ตอนแรกที่เข้ามาอยู่ใน GotoKnow  เห็นภาพสวย ๆ ของใครต่อใครก็สงสัยว่าเขาทำอย่างไรกัน  เมื่อได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันมากขึ้น  ก็ทำให้ทราบวิธีการตกแต่งภาพว่ามีวิธีการมากมาย

       ส่วนการถ่ายภาพทำให้ทราบว่ามีผู้รักและหลงใหลการถ่ายภาพอยู่ไม่น้อย  เห็นน้องเดย์และน้องเอกคุยกันเรื่องกล้อง  ได้แอบไปอ่านด้วย  เรียนรู้รูปแบบและลักษณะของกล้องที่น่าคบหา 

       วันหนึ่งได้ไปรอพบกับน้องเอกที่สนามบินพิษณุโลก คาดว่าจะต้องสะพายกล้องและแบกเป้  ผิดคาดนิดหน่อยเป็นสวมใส่สูท สะพายกล้องและลากกระเป๋า  ครั้งแรกที่ได้พบก็พอจะทราบว่า "คนที่เล่นกล้องเป็นคนอ่อนโยน ใจเย็นและละเอียดอ่อน มองโลกในแง่ดี"

        ครั้งที่สองนัดเจอน้องเอกที่สุวรรณภูมิ เพื่อไปเดินทางไปหาดใหญ่  คราวนี้เป็นไปตามการคาดคะเน แบกเป้ สะพายกล้อง นั่งปุ๊บรีบเปิดกระเป๋ากล้องทันที และหยิบกล้องอย่างทะนุถนอม  ค่อย ๆเล็งกล้องไปยังเป้าหมายที่ต้องการ  มองนิ่งคล้าย ๆกับไม่หายใจ

       ครั้งที่สามนี้เป็นโอกาสที่ได้สังเกตเห็นการถ่ายภาพของน้องเอกอย่างเต็มตา นับตั้งแต่การจับกล้อง การวางกล้องและกิริยาการมองผ่านเลนซ์ของน้องเอก  จึงไม่สงสัยว่าภาพของน้องเอกแต่ละภาพเป็นที่ถูกใจมาก ๆ

           กล้องราคาแพงก็จริง หากคนถ่ายภาพไร้ฝีมือ ไร้อารมณ์ และประกอบกับความไม่รักไม่ชอบที่จะมองผ่านเลนซ์แบบน้องเอกก็คงจะถ่ายภาพออกมาให้ดูสวยงามไม่ได้แน่นอน  บางภาพกว่าจะได้ภาพเห็นน้องเอกใช้เวลานานมาก

             ขอขอบพระคุณภาพถ่ายทุกภาพ  ที่ได้รับการอนุเคราะห์ให้มาแบ่งปันในบันทึกที่ผ่านมาและบันทึกฉบับนี้  ขอเป็นกำลังใจให้ในการ "มองผ่านเลนซ์"