ละ

Wp09

 

 

 

 

ละ 

คนเรายึดติด ใน คน สิ่งของ หนังสือ เสื้อผ้า เครื่องใช้ ฯลฯ

ติดกันมากมายก่ายกอง

วันแรกที่ย้ายภูมิลำเนามาที่นี่ จังหวัดนี้ หลังจากจบการศึกษา มาทำงาน และพำนัก ณ บ้านหลังนี้

จำได้ว่ามีเสื้อผ้านับชิ้นได้ มีหม้อหุงข้าวไฟฟ้าจิ๋วหนึ่ง และมีกระทะไฟฟ้าที่ไว้ต้มบะหมี่สำเร็จรูปอีกหนึ่ง

ตำรามีประมาณหกเจ็ดเล่ม หนังสืออ่านอื่น ๆ ไม่ถึงสิบเล่ม

เรา ไม่เคยลำเลียง หรือถ่ายโอนให้ใคร ที่นำไปใช้ประโยชน์ได้ จริงจังก่อนหน้านี้

เรายึดติดนั่นเอง

 

สองสามวันนี้ เมื่อจัดบ้าน พบสิ่งของเสื้อผ้ามากมาย เกินความจำเป็น

เอาออกมาเรียงราย

สิ่งของมีเพิ่มเติมมาขนาดนี้เชียวหรือ แม้จะภายในระยะเวลาเป็นสิบ ๆ ปีก็ตาม

 

ตามน้อง ๆ ที่ที่ทำงาน เพื่อน และญาติมิตร มาเลือกไปใช้ตามความชอบ เหมาะสม

กองสิ่งของพร่องไปทีละนิด ใจเราเต็มขึ้นทีละหน่อย 

เป็นเรื่องที่ไม่อาจกล่าวออกมาได้ให้รู้สึกได้ 

คนที่เคยทำแบบนี้คงพบและเข้าใจความรู้สึกนี้ 

 

พลัน

วาบความคิดหนึ่งออกมาค่ะ

นับแต่นี้ไป เราจะพยายามดำรงชีวิตเลียนแบบ "พระ"  ที่เป็นนักปฏิบัติ

กินอยู่แต่น้อย

พอกับร่างกาย

สิ่งของที่ควรมีติดกาย

ติดบ้านน้อยสิ่งที่สุด

 

 

จนกว่าเราจะ

 “ละ”

ไม่ยึดติดอะไรเลย

 

 

ได้

 

******       ******