แต่..ขนาดเราให้คำแนะนำอย่างดีขนาดนั้นแล้ว เมื่อกลับมาอีกครั้งปรากฏว่าภาวะเสี่ยงเหลานั้นไม่ได้ลดลงเลย ถามบางรายอาจสูงกว่าเดิม หรือว่าเรายังแนะนำไม่มากหรือดีพอ ???

ตอนที่ 1...  จะเริ่มยังไงดี     

       ผู้เขียนมาปฏิบัติงานที่คลินิกส่งเสริมสุขภาพ  โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ  ศูนย์อนามัยที่ 10  ตั้งแต่ ปี2548  มักได้ยินคำถามที่เข้าหูบ่อยๆว่า  เมื่อผู้รับบริการที่มาตรวจสุขภาพมีภาวะเสี่ยง  เช่น จากการผลเลือดผิดปกติ  มีโคเลสเตอรอลสูง  มีน้ำตาลเกิน  หรือแม้แต่มีภาวะน้ำหนักเกิน เรา...ซึ่งหมายถึงทีมที่ไปทำงานนอกพื้นที่ ซึ่งประกอบด้วย นพ.วิวัฒน์  เชวงชัยยง และเจ้าหน้าที่คลินิกส่งเสริมสุขภาพ  ได้ทำอะไรให้เขาบ้าง ???

         ผู้เขียนเข้าใจว่า ผู้พูดเหล่านั้น  ท่านคงมีเจตนาและหวังดีกับผู้รับบริการ   ว่าเมื่อมีภาวะเสี่ยงควรได้รับอะไรกลับไปที่นอกเหนือจากคำแนะนำ  ดังเช่นคนไข้ทั่วไปที่ไม่สบายเมื่อมาตรวจร่างกายและพบแพทย์แล้วจะได้ยากลับไปรับประทาน 

คลินิกส่งเสริมสุขภาพ

         เรา...ไม่ได้นิ่งดูดาย  พยายามดิ้นรนเสาะแสวงหาความรู้ เพื่อที่จะได้เก็บเกี่ยวมาแนะนำผู้รับบริการ    จึงไม่แปลกที่ผู้รับบริการที่นี่จึงได้รับบริการเกินคาดหวังในเรื่อง  การอธิบายผลการตรวจและคำแนะนำด้านสุขภาพ  ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของทุกคน

         แต่..ขนาดเราให้คำแนะนำอย่างดีขนาดนั้นแล้ว  เมื่อกลับมาอีกครั้งปรากฏว่าภาวะเสี่ยงเหลานั้นไม่ได้ลดลงเลย  ถามบางรายอาจสูงกว่าเดิม  หรือว่าเรายังแนะนำไม่มากหรือดีพอ  ???

         เรา..จึงมา ลปรร  ร่วมกันว่าควรจะทำอย่างไรดี  แล้วมาจบที่ว่า เพื่อหารูปแบบในการให้คำแนะนำที่เป็นรูปธรรม  โดยการทดลองเอาเจ้าหน้าที่ศูนย์อนามัยที่ 10  ที่มีภาวะเสี่ยงเหล่านี้มาเข้าร่วมกิจกรรม   เพราะคิดว่าง่ายแก่การติดตามและน่าจะได้รับความร่วมมืออย่างดี  เพราะเป็นคนในองค์กรเดียวกัน  จึงเป็นที่มาของการเกิด “โครงการลดและควบคุมน้ำหนัก  เพื่อสุขภาพที่ดีของเจ้าหน้าที่ศูนย์อนามัยที่ 10”  เมื่อ ปี 2550

        มีการประชุมปรึกษากันระหว่างแพทย์  นักโภชนากร  พยาบาล  เพื่อกำหนดโปรแกรมต่างๆนับตั้งแต่การให้ความรู้ทั้งภาคทฤษฎี และสาธิตเกี่ยวกับเรื่อง  อาหาร  การออกกำลังกายแต่ละอย่างโดยเชิญผู้รู้มาสอนและสาธิตให้ดู    หรือพยายามแม้แต่การทำสัญญาใจขึ้นมา  เพื่อเป็นข้อตกลงร่วมกันว่าเราจะปรับพฤติกรรมการรับประทานอาหาร  การออกกำลังกาย  และตั้งเป้าหมายว่าจะพยายามลดน้ำหนักให้ได้กี่กิโลกรัม  

สัญญาใจที่มีความหมายแค่กระดาษหนึ่งใบ

       ทฤษฏีบอกว่า  การจะปรับพฤติกรรมสุขภาพให้ยั่งยืน  ต้องปรับนาน 6  เดือนจึงจะได้ผล  จึงลากกิจกรรมของโครงการยาวนานประมาณ 6 เดือน  ก่อนที่จะวัดผลและปิดโครงการ  และเพราะใช้เวลานาน  ผู้เข้าโครงการจึงค่อยๆหายไป  สัญญาใจที่เขียนก็ไร้ความหมาย  มีค่าแค่กระดาษใบเดียว...เศร้าจัง

..........................................

        เรา...จึงเชิญเจ้าหน้าที่ซึ่งเข้าร่วมโครงการมาคุย ลปรร  ร่วมกันว่าเกิดอะไรขึ้น  ซึ่งพอสรุปได้ดังนี้

1.  ระยะโครงการยาวเกิน

2.  น่าเบื่อ  จาก

·       ไม่มีเพื่อนร่วมกิจกรรม

·       ไม่มีอะไรจูงใจ

·       วิทยากรเป็นคนในศูนย์ ( อยากให้มีวิทยากรจากภายนอกมาสอน )

3.  ไม่ได้รับความร่วมมือจากหน่วยงาน  ไม่ให้มาร่วมกิจกรรม

               เสียใจ ขอโทษ          เสียใจ ขอโทษ          เสียใจ ขอโทษ        เสียใจ ขอโทษ

          แล้ว..จะให้เราทำไงดี   คิดไม่ตก  ขนาดเลือกทำโครงการกับเจ้าหน้าที่ด้วยกันยังแย่ขนาดนี้  แลัวผู้รับบริการข้างนอกจะไหวไหมเนี่ย...ท่านผู้อ่านช่วยคิดหน่อย..

จะเริ่มยังไงดี ???