ประสบการณ์ดีๆหลายอย่างที่ได้พานพบและอยากแบ่งปันให้คนเป็น "ครู" ได้เรียนรู้ร่วมกัน ประสบการณ์เหล่านี้เกิดขึ้นไม่ใช่เกิดจากการไปเรียนที่เมืองนอกเพียงมุมมองเดียว แต่เกิดจากการเรียนรู้ที่ได้เรียนในวิชาที่เกือบจะคล้ายกันในมหาวิทยาลัยไทยก่อนไปเรียนซ้ำอีกครั้งที่ UW (University of Washington, Seattle) จึงอยากนำมาแบ่งปัน เพื่อให้ผู้อ่านได้นำไปเป็นข้อคิดในการช่วยกันพัฒนาวงการศึกษาบ้านเราค่ะ เคยเล่าให้หลายคนฟังเกี่ยวกับมุมมองดีๆ และถูกลูกยูว่า "อย่างนี้ต้องเขียน"
...เคยมีครูเคยเปรยๆว่า ทำไมเด็กไทยจึงได้ชื่นชมครูฝรั่งนักหนา...คำตอบมันมีค่ะ สิ่งหนึ่งที่น่าชื่นชมคือ การให้เวลา การให้คุณค่า และการกระตุ้นต่อมอยากรู้...
อย่างในวิชา Independence study ชื่อมันก็บอกนัยของมันอยู่แล้วว่าเรียนอย่างอิสระ แต่ใช่ว่าเค้าจะปล่อยให้เราค้นหาอย่างเคว้งคว้างไร้ร่องรอย แต่เค้าจะทำให้เราอยากรู้อยากเห็น...
ในวิชานี้เมื่อคุณลงทะเบียนกับเค้าแล้ว ครูเค้าจะนัดเวลาให้พบในตารางทันที การนัดก็จะเป็นแบบ วันพฤหัสส่งงาน วันจันทร์พบและคุย เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆจนหมด quarter (ราว 8สัปดาห์) เราก็มีหน้าที่ตั้งหน้าตั้งตาเรียน เริ่มตั้งแต่ ตั้งเป้าหมายของตนเอง แล้วค่อยๆเดินไปในแนวทางที่เราต้องการ ครูเค้าก็จะค่อยๆเอาไม้เขี่ยเราให้ไปข้างหน้า (ประมาณเหมือนครูกำลังเล่นเอาไม้เขี่ยล้อจักรยาน ที่เคยเล่นเมื่อเด็กๆ)ในแต่ละสัปดาห์เราต้องหาเอกสาร อ่าน ย่อยออกมา เขียนส่งงานสั้นๆ ไม่จำเป็นต้องมาก (เค้าไม่เน้นเรื่องปริมาณ) แล้วก็ไปคุย ครูก็ถามโน่นถามนี้ไปเรื่อยๆ แต่คำถามเหล่านั้นมันกระตุ้นให้เราอยากกลับไปอ่านและกลับมาคุยใหม่เสมอ การคุยแต่ละครั้งเราไม่เคยรู้สึกเลยว่าเราจะหดหู่ เพราะความไร้ค่า ส่วนหนึ่งจากครูเค้าจะแสดงออกให้เราเห็นว่าเราทำการบ้านมา
