจะทุกข์ถ้าไม่ได้ไป

มีเรื่องเล่าในแต่ละวันมากมาย  ในสังคมโรงเรียน

   - เรื่องความปลอดภัย  การบาดเจ็บ

  - เรื่องสังคมเพื่อน  การถูกรังแก ความขัดแย้ง

  - เรื่องการดูแลตนเอง

  - เรื่องการบ้าน และกิจกรรมที่โรงเรียน

 

 สบายกับการบ้าน....  ยายและแม่ และพ่อจะเชียร์ให้เขาสนใจและทำการบ้าน  แต่ก้ไม่ได้บังคับมากนัก

 ลักษณะการบ้านที่ทำ...... เขียนอักษร ระบายสี......

 เวลาที่ทำการบ้านเขาจะเงียบๆ  ไม่คุยกับใคร  มีสมาธิ  มีโลกส่วนตัว

    แนวทางการระบายสีนั้นก็พอเห็นเเวว....ในทางศิลปะและการใช้สมองด้านขวา

   เพราะจะชอบวาดรูปมาก.....ซึ่งไม่เหมือนผมเลยเรื่องนี้........

  การเรียนรู้มีทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียน  ที่บ้าน

 เพียงคาดหวังว่าที่โรงเรียนจะไม่จำกัด และทำร้ายจินตนาการที่ดีๆของเขาไปก็เพียงพอ

 

 

 ส่วนที่บ้านก็ระวังคำพูดและวิธีการหล่อเลี้ยงชีวิตเขาหลายๆด้าน.....

     ระมัดระวังเรื่องสื่อ........

    ระวังเรื่องการแสดงออกของพ่อกับแม่  มีหลายอย่างที่เราอาจจะพลาดและพยามปรับปรุง

    เพื่อให้การเติบโตของหนึ่งชีวิตนั้น  ดีที่สุดเท่าที่ปัญญาของเราจะเอื้อได้

   โดยมุ่งหวังในทิศทางของพุทธิปัญญา  และความสมบูรณ์พร้อมที่สุดในการเกิดมาเป็นมนุษย์

 

   เพราะกว่าเราจะรู้ว่า ความจริงของชีวิตคืออะไร

  ควรเดินทางอย่างไร

  อะไรคือความหมายที่สูงสุด เป้าหมายสำคัญนั้นก็นานมาก จนครึ่งชีวิต

   การหล่อเลี้ยง และเติมเต็ม ประคับประคอง  สร้างสภาพเเวดล้อมที่เอื้ต่อการเติบโต ตื่นรู้

  ตามเป้าหมายนั้น  คือหน้าที่ๆสำคัญที่สุดของผู้ให้กำเนิดเขา... เข้าใจเช่นนั้น