การให้กำลังใจตนเองเมื่อต้องเผชิญวิกฤตในชั้นเรียนที่ไม่ปกติ

ก่อนถึงชั่วโมงภาษาอังกฤษเพียงวินาทีเดียว

ฉันมักมองเห็นความผิดปกติเกิดขึ้นก่อนที่จะเดินถึงห้องเรียนที่จะเข้าสอน

เพียงลับมุมอาคารเท่านั้นที่ฉันสัมผัสได้

แสงแว๊บว๊าบที่ผ่านสายตาฉันไป

แม้เสียงที่ลอยลมมาล้วนเป็นเสมือนเครื่องเตือนให้สมองตื่นตัวทำงาน

และแน่นอนไม่เคยผิดพลาดกับความรู้สึกเช่นนี้

ต้องมีอะไรเกิดขึ้น อย่างใด อย่างหนึ่ง ยิ่งเดินใกล้เข้าไป

ความเงียบก็ครอบงำ บรรยากาศเหมือนเมืองร้าง

เงียบ..ได้ยินเสียงหนังสือที่กางอยู่บนโต๊ะเรียนโดนลมพัด ลมกรรโชกผ่านไป

และเหมือนสายตาฉันมองเห็นภาพเด็กน้อยหันไปทางเดียวกัน

 ฉันพลันหันมองตามเมื่อเท้าก้าวเข้าไปถึงประตูห้องเรียนพอดี

 ช่างพอเหมาะพอเจาะกันจริงๆ

ฉันกวาดสายตาตามเด็กน้อยที่นั่งหลังสุด 

 เขาขยับกายเล็กน้อยเมื่อเงยหน้ามาพบกับสายตาของฉัน

สายตาที่ตอบรับกลับตระหนก 

และฉันยิ้มทันที ฉันขำ

เด็กเอ๋ยเด็ก ...

เจ้าคงไม่รู้หรอกว่าฉันเคยเป็นอย่างที่เจ้าเป็นมาก่อน อิอิ

ประสบการณ์สอนให้ฉันรีบคลายความรู้สึกนั้น

และสร้างบรรยากาศในชั้นเรียนให้เข้าสู่ปกติโดยเร็ว

มิฉะนั้น จะมีผลตามมาคือหมดเวลา

อิอิ......หมดเวลาแล้วอยากทราบไหมค่ะว่าครูต้อยเห็นอะไร

 ขออนุญาตไปงีบก่อนนะคะ ยาเป็นเหตุค่ะ

สงสัยโดนวางยาให้รีบพักผ่อน ราตรีสวัสดิ์ค่ะ แล้วจะกลับมาเฉลยค่ะ