ติดต่อ

  ติดต่อ

ของบางอย่างมองดูด้วยใจ เห็นชัดกว่ามองดูด้วยตา

  การต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่คือการต่อสู้กับความอยากของตัวเอง   

    หนังจีนเรื่อง The fastest sword สอนบางอย่างให้กับชีวิต

    เป็นหนังที่เล่าเรื่องผู้ชายคนหนึ่ง คือมือกระบี่ที่มีฝีมือเป็นที่เลื่องลือ วันๆ มีแต่ยอดฝีมือจากทุกสาระทิศมาขอประลอง เขาก็เอาแต่ฆ่าๆๆๆ จนวันหนึ่งแพ้ยอดอาจารย์ที่เขาไปพนันด้วยวาจาว่าถ้าแพ้ก็จะต้องติดตามรับใช้ จนกว่าจะทำงานสำเร็จเป็นที่พอใจของอาจารย์

เขาใช้เวลา 3 ปี ในการคัดลอกคัมภีร์ทั้งหมด แกะสลักพระพุทธรูป ซึ่งแต่ละครั้งอาจารย์ก็สั่งงานแล้วก็ทิ้งให้เขาอยู่ทำตามลำพัง คราวละ 6 เดือน ทำให้เขาต้องต่อสู้กับความอยากทำงานเสร็จเร็วๆ ลวกๆ เพื่อให้พ้นจากพนัน แต่งานก็ไม่เป็นที่พอใจอาจารย์สักที

   อาจารย์สอนไม่กี่ประโยค แต่มีคำพูดหนึ่งที่อาจารย์สอนคือ "ของบางอย่างมองดูด้วยใจ เห็นชัดกว่ามองดูด้วยตา"

   ท้ายที่สุดเขาฝึกจิตตัวเองจนสงบ อาจารย์จึงอนุญาตให้เขากลับบ้านได้ เขาเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยใจเย็นขึ้น หลีกเลี่ยงการปะทะ และหนีไปทำงานแกะสลักในหมู่บ้านเล็กๆ

แต่ท้ายที่สุดก็หลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้ แต่การต่อสู้ครั้งสุดท้ายนั้น เป็นการต่อสู้เพื่อผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อความยิ่งใหญ่ของตัวเองเช่นที่ผ่านมา

    หนังสอนให้รู้ถึงการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่คือการต่อสู้กับความอยากของตัวเอง สอนเรื่องความซื่อสัตย์ต่อคำพูดของตัวเองที่ยอมรับใช้อาจารย์ตามที่ลั่นวาจาไว้ และสุดท้าย ความรักก็มีอิทธิพลเหนือทุกอย่าง

    หนังก็ไม่ค่อยต่างจากเรื่องจริงในชีวิตของคนเท่าไหร่นัก และเรื่องราวบางเรื่อง ก็ "มองดูด้วยใจ ชัดกว่ามองดูด้วยตา" จริงๆ ค่ะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 26639, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก

ความเห็น (3)

ดิฉันชอบหนังแบบที่เมื่อดูแล้ว มีเรื่องที่ทำให้เก็บมาครุ่นคิด มากเลยค่ะ อาจารย์จันทรัตน์

หนังฝรั่งมีส่วนสำคัญ  ที่ทำให้ดิฉันนึกถึงคำว่า  "การรู้เท่าทันการสื่อสาร"  ด้วย  หลังจากเรียงลำดับชีวิตเป็นตารางได้แล้ว  ดิฉันก็อยากเขียนบันทึกถึงหนังที่เคยดูมา  อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องอะไรบ้างที่ยังติดประทับอยู่ในใจเรา   ทั้งๆที่นานเป็นสิบยี่สิบปีแล้ว  :) 

ขออภัยค่ะ  พิมพ์ชื่ออาจารย์ ตก ร.เรือ ไปตัวนึง....

ดิฉันโพสต์เสียหลายบันทึกเลย  อาจารย์โปรดอย่ากังวลกับการตอบนะคะ  ดิฉันอยากอ่านบันทึกของอาจารย์แบบรวดเดียวจบมานานแล้วค่ะ   ไหนอ่านแล้วก็อดเขียนต่อไม่ได้  เพราะบันทึกอาจารย์  ....เหมือนความรู้สึกที่ดิฉันอยากเขียน...อยากพูด  แต่เขียนออกมาให้กระชับ จับใจ  อย่างที่อาจารย์เขียนไม่เป็นอ่ะค่ะ

เห็นด้วยครับ...

นอกจากไม่ชัดแล้ว บางอย่างอาจจะมองไม่เห็นเลยด้วยซ้ำครับ...

ต้องใช้ใจมองเท่านั้นครับ...

ขอบคุณมากครับ...