คุณครูที่รักและเคารพอย่างสุดซึ้ง . .. ... .... .....
วันนี้นั่งวิจัยลมหายใจตามปกติ จิตก็พลันย้อนระลึกว่า
ที่ตนเองเข้าใจธรรมชาติมากขึ้นอ่านออกเขียนได้คิดเป็น
นำเสนอได้ อยู่ร่วมกับทกสังคมในสถานการณ์นั้นๆได้
ความโง่เบาบางลง
เพราะนอกจากแม่-พ่อแล้ว
ยังมีคุณครูอีกคนที่ช่วยสั่ง-สอนให้อ่านออกเขียนได้
คิดเป็นนำเสนอเป็น
และที่สำคัญสามารถเป็นคนดีได้
จึงเขียนบันทึกกลอนนี้
ซึ่งลอกมาจากที่ไหนสักที่จำไม่ได้แล้ว
เพราะเกือบยี่สิบปีแล้ว
เพื่อบูชาคุณครูทุกคนร่วมกับ
ชาว GTK.ทุกๆท่าน
........
จากเทียนไขเป็นไฟฟ้าจ้าสว่าง
จากเรือจ้างเป็นเรือยนต์กลสมัย
เป็นเรือบินเหมือนฝันเร็วทันใจ
เป็นอุทัยเจิดจ้าฟากฟ้าทอง
เมื่อสังคมหมุนเวียนเปลี่ยนตามยุค
ครูต้องปลุกกายใจให้ผุดผ่อง
ในยุคคนบูชาค่าเงินทอง
ครูยิ่งมองปัญหาอย่างท้าทาย
จากรอยเท้าก้าวย่างบนทางก้าว
ใช้ลบรอยสูญเปล่าไร้ความหมาย
ทุกย่างก้าวบนดินกรวดหินทราย
จารึกครูไว้ในใจให้เรืองรอง
ขอบคุณขอรับคุณครู
กราบนมัสการ
นมัสการพระคุณเจ้า ธรรมฐิต ขอบคุณครับท่านทีแวะไปเยี่ยมเยียนแลกเปลี่ยนกันครับ มาขอร่วมจารึกคุณครูไว้ในดวด้วยครับงใจ
นมัสการเจ้าค่ะ
แต่ธรรมฐิตคงไปไม่ได้เพราะช่วงเข้าพรรษาถ้าไม่จำเป็นจริงก็ต้องอยู่ประจำที่ขอรับ
ไว้โอกาสหน้านะขอรับอาจารย์..