นานมาแล้ว มีชายชราคนหนึ่งแก่มากจนจำไม่ได้ว่าตัวเองอายุเท่าไร แต่ใบหน้าของแกอิ่มเอิบ เคราสีเงินยวงสะอาดตาของแกยาวปกคลุมมาถึงหน้าอก ร่างกายของแกแข็งแรงดี ตายังไม่ฝ้าฟาง หูก็ยังไม่หนวก
แกมีลูกหลานเต็มบ้าน แต่แกก็ยังเป็นคนจัดการทุกอย่างในครอบครัว ปีนี้แกตัดสินใจว่าจะเลือกลูกชายคนใดคนหนึ่ง จากลูกชายทั้ง 15 คนของแกมาสืบทอดภารกิจนี้เสียที แต่ว่า....จะเลือกใครดีล่ะ
วันนี้แกคิดวิธีที่ดีที่สุดได้แล้ว จึงสั่งใหลูกชายทั้ง 15 คนมาพบ แล้วแจกเมล็ดดอกไม้ให้คนละ 1 เมล็ด หากใครสามารถปลูกเมล็ดพืชนี้ให้งอกงามจนออกดอกบามสะพรั่ง คนนั้นก็จะไดเป็นผู้สืบทอดมรดกของแก
ลูกๆได้เมล็ดพืชมาแล้ว ต่างก็นำไปปลูกและดูแลอย่างเอาใจใส่ ลูกชายคนเล็กของแกชื่อว่า เสี่ยวเหลียงจื่อ เมื่อได้เมล็ดพืชมาแล้วก็นำไปปลูกในกระถาง ดูแล รดน้ำ เอาใจใส่อย่างดีทุกวัน แต่......เมล็ดพืชเมล็ดนั้นก็ยังไม่งอกสักที เสี่ยวเหลียงจื่อรู้สึกเศร้าโศกเสียใจมาก เวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
ฤดูร้อนย่างกรายมาถึงแล้ว ชายชราผู้เป็นพ่อกำหนดว่าวันนี้จะเป็นวันคัดเลือกกระถางดอกไม้ของลูกๆ ลูกทุกคนต่างอุ้มกระถางดอกไม้ที่ออกดอกบานสะพรั่งอย่างสวยงามมาให้ผู้เป็นพ่อชม เพื่อรอการตัดสิน
ชายชราเดินตรวจดอกไม้ที่สวยงามในมือของลูกๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่มีแววยินดีแม้แต่น้อย แกเดินตรวจจากลูกชายคนโต มาจนถึงลูกชายคนที่ 14 โดยไม่หยุดเลย
เมื่อเดินมาถึงเสี่ยวเหลียงจื่อลูกชายคนสุดท้อง ซึ่งยืนถือกระถางเปล่าที่ไม่มีทั้งต้นไม้และดอกไม้ ชายชราจึงหยุดอยู่ตรงนั้น......... เสี่ยวเหลียงจื่อน้ำตาไหลพราก กล่าวกับบิดาด้วยความสำนึกผิดว่า "พ่อครับ ผมไมมีดอกไม้ที่สวยงามที่จะมอบให้พ่อ"
ชายชรากลับพูดอย่างยินดีว่า "ลูกเอ๋ย สิ่งที่เจ้ามอบให้พ่อนั้น มีค่ามากกว่าดอกไม้สดมากมายนัก" "อะไรครับ ? " "ความซื่อสัตย์ไงล่ะ" เรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ ชายชราจึงเปิดเผยความลับต่อลูกๆว่า ที่แท้เมล็ดพืชที่ตนแจกแก่ลูกๆนั้น เป็นเมล็ดพืชที่ตนนำไปคั่วจนสุกแล้ว ดังนั้นมันจะงอกเป็นต้นไม้และออกดอกสวยงามได้อย่างไร พวกที่ถือกระถางดอกไม้ที่ผลิดอกสวยงามนั้นล้วนเป็นเมล็ดพืชจากที่อื่น ไม่ใช่เมล็ดพืชที่พ่อแจกให้ ดอกไม้พวกนั้นเป็นสักขีพยานยืนยัยความไม่ซื่อตรงของพวกเขา
สุดท้ายชายชราจึงกล่าวอบรมลูกๆว่า " ขอให้ลูกๆจงเป็นคนซื่อตรงเถิด ความซื่อตรงเป็นสมบัติอันล้ำค่าของเรา"
(จาก "มังกรสอนลูก" รัถยา สารธรรม แปล ครูจ่า เล่า)
