ฉันมีเพื่อนรักคนหนึ่ง เราจากกันตั้งแต่วัยเด็ก และมาเจอกันเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ล่วงเลยวัยหนุ่มสาว ความเป็นเพื่อน "เพื่อนก็คือเพื่อน" ฉันได้รับทราบเกี่ยวกับความทุกข์สุขในความเป็นอยู่ของเพื่อน  ทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้

       เพื่อนมีครอบครัวเมื่อวัยมาก ๆ เกิน ๓๐ เช่นเดียวกัน  แต่เราสองคนคิดไม่เหมือนกัน  "ฉันอาจแต่งงานช้าเพราะคิดว่าเมื่อพร้อมและยังเลือกไม่ได้  ส่วนเพื่อนคิดว่ากลัวแก่เกินไปสมควรมีใครสักคนมาเป็นคู่ครองได้แล้ว" เขาจึงเลือกได้ภรรยาที่คิดเพียงแต่ว่าเป็นเพศตรงข้ามเท่านั้น  ฉันคิดและเขียนสรุปตามสถานการณ์ที่เพื่อนเล่าให้ฟัง

       เพื่อนและภรรยามีบุตรชาย ๑ คนปัจจุบันกำลังเรียนอยู่ระดับชั้นอาชีวศึกษาแห่งหนึ่ง ภรรยารับราชการเช่นเดียวกัน เก็บเงินเก็บทองเรียกได้ว่าค่อนข้างเป็นคนบูชาเงินเป็นพระเจ้า  แต่ขัดสนต่อการจับจ่ายเพื่อการดูแลสุขภาพและชีวิต กินน้อยใช้น้อย และเก็บมาก  อาหารในบ้านทานกันเป็นอยู่ไม่เกิน ๕ อย่าง  นอกนั้นเพื่อนบอกว่าไม่เคยทาน  นอกจากกลับบ้านของตนเองแม่ทำให้ทาน

       เพื่อนเคยเล่าให้ฟังว่าภรรยาป่วยเป็นโรคมะเร็งและโรคไทรอยด์เป็นพิษ  ส่วนตัวเพื่อนเป็นโรคไวรัสตับเอกเสบเรื้อรัง และโรคหลายโรคที่ฟังแล้วไม่ใช่โรคธรรมดา ฉันจึงไม่อยากจำ  ... เหล่านี้ทำให้ฉันพอสรุปว่าเพื่อนไม่มีความสุขในครอบครัวเท่าที่ควร  การจับจ่ายใช้สอยก็ต้องอยู่ในโอวาทของภรรยา  ล่วงเกินไม่ได้แม้แต่ ๑ บาท

      คนทั้งครอบครัวตกอยู่ในอิทธิพลของความหวาดระแวงต่อกัน  อันเนื่องมาจากความก้าวหน้าของไอที มือถือและ Internet เนื่องจากเพื่อนเป็นผู้ดูแลเว็ปไซท์ของสถานที่ทำงาน จึงมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในโลกไซเบอร์  ฉันผ่านความทุกข์ความร้อนมามากมาย ฉันไม่เคยคิดว่าเพื่อนของฉันจะประสบปัญหาเช่นนี้

       ฉันจึงให้ข้อคิดและเสนอให้เพื่อนลองรักษาจิตดูบ้าง  เข้าหาธรรมะและธรรมชาติ และรับประทานอาหารที่เป็นคุณต่อสุขภาพ  ในฐานะที่เป็นเพื่อนฉันจึงกล้าบอก กล้าแนะนำ  แต่เพื่อนปฏิเสธทุกอย่าง เนื่องจากไม่เปิดใจรับ  ปิดตาปิดใจมานานจนชินกับสภาพที่ต้องทน  เมื่อ ๑ เดือนที่ผ่านมามีคนรู้จักเล่าให้ฉันฟังว่า  ทั้งเพื่อนและภรรยาซูบผอม  ตัวดำเกรียมจนแทบจำไม่ได้ 

      เมื่อฉันทบทวนดูแล้วจากที่เราได้คุยกัน  ทำให้ทราบเพื่อนของฉันไม่น่าเปลี่ยนแปลงไปถึงเพียงนี้ เช่นเป็นคนไม่เอื้อเฟื้อ  คิดเล็กคิดน้อยและเอาเปรียบสังคม  เสียสละไม่เป็นและมีค่านิยมแบบถือดี  เห็นแก่ส่วนตัวมากกว่าส่วนรวม  .. ทำไมหนอฉันจึงต้องมาคิดเป็นห่วงเธอถึงเพียงนี้  เพราะเราเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก และจากการได้แลกเปลี่ยนกับเพื่อน ๆ ในบันทึกก่อนหน้านี้  ทำให้ฉันคิดถึงเพื่อนคนนี้