ผมถึงได้มีเรื่องเบาๆมาเล่าให้ท่านได้คลายเครียดบ้าง หลังจากที่พาทุกท่านเครียดมาหลายวัน

 

            ในพระมหาคัมภีร์ อัล-กุรอ่าน ในบทที่ 29(ชื่อบทอังกะบูต) โองการ(อายะฮ์)ที่ 20 บัญญัติไว้ว่า “จงกล่าวเถิด(มุฮัมมัด-ศาสดา) จงท่องเที่ยวไปบนหน้าแผ่นดิน และจงพิจารณาดูว่า พระองค์ทรงสร้างสิ่งทั้งหลายอย่างไร....” ผมเป็นคนเดินทางบ่อยๆ ก็ได้น้อมนำเนื้อหาจากตรงนี้มาปฏิบัติ ระหว่างการเดินทาง ผมก็จะมองไปข้างทางเสมอๆนานๆทีจะหันมามองคนข้างๆนั่งหลับที  แต่เวลาผมหลับไม่ทราบว่าคนข้างๆ จะแอบมองบ้างหรือไม่

            วันหนึ่งเห็นป้ายใหญ่มากเขียนว่า “ประกาศ ขายราคาถูก.......” ต่อมาก็บอกถึงสินค้า ผมมานั่งพิจารณาประโยคที่เขียน ว่าเขาเขียนถูกหรือไม่ คิดหลายตลบจนมึนหัว จึงสรุปออกมาว่า น่าจะผิดแน่ๆ ที่ถูกน่าจะเขียนว่า “ประกาศ ขาย.....(ชื่อสินค้า)ราคาถูก...” ประกาศขายราคาถูก ทำให้ผมเข้าใจว่า “ราคาถูก” คือสินค้า ราคาถูกเป็นไง กลมๆแบนๆ หรือเป็นแผนการโฆษณาหรือเปล่า???? ผมคิดๆๆๆ ตายละ...ผมหลงกลเสียแล้ว ป้ายนี้อย่างน้อยก็มีคนอ่านแบบสนใจจนละเอียดยิบอย่างผม แสดงว่าแผนการโฆษณานี้ได้ผล อย่างน้อยๆหลอกผมได้ อิอิ

            เพราะการเดินทางที่อยากรู้อยากเห็นนี่แหละทำให้ผมเสียรู้จนได้ วันหนึ่งผมนั่งรถเมล์ พลันตาเหลือบไปเห็นป้ายแว๊บหนึ่งเขียนว่า “รับทำลูก....” ไม่ได้เลยคนอยากรู้อย่างผม อยู่ไม่ได้แน่ๆลุกขึ้นลงป้ายหน้า ลงทุนเดินย้อนกลับมาอีกป้ายรถเมล์ ในใจก็ระทึก คราวนี้เราได้มีทางช่วยคนที่อยากมีลูกแล้ว ในใจนึกไปถึงคลินิกประมาณนั้น พอเดินเข้าไปใกล้ๆ รีบเงยดูป้ายทันที....ท่านทั้งหลายครับ ผมอยากจะเรียกเจ้าของร้านมาเตะสักป้าบหนึ่งจังเลย ก็ป้ายที่ผมอยากรู้นะซีมันมีข้อความอย่างนี้ ตัวใหญ่ที่ผมเห็นบนรถนั้นนะ “รับทำลูก” ไม่ผิดหรอก....แต่ไอ้ตัวเล็กๆซิมันเขียนว่า “กุญแจ” หันไปที่เจ้าของร้านอย่างอารมณ์เสีย .... “มาทำอะไรครับ” ดูมันยังถามผมอีก “เปล่าครับ” ผมรีบตอบเสียงเรียบๆ เพราะในมือเจ้าของร้านมีค้อนอยู่ด้วย...ไปดีกว่า อิอิ

            เดินทางอีกนั้นแหละ ขับรถผ่านร้านทำยางรถกี่ร้านต่อกี่ร้าน ดูแล้วถ้ารถผมยางรั่วผมจะทำอย่างไรดี ขับรถข้ามจังหวัดแล้วจังหวัดเล่า ก็หาร้านที่จะถูกใจไม่มีเลย คิดในใจ คนที่เปิดร้านซ่อมยางนี้ มันไม่ได้ความขนาดนี้เลยหรือ? กี่ร้านๆก็เขียนว่า “ปะยาง 24 ชั่วโมง” มันจะเขียนว่า “ปะยาง 5 หรือ 10 นาที” ไม่ได้หรือ ลองเราเข้าทำยาง 24 ชั่วโมง แสดงว่าวันกับคืน มิต้องเตรียมเสื่อหมอนไปด้วยหรือ อิอิ

            ก็เดินทางนี้แหละ ผมถึงไม่อยากที่จะกินอาหารตามร้านอาหาร ไม่ใช่เพราะกลัวอาหารไม่ “ฮาล้าล”(อนุมัติตามหลักศาสนา)หรอก ท่านลองดูป้ายทุกร้านซิครับ “อาหารตามสั่ง” นี่ลองเจ้าของร้านเดินเข้าห้องน้ำ หรือไปธุระผมไม่อดกินข้าวหรือ??? เราก็เดินทางมาเหนื่อยๆ จะต้องมาตามสั่งอาหารอีก นี่ถ้าพนักงานบอกว่าเจ้าของร้านไปเชียงใหม่ ผมไม่ต้องตามไปสั่งถึงบ้านกรรมการ(มนัญญา) ที่เชียงใหม่เลยหรือ

            การที่ผมชอบ “เสือกเกตุ” (เป็นพี่ชาย “สังเกต” อิอิ)นี่แหละ ผมถึงได้มีเรื่องเบาๆมาเล่าให้ท่านได้คลายเครียดบ้าง หลังจากที่พาทุกท่านเครียดมาหลายวัน

             ครับโชคดีมีแฮง ขอความสันติสุขจงมีแด่ทุกท่าน