เมื่อวาน ได้เข้าร่วมประชุม ณ ห้องประชุมคณะวิทยาศาสตร์ เรื่องเกี่ยวกับการทำวิจัยการจัดการความรู้ฯ เราทั้งให้ความเห็น เถียง ข้อเสนอแนะฯ ระหว่าง อุ๋ม เอก เบียร์ และทุกอย่างก็ยุติลง ส่วนตัวผม รับหน้าที่ในการเขียนงานวิจัย โดยให้อุ๋มเป็นคนถามข้อมูลจากเบียร์ และให้เบียร์เป็นผู้ให้ข้อมูล เบียร์เสมือนถังเบียร์ที่อุ๋มจะเข้าไปตักเบียร์มาให้เอกพิจารณา เมื่อเอกพิจารณาเรียบร้อย ก็ส่งมาให้อุ๋มและเบียร์วิจารณ์ ว่ามีดีกรีมากน้อยเพียงใด พอจะตอบปัญหาวิจัยได้ไหม ดังนั้น สิ่งที่ผมต้องเตรียมให้ดีคือ แน่ใจหรือว่าผมเขียนแล้วคนพิเศษจะอ่านแล้วรู้เรื่อง เรื่องนี้เราก็เถียงกัน ว่าจะเขียนแบบไหนดี ภาษาวิชาการหรือ หรือว่าภาษาชาวบ้าน ข้อยุติคือ ภาษาที่เป็นกลาง และภาษาที่เป็นกลางนี้ ผมเป็นแฟนหนังสือของ อ.สมภาร พรมทา (ไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัว เคยเห็นท่านมาสอบวิทยานิพนธ์ของเพื่อนสมัยที่เรียนที่มหิดลเท่านั้น) ผมรู้สึกว่า อาจารย์ท่านเขียนได้ละเอียด รัดกุม และที่สำคัญ ผมได้ขบคิด (ชวนให้ติดตาม) ผมอยากเขียนได้อย่างนั้นบ้าง แต่เมื่อพลิกปูมประวัติ กว่าท่านจะมาถึงวันนี้ ท่านฝึกฝนมาอย่างหนัก และแล้ว ผมก็ต้องจ๋อย หวนกลับมาคิดว่า ผมจะทำได้มากน้อยแค่ไหนกัน และข้อสรุปในที่ประชุมคือ เขียนไปตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตามผมก็ต้องหยิบหนังสือของ อ.สมภารขึ้นมาพิจารณาอย่างถี่ถ้วนและให้เวลามากๆ กับงานของท่าน เพื่อซึมซับความรู้และการเสนอความรู้ที่ตกผลึกในความคิดของท่านผ่านทางวรรณกรรม ผมอาจได้ผลึกนั้นมาไม่มากก็น้อยเพื่อการจัดการความรู้ในการเสนองานและอื่นๆที่เกี่ยวข้องต่อไป