รักที่ไร้ตัวตน ตั้งแต่ฉันจำความได้ ตอนที่ฉันเรียน ม.6 จนถึงปัจจุบันนี้ฉันอายุ 20 ปีแล้ว ฉันยังไม่เคยมีคนรู้ใจเหมือนคนอื่นเลยสักครั้ง อาจเป็นเพราะรูปร่าง หน้าตาของฉันด้วยมันที่มันไม่ค่อยสวยพอที่จะสะกดใจหนุ่มๆ แต่เท่าที่ฉันเห็น คนหน้าตาไม่ดีก็มีแฟนกันมากมาย หรืออาจจะเป็นเพราะเราเป็นคนพูดน้อยด้วย จึงไม่มีคนจีบ ทุกครั้งที่ฉันเห็นหนุ่ม สาวอยู่ด้วยกัน ฉันรู้สึกอิจฉาและอยากมีคนรู้ใจเหมือนคนอื่นบ้าง ได้ไปดูหนัง ฟังเพลง กินข้าวด้วยกัน แต่มันก็คงจะเป็นแค่เพียงความฝันเท่านั้น ซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไรจะเป็นจริงสักที ฉันเป็นนักศึกษาเรียนที่มหาวิยาลัยแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นปีแรกที่ฉันเข้ามาเรียนที่นี่ จนวันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังแต่งตัวอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันก็สงสัยว่า เอ้..ใครโทรมาตั้งแต่เช้านะ ฉันก็เลยรับสาย ดูเบอร์แล้วไม่คุ้นเลย หรือที่ผู้คนนิยมเรียกกันว่า เบอร์แปลก “ฮัลโหล” ฉันรีบทักทายคู่สนทนา “สวัสดีครับ” เสียงผู้ชายที่โทรเข้า “ไม่ทราบว่าคุณเป็นใคร แล้วอยากคุยกับใคร” ฉันถามเขาด้วยความสงสัย “คือ ผมต้องการคุยกับเจ้าของโทรศัพท์ครับ” ชายคนนั้นตอบ “กำลัง คุยอยู่ค่ะ” ฉันตอบกลับ “ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ” “ฉันชื่อดาว และ ตอนนี้ก็กำลังศึกษาระดับประกาศนียบัตร วิชาชีพสูง หรือ ปวส. ” “แต่เท่าที่ผมทราบมาคุณไม่ได้ชื่อดาว คุณชื่อ แพรต่างหาก และตอนนี้คุณเรียนอยู่ มหาวิทยาลัยแล้วด้วย” ชายคนนั้นตอบ “คุณรู้ได้อย่างไร ใครเป็นคนบอกคุณ” ฉันถามเขากลับ “ผมได้เบอร์มาจากไหนไม่สำคัญหรอก” “ไม่ได้ บอกมาเดี่ยวนี้นะว่าได้เบอร์มาจากไหน ถ้าไม่บอกฉันไม่คุยด้วยแล้ว”ฉันโต้ตอบเขาทันที ในที่สุดเขายอมบอกว่า “ได้เบอร์มาจากเพื่อนที่ชื่อแก้ว ซึ่งเขาเคยรู้จักกับแก้วมาก่อน” จากนั้น ฉันได้คุยกับเขาไปเรื่อยๆ เขาบอกว่าเขาชื่อ “นนท์” เมื่อได้คุยกับเขาแล้วฉันรู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก อาจจะเป็นเพราะนิสัยเราที่คล้ายๆกัน คือเขาเป็นคนที่พูดตรงๆ ไม่ได้พูดเอาใจ เหมือนผู้ชายอื่นทั่วๆไป จากนั้นเป็นต้นมาเราสองคนได้คุยกัน เขาถามฉันว่า “วันหลังเขาจะโทรมาคุยกันอีกได้ไหม” ฉันตอบไปว่า “โทรได้สิ ทำไมจะไม่ได้” หลังจากนั้นเขาหายไปสักพักหนึ่ง เราไม่ได้คุยกัน ฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะฉันคิดว่าเป็นเรื่องปรกติของผู้ชาย ที่โทรมาในยามเหงาเท่านั้นเอง จนมาถึงวันหนึ่ง เขาโทรเข้ามา ตอนนั้นฉันกำลังอ่านหนังสืออยู่ และเป็นครั้งแรกที่ฉันจะสอบของมหาวิทยาลัย ฉันก็เลยทุ่มเทกับการสอบมากพอสมควร “ ตอนนี้ ว่างคุยด้วยไหม ” เขาโทรมาหาฉัน ฉันตอบเขาไปว่าตอนนี้ไม่ว่างนะ เพราะว่าเป็นช่วงสอบ ฉันและเพื่อนๆ ในหอก็กำลังอ่านหนังสืออยู่ ค่อยคุยกันใหม่นะ” ฉันตอบเขา “ ถ้าสอบเสร็จแล้ว ก็โทรมาหาเขาบ้างนะ เขาจะรอ” “ ตกลง” ฉันสัญญากับเขา เมื่อสอบปลายภาคเสร็จแล้ว ทางมหาวิทยาลัยก็ได้ปิดภาคเรียน ฉันกลับบ้าน มีอยู่คืนหนึ่งฉันโทรไปหาเขา เขารับสาย จากนั้นเขาเป็นคนโทรมาก่อนตลอด เราสองคนไม่ได้คุยเรื่องที่จะนัดเจอกันเหมือนคนอื่นๆ ที่เพิ่งรู้จัก นัดเจอกันเลย เพราะฉันคิดว่ามันเร็วไป เราควรทำความรู้จักให้มากว่านี้ จากนั้นเขาช่วยประชุมสายให้ฉัน เมื่อจะคุยกับเพื่อนๆ ทำให้เขาได้รู้จักกับเพื่อนๆ ของฉัน เราคุยกันมาก็นาน ฉันมีความรู้สึกว่า อยากเจอเขาสักครั้งหนึ่ง “ได้สิ” เขาตอบตกลง จนวันหนึ่งฉันได้เข้าเมืองกับเพื่อน ฉันเลยชวนเขาให้มาเจอกัน “วันนี้ ติดธุระ ไปเจอด้วย ไม่ได้หรอก ค่อยเจอวันหลังนะ” เขาปฏิเสธ ฉันได้เข้าไปในเมืองหลายครั้ง เพราะว่าฉันเป็นคนชอบเที่ยว และฉันได้ชวนเขาตลอด แต่เขาไม่เคยมาเจอกันสักทีหนึ่ง พอตอนคุยกันฉันถามเขาว่า “ทำไมไม่ยอมออกมาเจอกับฉัน เพราะว่าฉันอยากรู้จักกับเขามาก” เขาบอกว่า “ค่อยรู้จักกันก็ได้ จะรีบไปไหน ที่สำคัญคือ กลัวว่าถ้าฉันพบเขาแล้ว ฉันจะไม่คุยกับเขาเลย เพราะเขาไม่ใช่คนหน้าตาดีสักเท่าไร” ฉันไม่อยากเรื่องมาก เลยตอบเขาไปว่า “ ถ้าไม่อยากเจอ ไม่ต้องเจอ คุยกันไปก่อนก็ได้” และแล้วก็ถึงวันที่มหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียนที่ 2 ฉันก็ได้มาเรียนตามปรกติ อยู่มาวันหนึ่ง เพื่อนฉันที่ชื่อ นก ชวนไปกินข้าวกับแฟนเขาที่ชื่อเอก ฉันก็ตอบตกลงไปเป็นเพื่อน เอกมากับเพื่อนอีกคนหนึ่งชื่อ ดิว เขาเป็นคนรูปร่าง และหน้าตาดี ซึ่งฉันคิดว่าเป็นชายในฝันของผู้หญิงหลายคน แต่สิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็คือ ดิว เขาขอเบอร์ ฉันไม่นึกเลยว่า ชีวิตฉันจะมีคนมาจีบเหมือนคนอื่นเขา