ภารกิจพิชิตฝัน
เช้าตรู่วันที่ 3 ก.ค. 52 หลังลงเวรบ่ายเมื่อคืน วันนี้ไม่ได้กลับบ้านเพราะมีภารกิจนัดหมายกับน้องเเพรวคนไข้เด็กมะเร็งระยะสุดท้ายที่อยู่ในโปรเเกรมการดูแลของทีมนำทางคลินิกกุมารเวชกรรมของเรา ทันที่ที่ลุกจากที่นอน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น กริ๊งๆ ต้นสายบอกมาว่า "พี่กุ้งหนูรอพบหมออยู่ที่ห้องตรวจเด็กนะ เสร็จเเล้วหนูจะโทรบอกพี่กุ้ง" ได้พี่จะอาบน้ำรอเเล้วกัน ฉันตอบกลับเเพรวในทันที หลังจากวางหูโทรศัพท์จากเเพรว ฉันจึงกระวีกระวาดอาบน้ำเเต่งตัว เพื่อรอว่าเมื่อไหร่เเพรวจะพบหมอเสร็จ จะได้นั่งรถเข้าเมืองพร้อมกัน เพื่อตามหาสิ่งที่เเพรวรอคอยมานาน "หนูอยากได้วิกผม หนูจะได้ไปโรงเรียน หนูอยากเรียนหนังสือ เพื่อนคนอื่นๆเขาขึ้น ม.3 แล้วเเต่หนูต้องไปเริ่มม.1ใหม่" นี่คือสิ่งที่เเพรวเคยบอกผ่านมาทางทีมการดูแลโดยการเขียนบันทึก หลังจากประชุม palliative grand round เมื่อวันพฤหัสบดีที่ 2 ที่ผ่านมาทีมได้ตกลงร่วมกันเห็นสมควรให้วิกผมเเก่เเพรว เเละฉันอาสาที่จะพาเเพรวไปหาซื้อวิก
เเพรวเป็นคนไข้มะเร็งกล้ามเนื้อลายระยะลุกลาม ภาพเเรกที่ฉันได้รู้จักเเพรว คือเเพรวเป็นสาวห้าวเล็กๆ เเพรวมาพบหมอครั้งเเรกด้วยก้อนที่ขาหนีบเมื่อเดือน พ.ย.51 หลังรักษาได้ 7 เดือนด้วยเคมีบำบัด ผลการรักษาเป็นไปในทางไม่ดี มิหนำซ้ำโรคยังมีการลุกลามไปที่ปอดเเละกระดูกและนอกจากนั้นยังพบก้อนที่รังไข่
ทีมตัดสินใจที่จะพูดคุยกับครอบครัวเพื่อให้รับทราบการดำเนินไปของโรคของเเพรว สุดท้ายเเพรวจึงกลายเป็นคนไข้มะเร็งของเราอีกคนที่อยู่ในโปรเเกรมการดูแลระยะสุดท้าย เเพรวเล่าให้ฉันฟังว่า "ความฝันอีกอย่างหนึ่งที่หนูอยากได้คืออยากเห็นหน้าพ่อ พ่อทิ้งหนูกับเเม่ไปตั้งเเต่หนูอยู่ในท้องเเม่ เเต่เเม่บอกหนูว่าพ่อตายเเล้ว เเต่หนูไม่เชื่อ พ่อหนูเป็นคนสุพรรณ" ฉันได้เเต่รับฟังสิ่งที่เเพรวบอกเเต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเเพรวได้อย่างไร
