ก็ได้สังคหวัตถุสงเคราะห์กันไปคือ การโอบอ้อมอารี วจีไพเราะ สงเคราะห์ประชาชนและวางตนให้พอดี

พอได้เข้ามาบันทึกหลังจากเด็ก ๆ วัยซนเข้าห้องนอนไปพร้อมกับคุณแม่ผู้น่ารักแล้ว  วันนี้มีนัดพบกันทางมือถือได้เห็นความสำคัญและได้ประโยชน์จากมือถือสื่อสารกันให้ได้มาเจอหลากหลายวัยเริ่มจากยามเช้า ๆ ...สวัสดีคะอาจารย์ยูมิ  พวกหนู ๆ จะเอารายงานมาส่งคะ...

ฟังเสียงตามสายแล้วแน่เลยวัยนิสิต...มากัน4-5 คนได้คุยกันสักพักไม่พ้นเรื่องการสอบกลางเทอมที่กำลังดำเนินอยู่ใน ม. ทักษิณทั้งสัปดาห์นี้ ...

อะโหลอาจารย์...อาตมาเองละ...อีก  15 นาทีอาตมาจะไปพบนะ...นี่คือพระคุณเจ้าเดินทางไกลไปจากจังหวัดกระบี่ถึงเมืองสงขลาเลยละเพื่อพบคุยกันเรื่องงานพร้อมกับพระคุณเจ้าอีกรูปหนึ่งจากจังหวัดนครศรีธรรมราชเมื่อได้คุยกันแล้วเลยกล่าวเล่น ๆ ว่ายกห้องทำงานตรงนี้เป็นพุทธวิหารให้พระคุณเจ้าได้พักผ่อนตามอัธยาศัยบางเวลา...

ตามมาด้วยนิสิต ป. โท  สาขาวิชาไทยคดีศึกษานั้นคือมาส่งงานเป็นความก้าวหน้าเช่นกัน 

 พอใกล้เที่ยงลงไปหาอาหารกินก็พบเจอคุยกันหลายคนก่อนถึงหน้าร้านอาหารมีเพียงร้านเดียวที่ไร้คนยืนซื้อ  ยูมิเลยเข้าไปชื้ออาหารร้านนี้เพราะง่าย  สะดวก  ไม่ต้องรอนาน  ได้อาหารข้าวราดแกงใส่จานเดินไปหาที่กินสบาย ๆ เสร็จแล้วเตรียมไปรับข้อสอบเดินไปหลายตึกพอได้เอามาแจกข้อสอบนิสิตสอบกลางเทอมเสร็จไปวิชาหนึ่ง...

เจออาจารย์สาขาเดียวกันได้แจ้งกำหนดการเดินทางขึ้นกรุงเทพ ฯพานิสิตไปชมสถานที่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์อยู่ในช่วงวันแม่พอดีเลยละ...

และก่อนเดินทางกลับบ้านวันนี้แว่ว...เสียงว่า...จานขา...จาน...จาน...รีบวิ่งมาเจอ...หวัดดีคับคู...ก็ได้สังคหวัตถุสงเคราะห์กันไปคือ การโอบอ้อมอารี  วจีไพเราะ  สงเคราะห์ประชาชนและวางตนให้พอดี...เออ...เด็กสมัยนี้พูดภาษาไทยไม่ถูกต้องไม่ชัดหรือเราฟังไม่ชัดวะนี่..! ให้นึกสงสารภาษาไทยจัง...แล้วจะแก้ไขอย่างไรกันดีนิ..! ใครก็ได้บอกหน่อยได้ไหม..?