ตอนแรกฉันก็ไม่อยากให้เท่าไรนัก เพราะฉันคิดว่าเขาแค่ล้อเล่นเท่านั้นอง แต่ในที่สุดฉันก็ยอมให้ เพราะฉันไม่อยากเล่นตัว จากนั้น ฉันก็ได้คุยกับดิว และแล้ว นนท์ก็โทรเข้า ฉันไม่ได้รับสายเบอร์ของนนท์ เพราะถ้าฉันคุยกับใครแล้ว ฉันจะไม่รับเบอร์ของคนอื่น เมื่อคุยกับดิวเสร็จแล้ว ฉันจึงรับสายเบอร์นนท์ เขาโกรธและน้อยใจที่ไม่รับสายเขา เขาถามว่า “คุยกับใคร” ฉันก็บอกเขาว่า “คุยกับดิว” จากนั้นนนท์ก็ได้ขอเบอร์ ดิว จากฉัน ฉันเลยให้เบอร์ ดิว แก่นนท์ นนท์ได้โทรไปคุยกับดิว ฉันรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเป็นคนผิดที่เป็นคนแบบนี้ ผู้ชายที่โทรมาคุยกับฉันนนท์เขาจะขอเบอร์ และโทรไปทุกคน จนฉันรู้สึกว่าต่อจากนี้ ฉันไม่ควรให้เบอร์ คนอื่นแก่เขา เพราะว่าฉันไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ นนท์ เขาเป็นคนดีทุกอย่าง เป็นสุภาพบุรุษ มีความจริงใจกับคนรอบข้าง สามารถให้คำปรึกษาได้เมื่อไม่สบายใจ ให้เกียรติฉันเสมอมา แต่เขามีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่งคือเป็นคนขี้หึงไปหน่อย ชอบน้อยใจ ตอนที่ฉันคุยกับผู้ชาย ทั้งๆที่ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ณ. ตอนนี้ ฉันกับนนท์ก็ยังคุยกันเหมือนเดิม บางครั้งอาจจะทะเลาะ บางทีก็หลับ เพราะคุยกันเวลาเกือบเที่ยงคืน ถึงแม้ว่าระยะหลังๆ เราอาจจะดูห่างเหิน และที่สำคัญคือ เราสองคนยังไม่เคยเจอกันแม้แต่ครั้งเดียว แต่ความรู้สึกที่ฉันมีให้เขานั้นยังเหมือนเดิมเสมอ และฉันหวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะได้เจอกับเขาสักครั้งหนึ่ง
สำหรับ นนท์ น่าจะได้เจอสักครั้งนะคะ...
อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า มีตัวตนและสัมผัสได้...
ความรู้สึกดีๆ เป็นกำลังใจในการดำรงชีวิตในโลกนี้ค่ะ
โชดดีนะคะที่น้องๆได้รับความรู้สึกดีดี จากใครหลายๆ คน
เบ้ย....ป้า...
ฮั่นแน่...แอบมาอ่าน เรื่องรักๆ เนี่ย หาประสบการณ์อะไรอยู่ป่ะจ้ะ เหอ เหอ
สำหรับ นนท์ น่าจะได้เจอสักครั้งนะคะ...
อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า มีตัวตนและสัมผัสได้...
ความรู้สึกดีๆ เป็นกำลังใจในการดำรงชีวิตในโลกนี้ค่ะ
โชดดีนะคะที่น้องๆได้รับความรู้สึกดีดี จากใครหลายๆ คน
มิน่าล่ะถึงอยู่โดดเดี่ยว ฉันบอกแล้ว???? ให้ดื่มนมเยอะๆจะได้โตวัยๆ
ขอให้เจอคนดีนะ