พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว...

บัง(พี่ชาย)เหนื่อยไหม๊กับการทำงานในพื้นที่ผมเห็นบังไม่มีวันหยุดเลย (ผมยิ้มรับกับคำถามของนักศึกษาคนนึงที่ร่วมเดินทางไปสอนหนังสือเด็กๆกับผมในวัน(เหมือน)หยุดทำงานของผม อิอิ...แค่คิดจะหยุดก็ไม่ได้คิดแล้ว ถ้ามีวันหยุดก็คงเป็นเรื่องแปลกสำหรับผม ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)

 

 

        หากจะถามว่ารู้สึกยังไงกับตลอดระยเวลาการทำงานบนความท้าทายในหลายๆเรื่องของคนๆนึงกับการเรียนรู้เรื่องราวมากมายที่ไม่เคยเรียนรู้มาก่อน ยอมรับเลยครับว่าเหนื่อย(แบบมีความสุข)และหนักกับความอยากรู้ สิ่งหนึ่งที่สะท้อนคิดมุมมองของตัวเองสำหรับวันนี้หลังจากสอนนักศึกษาตั้งแต่เช้าจวบจนเย็นย่ำของวันนี้ คำตอบนึงที่ชัดขึ้นมาในหัวของผมคือ "ทำไมความท้าทายกับการสอนภาษาไทยในพื้นที่ถึงยังมีให้อีกมาก ใช่เราแค่คนเดียวหรือต้องยืนหยัดและทำความเข้าใจความถูกต้องของกำแพงภาษา" คำตอบคือคงไม่ใช่แน่เพราะลำพังเพียงแค่คนใดคนหนึ่ง หรือองค์กรใดองค์หนึ่งจะร่วมปริวรรตการเรียนรู้ทำความเข้าใจมุมมองทางด้านความคิดโดยเฉพาะภาษาผมมองว่ายังคงเป็นเรื่องของความท้าทายอีกมาก

 

 

คำตอบเดียวของคำถามของใครหลายคนกับผม ณ ตอนนี้ คือ คำตอบนี้ครับ...และนี่มั้งครับที่ผมต้องยิ้มรับคำถามของใครบางคนทุกครั้งกับคำถามที่ตอบกี่ครั้งก็อยากจะตอบอย่างนี้

 

 

 

พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว...อาจเป็นคำสั้นๆแต่มากมายด้วยความหมายที่่ลึกซึ้งเพราะ หากพรุ่งนี้ผ่านไปโดยที่ตัวเราไม่ได้ทำให้เรามีคุณค่าหรือสังคมมีคุณค่าเลย เราจะยอมให้พรุ่งนี้เช้าจะมาถึงไหม๊ครับ