เพราะพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ และเมตตาธรรม

        จากบ้านโสกแสง ผมมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เดินตามทางเกวียนที่ลัดเลาะไปตามทุ่งนา หลังจากข้ามลำธารเล็กๆท้ายหมู่บ้านมาแล้ว นาหลังการปักดำดูเปลี่ยนไปต้นข้าวแตกกอเพียงสามสี่ต้น ลำต้นเล็ก ใบเรียวต่างจากนาตีนบ้านที่ต้นข้าวแตกกอลำต้นอวบใหญ่ ใบหนาใบของแต่ละกอชนกันพอดี

       พอห่างจากบ้านออกมาเพียงประมาณสองกิโลเมตรผืนนาก็หมดทางเกวียนลัดเลาะไปตามทุ่งร้างและป่าละเมาะ ดีที่ฝนตกหนักก่อนหน้านี้จึงทำให้ทางเดินที่เป็นดินทรายแน่น มีน้ำขังเป็นแอ่งอยู่บ้าง ต้นไม้ใหญ่แทบไม่มีเลยมีเพียงต้นสะแบงที่ขึ้นระเกะระกะและมีต้นหว้าแซมห่างๆ

       แดดเริ่มร้อนกระเป๋าเสื้อผ้าที่ใช้มือซ้ายหิ้วรู้สึกหนักขึ้นผมจึงยกใส่บ่าซ้ายเป็นการบังแดดไปด้วยในขณะที่ท้องเริ่มแสดงอาการต้องการอาหารและน้ำดิ่ม

     ประมาณเจ็ดกิโลเมตรจากบ้านโสกแสงธรรมชาติรอบตัวผมก็เปลี่ยนไป เป็นท้องนาที่ผืนนาไม่กว้างนักแต่ละผืนเนื้อที่ไม่น่าจะถึงสองงาน คันนาก็เล็กๆ เตี้ยๆต้นข้าวเพิ่งจะแตกกอ ลำต้นบอบบาง ใบข้าวยาวเรียวสีเขียวปนเหลืองดินเป็นดินทรายปนหินลูกรังมีน้ำขังเพียงนิดหน่อย 

     ก่อนสิบโมงเล็กน้อยผมก็มาถึงหมู่บ้านเล็กๆ ไม่เกินยี่สิบหลังคาเรือนตัวบ้านแต่ละหลังคล้ายกันมาก มุงด้วยหญ้าคา ฝาเป็นไม้เลื่อยเอง ตีแปะๆไว้พออยู่ เสาเป็นไม้กระเทาะเปลือก ใต้ถุนสูงผมเดินเข้าไปในหมู่บ้าน ถามหาบ้านผู้ใหญ่บ้านจากเด็กที่วิ่งเล่นอยู่ใต้ถุนบ้านหลังแรก

      ผมได้รับประทานอาหารเช้าที่บ้านหลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้านนั้น(จำไม่ได้ว่าชื่อหมู่บ้านอะไร) เจ้าบ้านสูงอายุแล้วแต่ไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้านแกบอกว่าเป็นหมู่บ้านใหม่ทางการยังไม่ได้แต่งตั้งผู้ใหญ่บ้านกับข้าวเช้านั้นถึงแม้มีเพียงน้ำพริกและผักสด ก็ทำให้ท้องผมพ้นจากความหิวไปได้อย่างดี

      หลังจากที่ผมสอบถามทางเดินไปบ้านคำบากด้วยความมั่นใจแล้วผมก็ลาลุงผู้ใจดีเดินทางต่อ จนตะวันบ่ายสี่โมง ผมก็มาถึงบ้านแกะแดะบ้านที่พ่อเหรียญซื้อปืนแก๊ปให้ผมนั่นเอง

      "ครูนอนค้างที่นี่ก่อนก็ได้เพราะหากเดินต่อคงไปถึงบ้านคำบากตอนสองทุ่ม คืนนี้เดือนมืด เดินลำบาก"ผู้ใหญ่บ้านแกะแดะบอกผมด้วยความหวังดีหลังจากที่ผมอิ่มจากการรับประทานอาหารมื้อที่สองของวันนี้

       "ไม่เป็นไรครับ ขอบพระคุณมาก ผมมีไฟฉายและพรุ่งนี้โรงเรียนเปิดด้วย หากผมนอนที่นี่กว่าจะถึงโรงเรียนคงสายและผมก็จะเหนื่อยคงไม่ได้สอนเด็ก"

       ผมขอบคุณในความหวังดี แล้วบอกลา คว้ากระเป๋าลงจากบ้านผู้ใหญ่บ้านมุ่งหน้าไปบ้านคำบากอย่างเร่งรีบ

