ดูที่ต้นเรื่อง ถ้าเริ่มที่เราก็เป็นอุบัติการณ์ ถ้าเริ่มที่คนอื่น(ผู้ใช้บริการ)ก็เป็นข้อร้องเรียน....
ในวงเสวนา ลปรร. คนทำกิจกรรม ISO15189 วันนี้ช่วงบ่ายๆ  ระหว่างที่ น้องหรู กำลังเล่าถึงแนวคิดการทำ "ใบปะหน้า" ในการเขียนบันทึกข้อร้องเรียนและบันทึกอุบัติการณ์อยู่นั้นเอง  ก็มีผู้ตั้งประเด็นข้อสงสัยว่า "อย่างไรคือข้อร้องเรียน ...อย่างไรคืออุบัติการณ์"
พี่เม่ยนั่งติดอยู่กับ คุณรุ่งเรือง เจ้าพ่อแห่งการทำงานด้านมาตรฐานห้องปฏิบัติการ  เราทั้งสองจึงเปิดประเด็นสุนทรียสนทนาวงย่อยสองต่อสองด้วยหัวข้อตามชื่อบันทึกนี้ เป้าหมายคือพยายามจะหา ตัวแยก(...เกณฑ์จำแนก?) ระหว่างข้อร้องเรียนกับบันทึกอุบัติการณ์ให้ได้...
คุณรุ่งเรืองบอกว่า "ผมดูที่ evidence ครับพี่ ถ้ามีความเห็นหรือความรู้สึกเกี่ยวข้องด้วยให้เป็นข้อร้องเรียน ถ้าเป็นเรื่องจริงที่แก้ไขได้หรือไม่ได้ก็ตามเป็นอุบัติการณ์"
พี่เม่ยเองบอกว่า "พี่ดูที่ต้นเรื่องหรือผู้พบเห็นเหตุการณ์ ถ้าเริ่มต้นเห็นเหตุการณ์ที่เราก็เป็นอุบัติการณ์ทั้งหมด ถ้าเริ่มต้นที่คนภายนอก(เช่น ผู้ป่วย พยาบาล แพทย์ ผู้เกี่ยวข้อง...) ก็เป็นข้อร้องเรียน"
โยนประเด็นนี้เข้ากลางวงสนทนา จนในที่สุดก็ได้ข้อตกลงเบื้องต้นตามที่พี่เม่ยเสนอ ด้วยเหตุผลว่า "ง่ายดี" 
...และพี่เม่ยก็ได้แนวคิดจากการ "Dialogue" กับคุณรุ่งเรืองอีกด้วยค่ะว่า...
  • ข้อร้องเรียนมีประโยชน์ในการนำมาใช้ปรับปรุงงานเพื่อสร้างความพึงพอใจให้แก่ผู้รับบริการ
  • ส่วนบันทึกอุบัติการณ์ มีประโยชน์ในการนำมาใช้พัฒนางานบริการให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น
ประเด็นสนทนานี้ได้ข้อยุติ แต่ก็ยังไม่ได้ข้อสรุปว่ามีความถูกต้องตาม "หลักการ" หรือไม่  แต่ผู้ร่วมวงเสวนาในวันนี้ก็ยินดีที่จะยึดเกณฑ์การจำแนกแบบนี้ไปก่อน เพราะ...
เห็นวัตถุประสงค์ได้ชัดเจน และง่ายต่อการแยกเขียนบันทึกด้วยค่ะ