นั้นคือเรารักคนอื่นก็เหมือนเรารักตนเอง...

ในความอยากของคนเรานี้ไม่มีที่สิ้นสุด  อยากฝากรอยฝ่ามือไว้บนดวงดาวทุกดวงในจักรวาล 

 อยากเข้าไปนมัสการบรรจงกราบลงเบื้องพระพักตร์ขององค์พระพุทธเจ้า 

อยากซับน้ำตาของทุกคนบนโลกนี้ที่มีความทุกข์กายทุกข์จิตใจที่กำลังสะอื้นร่ำร้องไห้ด้วยผืนผ้านุ่ม ๆ ชุ่มเย็นฉ่ำ 

 อยากอยู่ใกล้เป็นกำลังใจให้คนต่อสู้ชีวิตทุกคนบนโลกนี้  อยากเห็นคนทั้งโลกมีความรักซึ้งกันและกัน  มีมิตรไมตรีอารีเอื้อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน 

 ทำไมจึงมีความอยากเช่นนั้น ไม่รู้คืออวิชชาขวางกั้นทางแห่งดวงปัญญาของเราเอง 

 ผมว่า...เพราะทุกคนล้วนมีภาวะแห่งความเป็นพระพุทธเจ้าเหมือนทุกคนมีภาวะแห่งอาตมันซึ่งก็คือพระพรหมหรือทุกคนล้วนมีจิตวิญญาณแห่งภาวะพระผู้เป็นเจ้าอยู่ในตน เรารักคนอื่นก็เหมือนเรารักพระผู้เป็นเจ้า...

เรารักพระพรหม...เรารักพระพุทธเจ้า  เรารักพระธรรม  เรารักพระสงฆ์  เพราะทุกสิ่งล้วนเป็นสิ่งเดียวกันโดยแท้จริง  นั้นคือเรารักคนอื่นก็เหมือนเรารักตนเอง...

สิ่งเหล่านี้จะยังคงเป็นจริงมีอยู่จริงเมื่อเรายังมีลมหายใจอยู่เท่านั้น...โอ้นี่ละหนอคือ...ความเป็นมายาแห่งชีวิต.