ผมหลับตา...นึกภาพในอดีตภาพที่ผมก้มกราบครู ...ในมือ ถือดอกเข็ม หญ้าแพรก และดอกมะเขือ .....ในหัวใจก้องกังวาลด้วยคำอธิษฐานจิตมากมาย...บทเพลงบูชาพระคุณครู ดังกระหึ่ม!!...ปาเจราจริยา โหนติ คุณุตตรานุสาสกา.... ข้าฯขอประณตน้อมสักการ บูรพคณาจารย์........ทุกวันนี้ ผมยังคงเชื่อมั่นด้วยหัวใจของผมว่า....ครูคือผู้ให้ตัวจริง ที่มายืนอยู่แถวหน้าพร้อมกับพ่อแม่ของผมได้อย่างสง่างามยิ่งนัก..
ชีวิตคนเรา จุดจบก็แค่การไม่ได้มีชีวิตอยู่
ชีวิตของผม...ก็ไม่ต่างจากคนอื่นทั่วไป รอเวลาร่วงโรยไป...
วันเวลาผ่านพ้นไป....ผมอาจเจอ สิ่ง ดี ดี เข้ามาในช่วงชีวิต หลาย ๆ สิ่ง
สิ่งหนึ่ง....ก็คือการได้พบผู้ให้ที่ผมตราไว้ในหัวใจว่า.....ผู้ให้ที่ทำให้ผมยืนมาอยู่ได้ทุกวันนี้ ไม่ใช่ใคร....อื่นไกล
เป็นผู้ให้...ที่ไม่น้อยหน้าไปกว่า ผู้ที่ให้กำเนิดผมแม้สักนิดเดียว
ผมอาจโชคดีกว่าใครบางคน.......ได้เจอผู้ให้.. ที่ให้ด้วยจิตวิญญาณของความเป็นครู
ผมหลับตา...นึกภาพในอดีต
ภาพที่ผมก้มกราบครู ...ในมือ ถือ ดอกเข็ม หญ้าแพรก และดอกมะเขือในหัวใจก้องกังวาลด้วยคำอธิษฐานจิตมากมาย
บทเพลงบูชาพระคุณ ครู ดังกระหึ่ม!!
ปาเจราจริยา โหนติ คุณุตตรานุสาสกา....
ข้าฯขอประณตน้อมสักการ บูรพคณาจารย์........
ทุกวันนี้ ผมยังคงเชื่อมั่นด้วยหัวใจของผมว่า....ครูคือผู้ให้ตัวจริง ที่มายืนอยู่แถวหน้าพร้อมกับพ่อแม่ของผมได้อย่างสง่างามยิ่งนัก
และวันนี้ ล่ะ....เกิดอะไรขึ้น !!! ........เสียงคำรามของความโหดร้าย ณ ด้ามขวานทอง ถิ่นที่ผมอาศัยอยู่.....กลับทำลายหัวใจของผมอย่างไร้ความปราณี
ผมคิดทุกครั้ง......ว่าหัวใจของผู้ที่ทำร้ายจิตวิญญาณของครู ที่พวกเค้าเหล่านั้นก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า....พวกเค้าเหล่านั้นไม่เคยมีครู.....หัวใจของพวกเค้าเหล่านั้น ทำด้วยสิ่งใดหนอ!!!
ผมได้แต่คิด ....และพูดอยู่ในความรู้สึกของตัวเองทุกครั้ง.....
ทุกครั้ง...ที่ร่างอันไร้วิญญาณของครู... นอนแน่นิ่งจากกระบอกปืน ที่มาพลัดพรากหัวใจที่มีแต่ให้ไปจากร่างกาย .... "ร่างกายที่ไร้อาวุธ ในมือที่ถือแต่ด้ามชอล์ค ....ใจจดจ้องแต่ลูกศิษย์"
ทำไมถึง...เชือดเฉือน หัวใจอย่างไร้ความยุติธรรมเช่นนี้
ผมอยากถาม....ถึงหัวใจของพวกเขาเหล่านั้น ว่าทำด้วยสิ่งใด...
พวกคุณเคยรู้บ้างมั้ยว่า
........................
........................
........................
.....หัวใจร้องไห้!!! เป็นเช่นไร....
ผมคงหยุดการกระทำเหล่านี้ไม่ได้.....