      จากบ้านแกะแดะไปบ้านคำบาก ทางเกวียนผ่านป่าละเมาะ สลับกับป่าเบญจพรรณเพียงหกโมงฟ้าก็เริ่มมืด ผมล้วงไฟฉายจากกระเป๋ามาเตรียมส่องทางหันมองหาดวงจันทร์เห็นจันทร์เสี้ยวคว่ำอยู่ด้านหลังเป็นข้างแรม

       ผมเร่งฝีเท้าขึ้นอีก รอบตัวมืดสนิทผมใช้ไฟฉายส่องทาง เสียงที่ได้ยินมีเพียงเสียงรองเท้าผมกระทบพื้นดินเป็นจังหวะเร่งร้อน นานๆ จะมีเสียงนกแสกร้องมาแต่ไกลบางทีเป็นเสียงครางฮือๆ ของนกฮูก

      โชคดีที่ผมเห็นกิ่งไม้พอเหมาะมือ ยาวเมตรเศษ อยู่ข้างทางจึงหยิบติดมือมาและใช้ฟาดกับทางเดินตามจังหวะของการเดิน ทั้งนี้เพื่อไล่งูหรือสัตว์อื่นให้หลบจากทางเดิน

       ใกล้จะถึงบ้านคำบากแล้วห่างเพียงกิโลเมตรเศษๆ อยู่ๆ ผมก็ขนลุกซู่จากแขนทั้งสองข้างลามไปหลังและบนหัว ผมนึกขึ้นได้ว่าป่าช้าบ้านคำบากน่าจะอยู่บริเวณนี้จึงตั้งสมาธิตามที่ได้อบรมมาจากหลวงปู่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆพร้อมกับนึกคำว่า "พุทธ" แล้วผ่อนลมหายใจออกยาวๆ พร้อมกับนึกคำว่า"โธ" เพียงรอบเดียว ขนที่ลุกซู่ก็กลับเป็นปกติ ผมทำเช่นนี้อีกสองครั้งโดยสองเท้าก็ยังก้าวไปข้างหน้าในความเร็วเท่าเดิม

       เมื่อจิตสงบในระดับหนึ่งผมก็แผ่เมตตาให้แก่เทวดาทั้งอากาศเทวา รุกขเทวาและภุมเทวาแผ่เมตตาให้แก่สัมภเวสี ขอให้เป็นสุขเถิดอย่าเบียดเบียนซึ่งกันและกันเลยขอให้พ้นจากทุกข์ทั้งมวล

      ลมเย็นๆพัดผ่านตัวผมไป ผมสะท้านเฮือกรีบสูดลมหายใจเข้า ภาวนา "พุทธ"ผ่อนลมหายใจออก ภาวนา "โธ" ประสานสอดรับกับการก้าวย่าง เพียงห้าหกก้าวจิตผมก็เข้มแข็ง ผมไม่มีความรู้สึกกลัวสิ่งใดเลย

       สองทุ่มเล็กน้อยผมก็เดินขึ้นบันไดบ้านของพ่อเหรียญบนบ้านนอกจากผู้ที่อยู่ในครอบครัวแล้ว ยังมีเถิง และทิดมีอยู่ด้วยพอผมเดินขึ้นบนบ้าน ทุกคนต่างมองมาที่ผมพร้อมกับสีหน้าที่ดูแบบไม่เชื่อตาตัวเอง

      "อ้าว....ครูมายังไง"  พ่อเหรียญถามขึ้นก่อน

       "ครู...มากับใคร"  เถิงเป็นคนถาม

       "มาคนเดียว"ผมตอบคำถามเถิงก่อน แล้วเล่ารายละเอียดของการเดินทาง

       "โอ้..โฮ... ครูนี่กล้าจริงๆ"เหรียญพูดบ้าง แล้วถามผมต่อ

       "ผีไม่หลอกเหรอ" 

        หลังจากอาบน้ำ และกินข้าวมื้อที่สามของวันนั้น ในเวลาเกือบสามทุ่มผมก็ได้ทราบว่า ป่าช้าอยู่บริเวณที่ผมขนลุกนั่นแหละและมีคนเคยถูกผีหลอกมาแล้วหลายคนกลางคืนไม่มีใครกล้าเดินผ่านแถวนั้นมานานแล้วแม้กลางวันคนที่ขวัญอ่อนยังจะต้องมีเพื่อนไปด้วย

        มิน่า.....ผู้ใหญ่บ้านแกะแดะถึงชวนผมนอนค้าง เป็นเช่นนี้เอง แต่อย่างไรก็ตามผมก็ผ่านมาได้ด้วยดี ทั้งนี้ เพราะพระพุทธคุณ พระธรรมคุณพระสังฆคุณ และเมตตาธรรม

อ่านต่อ ตอน 32. เพลงชาติ..... ไทยนี้รักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด