7 พค.49 ช่วงแดดร่มลมตก ชวนเพื่อนคนคอเดียวกันไปเดินชมนิทรรศการสัปดาห์ส่งเสริมพระพุทธศาสนาเนื่องในวันวิสาขบูชาที่สนามหลวง หลังจากเวียนเทียนรอบพระมณฑปพระบรมสารีริกธาตุแล้ว พวกเรา 3คน(ขวัญ,หน่อย)พากันเดินดูนิทรรศการได้หนังสือติดมือมากันถุงใหญ่ๆเพราะงานนี้หนังสือถูกมาก(บางร้านถูกกว่าสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ) ได้รับหนังสือ(ขนาดพกพาเล็กๆ)แจกมีสาระน่าสนใจมาฝาก “เรื่องเสน่ห์ผ้าขี้ริ้ว” เขียนโดยท่านปิยโสภณ
…..เสน่ห์ของคนอยู่ที่รู้ตัวเองว่าสกปรก ถึงเวลาต้องชำระล้างแล้ว มิใช่อมความสกปรกไว้แล้ว แกล้งบอกว่าตนเองสะอาด …….คนที่ฝึกหัดขัดเกลาตนเอง รู้จักถ่อมตนและอ่อนโยน ไม่โอหังอวดดีให้เป็นที่รังเกียจหมั่นไส้ของคนอื่น เขาจะเป็นคนที่มีคุณค่า ไม่ว่าจะมาจากสกุลใด การศึกษามากหรือน้อยก็ตาม เป็นผู้ใฝ่รู้แต่ไม่อวดดี เหมือนผ้าขี้ริ้วห่อทอง ……เหมือนคนที่พยายามทำตนให้มีคุณค่า ด้วยการทำงาน…….ผ้าขี้ริ้วไม่เกี่ยงงอนว่าจะถูกใช้เช็ดถูอะไร เหมือนคนที่ยอมตัวอาสาทำงานที่ได้รับมอบหมาย โดยไม่ปริปากบ่น……ยินดีในการบริการ เหมือนคนที่อิ่มเอิบเมื่อได้บริการรับใช้คนอื่น รับใช้สังคม ……..พอใจที่ได้อยู่เบื้องหลังความสะอาด เหมือนคนควรพอใจที่ได้อยู่เบื้องหลัง ความสำเร็จของคนอื่น …….เหมือนคนที่มีความอดทน ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคปัญหา ……เพื่อให้สำเร็จ ประโยชน์สุขแก่ผู้อื่น …ผ้าขี้ริ้วมีเสน่ห์เพราะยอมสัมผัสกับสิ่งสกปรก
ผ้าขี้ริ้ว ยอมสกปรก เพื่อให้สิ่งอื่นสะอาด เสน่ห์ของคน อยู่ที่ยอมลำบาก เพื่อให้ผู้อื่นเป็นสุข พ่อแม่ยอมเหนื่อยเพื่อให้ลูกหลานอยู่สุขสบาย ความสุขแท้ของคน คือการได้ยืนแอบยิ้ม อยู่เบื้องหลังความสำเร็จ
ธรรมขั้นสูงนะเนียะจะบอกให้
เป็นกำลังใจและเสริมพลังให้ผู้ที่ทุมเททำงานด้วยความอดทนและเสียสละจริงๆ ค่ะ ผู้ที่ยินดี "ปิดทองหลังพระ" แล้วคิดได้เช่นนี้ "คนที่ยอมตัวอาสาทำงานที่ได้รับมอบหมาย โดยไม่ปริปากบ่น......ยินดีในการบริการ เหมือนคนที่อิ่มเอิบเมื่อได้บริการรับใช้คนอื่น รับใช้สังคม" มีความสุขอย่างแท้จริงค่ะ