บางครั้งเราต้องหาเวลาให้ตัวเองบ้างเพื่อเป็นของขวัญให้ชีวิตได้มีแรงเดินต่อไป

วันนี้หยิบงาน ๒ ชิ้นขึ้นมาทำนั่นก็คือรายงานความก้าวหน้างานวิจัยของ สทศ. (สำนักการทดสอบการศึกษาแห่งชาติ) และงานวิทยานิพนธ์ของตัวเอง (ที่ถ้าเราไม่เขียนมันก็คงไม่มีใครมาเขียนให้) แต่จนแล้วจนรอดด้วยกับมรสุมตลอดสัปดาห์ของชีวิตกับบททดสอบบนความท้าทายเลยทำให้งานที่ตั้งใจหยิบขึ้นมาทั้ง ๒ ชิ้นเป็นอันต้องล้มไม่เป็นท่าภายในเวลาไม่กี่นาทีหันไปหันมาบนโต๊ะทำงานเจอหนังสือเล่มหนึ่งซึ่งซื้อมาอ่านานแล้วแต่ก็อ่านไม่จบสักทีนั่นก็คือหนังสือ "เราหลงลืมอะไรบางอย่าง" เป็นหนังสือที่ได้รับรางวัลซีไรต์ประจำปี ๒๕๕๑ ที่ผ่านมา หยิบจับมาอ่านได้สักครู่ใหญ่ๆก็ได้มุมคิดแง่มองผ่านงานรวมเรื่องสั้นเล่มนี้

 

ว่า...

บางครั้งเราเองก็หลงลืมอะไรหลายๆสิ่งที่ใช้ความพยายามวิธีการหลากหลายให้ได้มาซึ่งคำตอบของเรื่องราวต่างๆแต่เรากลับลืมสิ่งที่ควรจะเป็นในการขบคิดคำตอบที่ควรจะทำมากกว่าการหาวิธีการอันหลากหลาย และเมื่อลองมองย้อนดูตัวเองในวันนี้กับภารกิจของตัวเองที่มีมากมายก่ายกองทำให้หันมาขบคิดถึงคำกล่าวหนึ่งที่ว่า

ท่านนบีมูฮำหมัดได้กล่าวว่า

رواه البخارى ( نعمتان مغبون فيهما كثير من الناس الصحة والفراغ )

" มีนิอฺมัต (ความสุข ความโปรดปราน) อยู่ 2 ประการ มีคนส่วนใหญ่จะหลงลืม นั่นคือ การมีสุขภาพที่ดีและมียามว่าง "    รายงานโดย อัลบุคอรี

      ตอนนี้ยอมรับเลยครับว่า...งานประดังเข้ามาตลอดหลายสัปดาห์แล้ว  อีกทั้งงานประจำของตัวเองก็ยังสะสางไม่หมดสักที วิทยานิพนธ์ที่คิดจะทำจะขีดจะเขียนกลับล้มไม่เป็นท่าทุกที ปีนี้ขอทำเรื่องลาศึกษาต่อก็ไม่เป็นผลรอบหน้าคงต้องสู้ให้ถึงที่สุดจุดจบหากต้องหยุดพักเพื่อเคลียร์เรื่องนี้ถึงขั้นต้องออกก่อนก็คงต้องยอมครับเพื่อจะได้เดินไปตามแผนที่วางไว้บ้าง มีบางอย่างครับที่ตัวเองคิดอยากจะทำแต่ติดกับบางสิ่งบางอย่างที่ว่าอยู่นี้เลยต้องพยายามให้ถึงที่สุดครับด้วยความหวังและดุอาอฺครับ เพิ่งเข้าใจมากขึ้นกับคำกล่าวที่ว่า "มุสลิมที่มีหน้าที่มากกว่าเวลา" มันเป็นอย่างไร (ขอบคุณ อ.อิบรอเฮม IBM ครูปอเนาะ ของเราที่ทำให้ผมเรียนรู้และเข้าใจอะไรชัดแจ้งมากขึ้น ขออัลลอฮฺทรงประทานความดีงามแก่ท่านครับ)

 

นี่ครับสภาพการงาน ณ ตอนนี้...

ขอพระเจ้าโปรดประทานแสงสว่างและแนวทางแก่บ่าวของพระองค์ด้วยเถิด...