ผมได้แต่ภาวนาเสมอ ภาวนาทุกครั้งว่า....ผมอยู่ที่นี่ ผมรักถิ่นที่ผมอยู่ ผมรักผู้มีพระคุณต่อผม
ผมอยากเห็น "สันติภาพ"
ผมอยากเห็นรอยยิ้ม.... แทนคราบน้ำตา
โปรดอย่าทำร้ายหัวใจของครู.....ผู้มีแต่ให้
ผมมิอาจขอร้อง....ให้คุณหรือใครคล้อยตาม
ผมอยากพูดแทนหัวใจของครู...ผู้มีแต่ให้
ถ้าสวรรค์ มีอยู่จริง...ผมใคร่ขอความยุติธรรมให้เกิดขึ้นบ้าง
ขออย่าให้ชีวิตที่มีคุณค่า...เป็นเพียงแค่ใบไม้ร่วง...
คุณงามความดี ที่มีอยู่ ขอมอบแด่.ครูผู้เสียสละ ที่จากไป
ขอบคุณภาพจาก ..internet
สวัสดีจ๊ะ ชีวิตคนเป็นครูก็เท่านี้ ได้มีบทความดีดี มันเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงจิตใจได้มากทีเดียวเชียวแหล่ะ ขอบคุณบทความดีดีที่มีให้
สวัสดี ครับ ครูป้อม
ผมรู้สึก...ว่าถ้าผมไม่ได้เขียน บันทึกนี้ขึ้นมาก่อนทานข้าวเที่ยง
ผมก็จะรู้สึกว่า...ผมขาดสิ่งใดไป
ผมนั่งฟังข่าว...ระหว่างทางที่มาทำงานช่วงเช้า
ผมรู้สึก...ถึงการสูญเสียอย่างที่ คน ๆ หนึ่งที่คิดได้ว่า...เหตุการณ์เยี่ยงนี้...เกิดขึ้น ครั้งแล้ว ครั้งเล่า... และเกิดขึ้นบ่อย จนตัวเองรับไม่ได้...ได้แต่ คิด คิด และก็คิด...ว่า ทำไม ทำไม และ ทำไม
คงมีใครหลายคนที่คิดแบบผม สุดท้ายแล้วคำตอบเป็นเช่นไร
วันนี้ หัวใจผม...เรียกร้อง เช่นนี้ ครับ
ขอบคุณ ครูป้อม ครับ
สวัสดีค่ะ
มาอ่านและเห็นด้วยกับที่คุณแสงแห่งความดีกล่าวไว้...
ขออย่าให้ชีวิตที่มีคุณค่า...เป็นเพียงแค่ใบไม้ร่วง...
ร่วมระลึกถึงคุณครูจูหลิงและพระคุณคุณครูทุกท่านค่ะ
ส่งใจไปให้คุณครูที่อยู่ทางภาคใต้ ขอให้ปลอดภัยจาก... สิ่งไม่ดีงามทั้งปวง
ขอบคุณน่ะค่ะพี่แสง
สวัสดีค่ะแสงแห่งความดี
มาร่วมรำลึกถึงพระคุณของครู..
ครูคือผู้ให้ ผู้เสียสละ ภาพของครูและความดีงามของคุณครู...ติดตรึงในหัวใจไม่มีสิ่งใดมาลบเลือนได้
ฟังข่าวการสูญเสียครูแล้วเศร้า...ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ตั้งแต่ข่าวครูที่กำลังท้องถูกฆ่าจนกระทั่งวันนี้...เมื่อไหร่จะหยุดทำร้ายครูเสียที...
ขอร่วมรำลึกถึงคุณครูผู้เสียสละด้วยค่ะ.......
สวัสดีค่ะ
เป็นเรื่องเศร้ามากๆค่ะ
ครูผิดอะไร...
ขอให้ดวงวิญญาณของครูดีๆจงไปสู๋สุคติ....
สวัสดีค่ะ คุณแสงแห่งความดี
ในฐานะครูคนหนึ่งของประเทศ
ขอแสดงความเสียใจต่อคุณครูผู้จากไป
ขอทุกท่านจงไปสู่สุขคติ ความดีที่ท่านทั้งหลาย
ได้กระทำในขณะที่มีชีวิตอยู่ โดยเฉพาะการเป็นครู
ผู้มอบความเป็นคนโดยสมบูรณ์ให้กับเด็กๆ
จงเป็นกุศลสูงสุดนำพาทุกท่านได้จุติยังที่ที่ดี
ที่มีสุข..ตราบกระทั่งสู่นิพพานในอนาคตกาล
ด้วย..เทอญ..ขอร่วมรำลึกพระคุณครูทุกท่านค่ะ..
