...การให้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการให้การศึกษาและโอกาสครับ...

 

   ผมเป็นครูสอนศิลปะครับ...แต่ด้วยความที่โรงเรียนมีครูน้อยคน...ไม่มีครูคหกรรมจึงทำให้ผม

ต้องใช้การบูรณาการข้ามกลุ่มวิชา...ผมทำหน้าที่หลายๆ อย่างแต่ก็ใช่ว่าจะดีซะทุกอย่าง...แต่

ผมก็มีความภูมิใจ เพราะผมมีส่วนร่วมในการทำกิจกรรมของโรงเรียนหลายกิจกรรม...ผมมี

โอกาสได้นำนักเรียนเข้าร่วมการประกวดแข่งขัน...มหกรรมวิชาการ  ในการประกวดในกลุ่มวิชา

ศิลปะ....กลุ่มการงานฯ เช่นทำบายศรี ร้อยมาลัย ...การแกะสลัก....และมีกิจกรรมเช่น  คณะ

กรรมการนักเรียน  กิจกรรม TO BE NUMBER ONE กิจกรรม อย.น้อย ถึงแม่จะได้อยู่เบื้องหลัง

มีหน้าที่ทำฉากบ้าง จัดเตรียมสถานที่ องค์ประกอบร่วมๆ อย่างอื่นในงาน แต่ผมก็รู้สึกภาคภูมิ

ใจ..ที่เห็นลูกศิษย์ของผมซึ่งเป้นเด็กที่อยู่บ้านนอก แต่เขาก็มีความสามารถมากมาย...อาจจะไม่

เชิงวิชาการ  แต่ผมเชื่อว่า วิชาเหล่านี้ สามารถพัฒนาพวกเขาให้เป็นคนเก่ง คนดี ได้...ผมจึงถือ

โอกาสยิบยื่นสิ่งต่างๆเหล่านี้เท่าที่ผมจะทำได้....รางวัลที่ผมได้รับคือความภาคภูมิใจครับ.....