ในหนังสือเรียนนอกฤดู  ผมไม่อาจละข้ามส่วนประกอบหนึ่งที่สำคัญของหนังสือไปได้เลย นั่นก็คือ “คำอุทิศ” 

ผมใช้เวลามากโขพอสมควรกับการนิ่งคิด ใคร่ครวญว่าผมควรต้องอุทิศให้กับใครบ้าง  และนั่นก็หมายถึงการพยายามไม่ให้มีใครตกหล่นไปจากบรรทัดอันจำกัดนั้นๆ ได้

เพราะมีหลายคนหลายท่านเหลือเกินที่ล้วนเป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเคลื่อนขับให้หนังสือเล่มนี้เป็นตัวเป็นต้นขึ้นมาได้  เพราะไม่มีคนเหล่านั้น  ผมเองก็คงไม่หาญกล้าพอที่จะปั้นแต่งความฝันของตัวเองให้เป็นจริงได้


เพราะคนทุกคน ล้วนเป็น "คนของความรัก" ของผมด้วยกันทั้งนั้น-
และหนังสือเล่มนี้ จึงเป็นเสมือน "คนรัก" อีกคนของผมด้วยเช่นกัน

ดังนั้น  คำอุทิศในความเข้าใจของผม  จึงหมายถึง ..การเขียนถึงคนที่เรารัก
และในทำนองเดียวกันนั้น  คำอุทิศ ก็หมายถึง  การบอกรักกับคนที่เรารักด้วยเช่นกัน

 และนี่คือ คำอุทิศ ที่ปรากฏในหน้าหนึ่งของหนังสืออย่างสง่าผ่าเผย...

 

 

แด่

พ่อและแม่
ต้นแบบความเป็นคนจิตอาสา
ชาวบ้าน-ชาวค่าย
ดิน-แดน-คนของความรัก
ผองเพื่อน G2K – คนกองกิจ และ นบก.รุ่น 1
ผู้เป็นแรงเคลื่อนของชีวิตอย่างไม่จากจาง

 

 

ครับ, หนังสือเล่มนี้เสร็จสิ้นในวันที่ 4 กรกฎาคม 2552  ผมลงทุนไปขนเองกับมือของตัวเอง  โดยไม่ให้โรงพิมพ์เป็นภาระการนำส่ง  ซึ่งที่จริงนั้น  มันควรต้องเสร็จก่อนหน้านี้แล้วล่ะ  แต่ก็อย่างว่า  อะไรๆ ก็ไม่แน่ไม่นอน  ทุกอย่างมันอยู่ที่โรงพิมพ์  ผมเองก็หงุดหงิดไม่น้อยเลยทีเดียวกับกระบวนการที่เลื่อนไหลดังกล่าว...

แต่ก็อย่างว่า  ในวิกฤตมีโอกาสเสมอ...
วันนั้น (4 กรกฏาคม 2552)  เป็นวันครบรอบการแต่งงานของผม 
ผมไม่รู้จะบอกอะไร และให้อะไรกับเพื่อนชีวิตดี..ผมจึงมอบหนังสือเล่มนี้ให้กับเธอ  พร้อมกับลายมืออันยุ่งเหยิงว่า...

 

4 กรกฎาคม ..เมื่อหลายปีที่แล้ว
การใช้ชีวิตคู่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
4 กรกฎาคม ..ของปีนี้
หนังสือเล่มนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมด้วยเช่นกัน
ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างเสมอมา
อยากให้รับรู้ว่า...ทั้งเธอและลูกๆ
มีตัวตนอยู่ในทุกตัวอักษรของหนังสือเล่มนี้

 

 

ครับ-มันเป็นของขวัญชิ้นเดียวที่ผมมีให้กับเธอ  ไม่มีคำบอกรักใดๆ ให้เธอได้ยิน  ซึ่งมันก็เป็นเช่นนั้นมานมนานอย่างไม่เปลี่ยนแปลง

 

ผมเป็นคนประเภทเขินอายกับการบอกรักคนด้วยวาจาเสมอ...
ผมไม่เคยบอกรักพ่อกับแม่..ไม่เคยแม้แต่สวมกอด-ผมก็ยังไม่เคย
และไม่เคยที่จะบอกรักใครๆ ด้วยคำพูด

แต่วันนั้น- 4 กรกฎาคม 2552 ที่เพิ่งผ่านพ้นมา
ผมอยากจะบอกว่า...
ทุกๆ คนที่ผมกล่าวถึง คือ คนของความรักของผมทุกคน
และหนังสือเล่มนี้ ก็เป็นเสมือนคนรักอีกคนของผม


แต่ ณ วินาทีนี้...

ผมขออนุญาตบอกสั้นๆ แต่เพียงว่า  “ผมขอบอกรักทุกคนด้วยหนังสือเล่มนี้”  นะครับ