เเต่สิ่งหนึ่งที่ฉันคิดว่าจะช่วยเเพรวได้คือ "หนูอยากร้องเพลงค่ะพี่กุ้ง หนูอยากเป็นนักร้อง หนูอยากขึ้นเวทีร้องเพลงเเล้วก็มีคนฟังหนูเยอะๆ ร้องทีละหลายๆเพลงคนเดียว" "เอามั๊ยพี่จะจัดคอนเสิร์ตเล็กๆให้เดี๋ยวกลับไปปรึกษาทีมและหานักดนตรีก่อนนะ" ฉันบอกเเพรว จริงเหรอพี่กุ้งหนูอยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆจัง "ได้พี่จะรีบทำให้เร็วที่สุด" ฉันพูดพลางก็หันไปมองเเพรว ภาพที่เห็นคือใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ยิ้มที่บ่งบอกถึงความหวังเเละมั่นใจว่าตัวเองจะต้องสมหวังเเน่นอน
เสร็จจากภารกิจพิชิตฝัน ฉันเองยังต้องมีภารกิจต่อไปอีกคือประชุมคณะกรรมการคลินิกบริการของเเผนกเเละต่อด้วยการขึ้นเวรบ่ายต่อจนถึง 6 ทุ่ม วันนี้ถึงเเม้จะเหนื่อยกับการทำงานเเต่ฉันคิดว่าฉันได้ทำสิ่งที่มีค่ามีความหมายให้กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ท่านอาจารยสุรพลมักจะสอนเสมอว่า สำหรับเราอาจจะเป็นสิ่งเล็กน้อย เเต่สำหรับเขาคือสิ่งที่ยิ่งใหญ่เเละมีค่าต่อชีวิตทั้งชีวิต

เเพรวขณะทานข้าว ฉันอาสาเลี้ยงข้าวเเพรวเเละพาเดินชมห้าง
เเพรวบอกกับฉันว่าหนูไม่เคยเดินห้าง บ้านหนูมีเเต่ทุ่งนา

เเพรวขณะเลือกวิกเพื่อหาชิ้นที่ถูกใจ

วิก 3 เเบบที่เเพรวเลือกชนิดตัดสินใจไม่ถูก รักพี่เสียดายน้อง

สุดท้ายลงตัวที่ทรงนี้ พี่กุ้งว่าสวยมั๊ยคะ
สวยมากค่ะ น้องแพรว
ขอบคุณกุ้ง แทนคนไข้เด็กมากๆนะคะ
มีพยาบาลดี ทีมดี ชีวิตที่เหลือของคนไข้น่าจะมีความสุขขึ้นนะคะ
พี่เเก้วขาขอบคุณนะคะที่มาให้กำลังใจทั้งทีมทำงานเเละคนไข้เด็กระยะสุดท้าย
วันหยุดทำอะไรคะ พี่ไก่ ประกายบอกว่าไม่ควรไปไหนนะคะ อยู่บ้านปลอดหวัดที่สุดค่ะ
สวัสดีค่ะ น้องกุ้งน่ารักมากเลย เชื่อเหอะสิ่งที่เราทำอย่างน้อยก็เราก็มีความสุข ขอบคุณกับสังคมที่ได้รับจ๊ะ
สวัสดีค่ะ
สวัสดีคะ
น้องกุ้งคะ
ขอชื่นชมคะ
ทรงผมนี้น่ารักมากๆคะ เหมาะกับน้องแพรวมากๆคะ
ฝากบอกน้องด้วยว่าแม่ต้อย ให้กำลังใจมากๆคะ
รักนะจุ๊บ จุ๊บ
เป็นภาพที่สวยที่สุดที่พี่เคยเห็นมา
เป็นกำลังใจให้นะคะ
อ่านด้วยความรู้สึกศรัทธาต่ออาชีพพยาบาลค่ะ
ขอให้มีความสุข ยิ่งๆขึ้นนะคะ
อยากกฟังน้องแพรวร้องเพลงค่ะ
สวัสดีค่ะ พี่สาว
ทรงนี้ อินเทรน ค่ะ
พี่แหววมาร่วมซึมซับความดีงามทั้งหมดทั้งมวลที่บันทึกไว้ (ย้อนหลัง)
