ของขวัญของเขาคือ....
อ้อมกอดของครูค่ะ...
ความรู้สึกขอบคุณที่ครูมีให้เขา

 

หนึ่งเดือน (พฤ. 23 ก.ค. 2552) แล้วค่ะ ที่แตงไปสอนโยคะเด็กที่ โรงเรียนพัฒนวิทย์แถวจังหวัดนนทบุรี

แตงไปสอนชั้น ป.๕ ค่ะ จอมเฮี้ยว...เงียบเดี๋ยวนี้...ทั้ง ๓๐ คนเลยนะ

สอนเฉพาะวันอัีงคาร ๑ ชม. ต่อ ๑ อาทิตย์ค่ะ

ไปถึงวันแรก ... แตงให้การบ้านจอมเฮี้ยวทั้งหลาย โดยให้เขียนความดีมาให้แตงอย่างน้อยคนละ ๑ ข้อ ต่อ ๑ วัน ขอเพียงเท่านี้
ผลออกมาเป็นไงรู้ไหมคะ...ส่งมาเพียง ๓ คนค่ะ...และเขียนใส่กระดาษ A4 เป็นข้อๆ

ไม่เป็นไร...เท่านี้...ก็...เท่านี้...

แต่...แตงนำของทั้ง ๓ คน มาอ่านให้พวกเขาฟัง...และชี้ชวนให้พวกเขาดูว่า...นี่คือความดี...เพียงเท่านี้คือสิ่งที่ครูชื่นใจที่พวกเราทำกัน...
และให้ลองออกแบบรูปเล่มของตัวเอง...อาจจะวาดรูป...เขียนบรรยาย...ระบายออกมาในหน้ากระดาษนี้...แล้วครูจะให้รางวัล

แล้วลองทายค่ะ...ว่าแตงให้อะไรเขา

อาิทิตย์ถัดไป...พวกเขา...เริ่มทะยอยส่งมาให้...และเริ่มระบายสี...เริ่มบรรยายต่อ ๑ ข้อของเขามากขึ้น...และบางคนที่เขียนมากกว่า ๑ ข้อใน ๑ วัน...ถ้าวันไหน...เขาบอกว่า...หนูไม่ได้ทำความดี...แตงก็จะชี้ชวนให้เขาลองนึกดูว่า...ครูว่าหนูทำแหล่ะ...นึกดีๆ ...ลองบอกครูมาซิว่าทำอะไรมาบ้าง...แล้วที่ว่าไม่ใช่ความดีหน่ะ...คืออะไร....ได้ผลค่ะ...อาทิตย์ถัดไป...มาเพียบเลยค่ะ...

ส่วนรางวัลที่แตงให้...คืออะไรรู้ไหมค่ะ...

คือ....กอดดดดดดดดดดดดดดด....เต็ม....กอดดดดดดดดด...
กอดแล้วโคลงตัวไปกับเขาด้วย หรือไม่ก็เขย่าตัวเขาด้วย...
หรือไม่ก็....กอดทีเดียวเป็นกลุ่มหลายๆ คน...
แล้วแตงอยู่ตรงกลางนะคะ...ให้พวกเขาเข้ามา...

เพียงเท่านี้....เขาก็รู้แล้วว่า...

ของขวัญของเขาไม่ใช่สิ่งของ....

ของขวัญของเขาคือ....อ้อมกอดของครูค่ะ...
ความรู้สึกขอบคุณที่ครูมีให้เขา

ทีแรกเด็กๆ ก็เขินนะคะ
แต่ทุกครั้งที่เดินพบเขาข้างนอก...หรือ...พอเข้าห้องก่อนสอน...
เห็นใครก็ขอกอดก่อน...ไม่เจาะจงว่าคือใคร...

พอผ่านๆ ไป...เห็นแตงข้างนอก...ก็เดินเข้ามากอด

เข้ามาในห้องยังไม่ทันเริ่มสอน...ก็เข้ามาขอรางวัลก่อน...คือ

กอดดดดดด...จาก....ครู...

เฮ้อ...กว่า...จะเข้าไปนั่งอยู่กับพวกเขาได้...เล่นเอา

จอมเฮี้ยว...กว่า...อย่างเรา...เหนื่อยเหมือนกัน....เนอะ

แล้วแตงจะนำมาเล่าต่อค่ะ...ถึงความเปลี่ยนแปลง...ที่ค่อยเปลี่ยนไปของ...จอมเฮี้ยว...ทั้ง...๓๐...