หนึ่งชีวิต

 

 ในชีวิตจริง  ของหญิงคนหนึ่ง

 

ตะวันคล้อย เคลื่อนขับลับขอบฟ้า         สนธยาเลื่อนผ่าน สัญญาณเหงา

ค่ำคืนนี้ มีแต่แค่ตัวเรา                  ที่ต้องเศร้าทุกข์ทนปรนเปรอกาย

 

ได้แต่คร่ำ  ครวญให้ หัวใจคิด        กับชีวิต  ยากแค้น จนเหลือหลาย

อยากมีบ้าง ชาติหนึ่ง แสนสบาย      เลี้ยงดูยาย พ่อ แม่แก่ชรา

 

เหมือนมีกรรม ตอกย้ำ กระหน่ำซัด   ให้พรากพลัด จากถิ่นถวิลหา

ถูกผู้คน ตราให้ ไร้ปัญญา             มองด้อยค่า  คิดชั่ว ขายตัวกิน

 

มีใครบ้าง อยากทำ ระกำจิต            แต่ชีวิตเหลือทน  จนโผผิน

แม่ก็ป่วย  รักษาเป็นอาจินต์           ซ้ำพ่อสิ้น  ดวงตา  พามืดมน

 

อีกทั้งยาย ที่แก่ ดูแลยาก               ต้องลำบาก  ฝืนทน คนสับสน

มันอ่อนล้า  แรงนับ  แสนอับจน      จึงจำทน   ชาตินี้  ยอมพลีกาย

 

เคยมีชาย คนรัก ก็ มักหลอก           ช่างกลับกลอก  หลอกต้ม เมื่อสมหมาย

เขาเพียงหวัง ชมแต่ แค่ลวดลาย     แล้วก็หาย  ลาลับ ไม่กลับมา

 

เกิดเป็นหญิง  ยากจน ทนลำบาก   จะหวังฝาก  พึ่งใจ ใครเล่าหนา

ต้องใช้หนี้ สินทรัพย์  ที่รับมา       จนปัญญา ร้าจิต  จนคิดปลง

ต้องตัดสิน  สิ้นแล้ว  แม้แผ้วหมอง  อีกยังน้อง  ที่เรียน  เพียรประสงค์

หวังสำเร็จวิชา  พาจำนง              จึงต้องปลง  ลงสู้  ต้องดูแล

 

ทั้งพ่อแม่  มีคุณ การุณยิ่ง           เป็นยอดมิ่ง ยิ่งกว่าห้วง ห่วงดวงแข

ยายที่รัก  ทั้งแลน้อง ดังดวงแด      ขอเพียงแค่  ให้สุข ทุกคนพอ

 

ยอมพลีกาย ชายเอ๋ย เชยเรือนร่าง     สุดอ้างว้าง  ศักดิ์ศรี ไม่มีหนอ

หวังเพียงแต่  วันหนึ่ง ซึ่งเฝ้ารอ        ให้ แม่พ่อ เป็นสุข สุดวาจา

 

จะเก็บเงิน เอาไว้ มาใช้หนี้              พอเหลือที่  เป็นทุน ค้ำจุนหนา

น้องเรียนจบ  สมใจ ในอุรา            จะ ผิน มา หา แม่ และ แลดู

 

หวังสักวัน  ทุกสิ่ง  ถวิลหา             คงหวนมา ไม่เฉ แต่เท่ห์หรู

วอนเทวา  เบื้องบน  คนรับรู้           ที่ทำอยู่ เพราะจน จึงทนทำ

 

วอนผู้คน ให้เข้าใจ  ให้โอกาส        อย่าได้อาจ  ซ้ำเติม  จนเกินช้ำ

ที่ทำอยู่ ต่ำแล้ว แก้วระกำ               วอนอย่าย่ำ กรรมมี  นี้จึงมา

 

คนทุกคน  ล้วนจิต  คิดอยากดี         แต่ที่มี โอกาส ยากนักหนา

มันสูงต่ำ  เหลื่อมล้ำ ล้น  ทนนานมา  นี่แหละหนา  น่าคิด  ชีวิตคน