ตอนที่ 28
วัยทำงาน ต่อ
ขอวกกลับไปตอนเรียนจบ ปวส. สักนิดหนึ่ง เมื่อเรียนจบ ปวส. แล้ว คิดว่าเรียนแค่นี้คงจะพอเพราะตอนนั้นจบ ปวส. ก็ถือว่าหรูแล้วพอใช้ได้ แต่ทำงานไปแล้วสักระยะหนึ่งถึงได้รู้ว่าหากจบแค่ ปวส. การเจริญเติบโตในหน้าที่การงานคงจะยาก เพราะเมื่อมีการพิจารณาเลื่อนระดับให้เป็นหัวหน้างาน ผู้บังคับบัญชาจะต้องพิจารณาคนที่จบปริญญาตรีก่อน ผมจึงคิดว่าเราน่าจะเรียนต่อ ให้จบปริญญาตรี พอดีเพื่อนที่ทำงานที่พักอยู่บ้านเดียวกันชวนสมัครเรียน มสธ. คณะการจัดการ ผมไม่รอช้ารีบสมัครทันทีพร้อมกับเพื่อน เรียนไปได้เทอมเดียว เพื่อน ๆ ที่จบ ปวส. ด้วยกันชักชวนให้ไปเป็นตัวตั้งตัวตีขอให้วิทยาลัยครูลำปาง(ชื่อสมัยนั้น) เปิดคณะการจัดการทั่วไป และขอให้รับผู้ที่จบ ปวส. เรียนต่อ ใช้เวลาเรียน ๒ ปี และขอให้เปิดเรียนเฉพาะเสาร์ และอาทิตย์ หรือไม่หากเรียนวันธรรมดาขอให้เรียนเป็นบางวันหากจำเป็น ซึ่งในครั้งนั้นได้มีการเจรจากับอาจารย์ที่ วค.ลำปาง จนเป็นผลสำเร็จ แต่มีเงื่อนไขว่าต้องหาคนเรียนให้ได้ตามจำนวนที่รับปากกับอาจารย์ไว้ หากหาคนเรียนไม่ได้ก็เปิดไม่ได้ สุดท้ายผม และ เพื่อน ๆ หลาย ๆ คน สามารถหาคนมาเรียนได้ตามที่รับปากกับอาจารย์เป็นที่เรียบร้อย แต่พอ วค.ลำปาง เปิดคณะการจัดการ ผมก็ไม่ได้เรียนอีกแหละ แล้วตอนต่อไปจะเล่าให้อ่านครับว่าเกิดอะไรขึ้น
การเข้าเรียนในครั้งนั้นมีเพื่อน ๆ ที่เรียนจบ ปวส. ด้วยกันหลายคนเข้าเรียนต่อที่ วค.ลำปาง และหลายคนเรียนจบ จนแล้วจนรอดทั้ง มสธ. และ วค.ลำปาง ผมไม่ได้เรียนสักที่ แต่ผมเองยังหวังอยู่ในใจลึก ๆ เสมอว่าอย่างไรก็แล้วแต่จะต้องเรียนให้จบปริญญาตรีให้ได้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง
สวัสดีค่ะ