สวัสดี ครับ ครูป้อม

   ผมรู้สึก...ว่าถ้าผมไม่ได้เขียน บันทึกนี้ขึ้นมาก่อนทานข้าวเที่ยง

ผมก็จะรู้สึกว่า...ผมขาดสิ่งใดไป

   ผมนั่งฟังข่าว...ระหว่างทางที่มาทำงานช่วงเช้า

   ผมรู้สึก...ถึงการสูญเสียอย่างที่ คน ๆ หนึ่งที่คิดได้ว่า...เหตุการณ์เยี่ยงนี้...เกิดขึ้น ครั้งแล้ว ครั้งเล่า... และเกิดขึ้นบ่อย จนตัวเองรับไม่ได้...ได้แต่ คิด คิด และก็คิด...ว่า ทำไม  ทำไม และ ทำไม

   คงมีใครหลายคนที่คิดแบบผม  สุดท้ายแล้วคำตอบเป็นเช่นไร

   วันนี้ หัวใจผม...เรียกร้อง เช่นนี้ ครับ

ขอบคุณ ครูป้อม ครับ