การเบียดเบียนชีวิตผู้อื่นย่อมนำทุกข์มาให้
...มีเรื่องขำๆ จากเรื่องของผึ้งมาเล่าให้ฟังครับ
ที่ห้องเรียนภาษาไทยชั้น 3 ของอาคารเรียนมีผึ้งจะทำรังน่าจะได้แล้วประมาณ 2 เดือน
...ตอนสายๆ คุณครูภาษาไทยก็มาตัดพ้อให้ฟังว่า มีคนไปตีผึ้งที่ห้องแล้ว ท่านก็บ่นคนที่ไปตีผึ้ง (เห็นว่าเป็นช่างติดพัดลมที่จ้างมา) ตอนเช้าเห็นผึ้งเหลืออยู่บางส่วน แต่สายๆ ผึ้งหนีไปหมด ท่านบอกว่าผึ้งที่มาอยู่มันมาอาศัย มาหลบฝน แต่คนไปกลับไปเบียดเบียนมัน ทำให้มันต้องอพยพ และถูกไฟสุมตายบางส่วน
...ท่านบอกว่า จะบอกให้คนที่ไปตีผึ้ง "ช่วยไปตามผึ้งกลับมาอยู่ที่เดิม" แล้วจึงจะให้อภัย สร้างความฮาให้กับเพื่อนครูไปตามๆ กัน
ก็น่าสงสารผึ้งมันนะครับอุตสาห์มาอาศัยชายคาโรงเรียนทุกๆ ปี แต่มีคนใจร้ายทำได้ลงคอครับ
ช่วยไปตามผึ้งให้กลับมาอยู่ที่เดิม...ยายธีปลูกป่าเวลาผ่านไปหลายปีดีดัก..ป่านี้ก็มีผึ้งมาอยู่..อยู่มาวันหนึ่งเห็นกับตา..มีชาวบ้านหนุ่มและเด็กสองสามคนมีทั้งอ้วนผอม(ไม่มากจึงคิดว่าไม่ใช่เด็กอดอยาก)ขนบันใดมาตีผึ้งในป่าของยายธีได้ผึ้งรังโตน้ำผึ้งหวานเยิ้ม..ยายธีสงสารผึ้งที่ถูกตีรัง..ถามเขาว่า..มาตีผึ้งนี้ทำไม..เขาตอบว่าจะเอาไปกิน...ถามเขาต่อไปว่า..รู้ไหมว่าที่นี้เป็นป่าปลูกไม่ใช่ป่าสารธาณะ..เด็กๆไม่ตอบ..ทำตาปลิบๆ..(จะไปฟ้องใครก็ใช่ที่)..แล้วที่ตีผึ้งก็เป็นการทำลายรังมัน..เด็กหนุ่มตอบว่า..แล้วมันก็ทำรังใหม่อีก...ยายธี(วุ่นวายอยู่ในหัวใจ..เรื่องสงสารผึ้งกับการทำรังใหม่ที่ต้องใช้เวลา)..อยากให้ผึ้งกลับมาอยู่เร็วๆไม่รู้จะทำอย่างไรจึง..จัดแจงวิ่งไปเอากล้องมาถ่ายรูปรังผึ้งที่เด็กถืออยู่..พร้อมกับบอกว่า..ต่อไปนี้ไม่ใช่ตีผึ้งอย่างเดียว..ให้ทำวิจัยเรื่องผึ้งด้วยให้ไปบอกครู..เพราะยายธีเพียงอยากรู้ว่าผึ้งจะกลับมาทำรังอีกไหมแล้วใช้เวลาเท่าไรที่จะให้เหมือนเดิม..๕๕๕๖..เรื่องนี้ทำให้ยายธีเป็นทุกข์อยู่นานแอบคิดว่า"ทุกขะโตทุกขะถานัง"..อิอิ..ยายธีก็สั่งให้เขาไล่ผึ้งเพราะผึ้งมาทำรังใต้เตียงที่ยายธีนอนผึ้งถือโอกาศตอนไม่อยู่..ก็เบียดเบียนซึ่งกันและกัน..เจ้ากันไป..ขำไหมคะ
สวัสดีค่ะ