ได้มีโอกาสพบต้นไม้พูดได้ในโรงเรียน ในวัดมากมายในช่วงที่เป็นผู้บริหารโรงเรียนและได้บันทึกไว้ในสมุดบันทึกเก็บไว้นานมากน่าเสียดายมากที่ผมเองไม่ละเอียดไม่ได้บันทึกแหล่งที่มาว่าเป็นวัดไหน ต้องกราบขออภัยจริงๆ  เรื่องหนึ่งที่ชอบและอยากนำมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้คือ 5 พ.ของวงจรชีวิต แห่งสัจธรรมของมนุษย์ทุกผู้ทุกนามไม่ว่าจะยากดีมีจนแค่ไหนก็หลีกลี้หนีไม่พ้น

พ.-1     พ.พึ่ง   เป็นช่วงเวลาที่เราพึ่งตัวเองไม่ได้ อายุประมาณ 1-4 ปี

พ.-2     พ.เพียร   เป็นช่วงเวลาแห่งความมานะพากเพียรเรียนหนังสือ  อายุ  ประมาณ 5-24 ปี  เป็นช่วงเวลาที่เข้าแต่โรงเรียน 

พ.3      พ.พบ     พบอาชีพหน้าที่การงาน   พบคู่ชีวิต  มีครอบครัว 

พ.4      พ.พัก    ปลดเกษียณอายุ 

พ.5      พ.พราก     ตาย เสียชีวิต

 

สำหรับผมเองกำลังผจญภัยอยู่กับ พ.ที่ 4   พ.พัก   ได้ลองทบทวนสิ่งๆต่างๆที่ผ่านมา ใน พ.2  ไม่ค่อยให้ความสนใจกับคุณค่าของชีวิตแห่งตนมากนัก  คิดแล้วเสียดายช่วงเวลาเหล่านั้นมากที่จริงเราน่าจะทำสิ่งที่งดงามสิ่งที่ดีมีคุณค่าให้กับชีวิต กับสังคม ได้มากมายกว่านี้เยอะแยะ   มาเริ่มเห็นความสำคัญเริ่มเห็นคุณค่าของชีวิต เมื่อ  พ.ที่ 3  ยิ่ง ถึง พ.ที่ 4  มีหลาน ยิ่งเห็นความมีคุณค่าแห่งตนมากยิ่งขึ้น  ถึงอย่างไรก็ถือเป็นความโชคดีที่ได้ทำงานด้านการศึกษามาตลอดทั้งชีวิต   ความภาคภูมิใจอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นบ่อยๆเมื่อได้เห็นลูกศิษย์มีชีวิตที่ดี   เมื่อมีโอกาสจึงอยากแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์ เพราะบางทีอาจจะเป็นประโยชน์ นำไปบูรณาการต่อยอดพัฒนาให้ดียิ่งๆขึ้นไปอีกได้     นี่อาจจะเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ผมยังอยู่คู่กับ  GotoKnow   ขอบพระคุณท่านที่ให้เกียรติให้กำลังใจแวะเวียนเยี่ยมเยี่ยน มอบความปรารถนาดีดีต่อกัน  ขอให้ทุกท่านประสบความสุข และโชคดีครับ