เยี่ยมมากค่ะ และก็อนุโมทนาบุญกับกิจกรรมความดีงามจากหัวใจ ขอให้มีความสุขมากมาย และก็เป็นผู้เติมเต็มสุขภาวะด้านจิตวิญญาณให้ผู้อื่นตลอดไปนะคะน้องกุ้งนาง
ด้วยจิตคาระวะ
สิ่งปรุงแต่งทั้งหลาย ไม่เที่ยงหนอ มันเกิดก่อ ตามหน้าที่ มีสังขาร
แล้วก็ดับ เป็นธรรมดา ตามอาการ ไม่อยู่นาน มันเป็น เช่นนี้แล
อาการระยะลุกลามนี้ไม่รู้ว่าร้ายแรงหรือระยะสุดท้ายแล้วยัง จะระยะไหนก็แล้วแต่ ชีวิตของคนเป็นโรคมะเร็ง คงจะไม่ยืนยาวถึงไหน สิ่งที่ทำให้ได้ ในระยะนี้พี่สุก็คงจะให้ได้แต่กำลังใจ และขอสิ่งศักดิ์คุ้มครองหรือปาฏิหาริย์ ให้น้องแพรว ได้หายจากโรคร้ายแรงนี้
ถ้าหากมีหนทางหรือไม่ก็ช่วยเขาให้ได้มีอายุที่ยืนยาวไปอีกซักหน่อย และถ้าหากระยะที่ยืนยาวอยู่ได้นี้ ก็ให้เขาสมหวังในสิ่งที่จะให้เขาได้ ไม่เกินความเป็นจริง จัดคอนเสริตเล็กๆในนั้น แล้วเปิดให้เขาได้มีคาราโอเกะเล็กเล็กๆน้อยๆ (หลังจากที่ได้วิกผมแล้ว)สวยจังเลย
อย่างน้อยเขาจะได้มีกำลังใจว่ายังมีคนห่วงใยเขาอย่างจริงจัง แม้ว่าเขาจากไป เขาก็จะมีความรู้สึกอิ่มใจ ที่พี่นางฟ้าพยาบาลทุกคนได้เมตตากรุณาปราณีเขาอย่างมากมาย (และที่สำคัญ อย่าบอกเขาเรื่องเวลาที่เขาเหลืออยู่ เพราะจะทำให้เขาไปเร็วเกินไป)
แต่สำหรับการค้นหาพ่อของน้องแพรวนั้น ถ้าเขาไปมีครอบครัวใหม่แล้ว คงจะไม่มี เยื่อใยต่อกันแล้ว ค้นหามาได้ ก็จะเป็นปัญหามากกว่า และอีกอย่างน้องแพรวก็โตแล้ว ไม่จำเป็นต้องหาพ่อหรอก ไม่รู้เจอแล้วเขาจะรักเราผูกพันหรือเปล่า ลูกกับภรรยาใหม่เขาก็มี
ถ้าหากเวลามีจำกัด ญาติพี่น้องที่มีอยู่ ก็คงได้รัก ได้อบอุ่นกับครอบครัวที่มีอยู่ก็ดีแล้ว
เป็นกำลังใจให้น้องกุ้ง สุธีรา พร้อมทั้งนางฟ้าทั้งหลายนะคะ ถ้าพี่มีโอกาสไปขอนแก่นจะไปเยี่ยมคะ กับคุณแดง ปลูกดอกไม้ทั้งสวน อยู่โรงพยาบาลเดียวกันหรือเปล่า ลืมสังเกตคะ ถ้าอยู่ด้วยกัน จะแอบไปดูก่อน ถ้ายุ่งจะไม่เข้าไปทักคะ(มีการ)
เเต่ก่อนที่เราจะบอกทีมจะคุยกับครอบครัวก่อน ว่าควรจะบอกมั๊ย ส่วนใหญ่ครอบครัวจะขอบอกเด็กเอง การบอกเป็นสิ่งที่ดีอย่างหนึ่งคือเขาจะได้เตรียมความพร้อม เเละจัดการสิ่งที่ค้างคาใจอยู่กับคนรอบข้างเเละสิ่งไหนที่ยังไม่ได้ทำก็จะได้ทำ
ตอบอีก 1 คำถามค่ะ กับพี่เเดงอยู่ทีมการพยาบาลเดียวกันค่ะ