สวัสดี ครับ คุณคนไม่มีราก
เพิ่งทราบครับว่า ที่สันติอโศก....ยังคงมีสิ่งที่น่าค้นหาอีกมากมาย
.....
แค่ป้าย...ที่นำมาฝากที่บันทึกนี้...ทำให้รู้สึกว่า ใจผมเบาขึ้นเยอะเลยครับ....วันนี้ เขียนบันทึกที่หนักในความรู้สึกมากครับ....
การเขียนบันทึกแบบนี้....บางครั้งก็คิดครับว่า...เขียนดีไหมหนอ
โดยเฉพาะในพ.ท.ภาคใต้...การแสดงความรู้สึกแบบนี้ บางครั้งอาจกระทบกับกับอารมณ์อันไม่พึงประสงค์....ในบางสิ่งบางอย่าง
แต่ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งครับว่า...เมื่อเรารู้สึกอย่างไร...และแสดงออกไปเช่นนั้น...สิ่งดี ดี ที่ เรารุ้สึกและรับรู้ได้ จะคอยอยู่เคียงข้างเรา
ผมเชื่อเช่นนั้น ครับ
สวัสดีครับพี่แสงศรี
มาซึมซาบความเศร้านี้ด้วยคนนะครับ
ผมอ่านบทความนี้เสร็จแล้วรู้สึกว่า คุณครูที่ไม่ดีมากนักพอเห็นนักเรียนเคารพก็จะอยากจะปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น
เช่นกัน...นักเรียนที่เกเรพอเจอครูที่ดี ที่จริงใจทุกๆวัน เด็กคนนั้นก็จะดีขึ้นได้
แต่ใครที่ทำครูได้ถึงเพียงนี้ อาจจะไม่มีโอกาสได้เป็นนักเรียนของครูที่ดีมาก่อน หรืออาจจะถูกพลางตาจากอะไรก็แล้วแต่...
ขอให้ครูทุกท่านพ้นผ่านเรื่องร้ายๆเช่นทุกวันนี้เถิดเพี๊ยง..^_^
ขอบคุณมากครับพี่แสงศรี
มาร่วมเป็นกำลังใจให้ครูที่หน้าที่ในพื้นที่ครับ...
อยากเห็นความสงบเกิดขึ้นสักทีครับ...
เอามาตั้งเพื่อน....จะได้ระลึกถึง บ่อย ๆ
ความรู้สึก ดี ดี ที่มีให้กันอย่างสม่ำเสมอ
นี่ก็อีก คน เห็นแล้ว รู้สึกว่าอบอุ่น ทุกครั้ง
ด้วยความระลึกถึงครับ
สวัสดี ครับ คุณ
ผมเคยคุยกับคนที่มาอยู่ที่นี่...(สุราษฎร์ธานี)
เค้าบอกว่า...คนในพื้นที่ทุกวันนี้ มีอยู่ไม่มากนัก
บางส่วนไปซื้อที่แถวอีสาน...
ผมอาจรู้ไม่จริง...แต่นี่คือคำบอกเล่า...ที่ผมได้ยินมา
คิดกลับมาที่นี่อีกครับ...ผมอาจอยู่ห่าง
ความรู้สึกผม คงสู้คนในพื้นที่ไม่ได้...
แต่ถึงอย่างไรก็แล้วแต่...ผม คือ 1 กระบอกเสียงที่มีความรู้สึกร่วม
และทนกับความรู้สึกแบบนี้...ไม่ไหว
ขอบพระคุณมากครับ
ขอมอบแด่..เกียรติยศ ของครูคนหนึ่ง
ระลึกถึงการจากไป
สวัสดีค่ะ ชอบ MENT ที่ 14 , 15 น่ารักจัง เหมือนมีอะไรนะ
16 ก็ชอบ ไม่เคยเห็นเลยรูปนี้ ขอบคุณนะจ๊ะ ที่มีสิ่งดีดี ใน G2K
สวัสดีค่ะมาเป็นกำลังใจให้นะคะ
สวัสดี ครับ คุณ ก้านกอ