ฉันคิดถึงคุณครู คิดถึงเพื่อนๆ พี่ๆ และลุ้นเหลือเกินว่าจะได้เลื่อนชั้นรึเปล่า?

เช้านี้ช่างสวยงามสดใส อากาศสดชื่นที่สุด เพราะเป็นวันเปิดเทอมใหม่ของฉัน       

          วันเปิดเทอม  เป็นอะไรที่ดีมาก บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก ไม่รู้จะเล่ายังไงดี ว่าฉันดีใจและสุขใจแค่ไหน ฉันคิดถึงคุณครู...คิดถึงเพื่อนๆ..พี่ๆ ใจดี  และลุ้นเหลือเกินว่าจะได้เลื่อนชั้นรึเปล่า?

        ถ้าฉันได้ขึ้นชั้น ป.2 ฉันก็จะได้อยู่กับพี่ชาย... พี่รัตน์ นายช้าง คำรณ พิเชษฐ์ แตะ ประไพ สมร เถาวัลย์ ที่ค่อนข้างสนิทกันมาก และรู้ใจกันดี  แต่ถ้าฉันต้องอยู่ ป.1 เหมือนเดิม ฉันต้องอยู่กับเพื่อนใหม่ที่ยังไม่รู้ใจกัน  ฉันคิดว่าคงไม่ค่อยสนุกเหมือนอยู่กับพวกพี่รัตน์ ช้าง ....และ แตะ (แตะ เป็นผู้หญิงที่ฉันสนิทที่สุด ชื่อจริงว่าประชิต และตอนนี้มีสถานภาพเป็นพี่สะไภ้ของฉันเอง ฮิ ฮิ  อ้อ! แตะกับช้างเขาเป็นญาติกัน แม่ของช้างกับพ่อของแตะเป็นพี่น้องกัน...พอแตะเป็นพี่สะไภ้ของฉัน  ฉันกับช้างก็เลยเป็นเครือญาติกันไปโดยปริยาย...สังคมไทยนี้ดีจัง ไปไหนก็มีแต่ญาติพี่น้อง อบอุ่นจริงๆ) 

        แม่กับอุ๊ยพาฉันกับพี่ชายไปส่งโรงเรียนเหมือนเคย ครูใหญ่มาทักทายอุ๊ยกับแม่  ท่านมองฉัน...อมยิ้มแล้วพูดกับฉันว่า “ไงไอ้ตัวเล็ก ได้ขึ้น ป.2 แล้วดีใจไหม?”  เท่านั้นแหละฉันร้องไชโย กระโดดกอดแม่และอุ๊ยอย่างมีความสุข... “เก่งมากลูกแม่” แม่พูดพร้อมสวมกอดฉันไว้เช่นกัน  ฉันไม่ได้ฝันไป...ฉันได้เรียนกับคนที่ฉันรัก ทั้งพี่ชายและเพื่อนๆ เป็นของขวัญวันเปิดเทอมที่วิเศษที่สุดในโลก...

ประตูห้องเรียน ป.2  เปิดต้อนรับฉันแล้ว....

  <p style="text-align: center;"></p>